عشق واقعی

سلام . فقط یه سلام . نه سرد نه گرم .
چون امروز تنها خنثی است
خالیه خالی ام . بدون حس، بدون رنگ ، بدون عشق
پر از حس پوچی و بی هدفی. خسته ام . خسته ام از دنیا
از این راهی که هر روز میرم و برمیگردم
به صفحه ی تاریک موبایلی که بهش چشم دوختم تا خبری از آخر تنهاییم بشنوم
چقدر سخته عاشقی ، چقدر سخته سکوت بی نهایت
چقدر سخته برای اشکای شبونت شونه ای نباشه .
لبایی نباشه که دلداریت بده ..... دستایی برای نوازشت نباشه ....
سخته ... سخته عبور از جاده ی تنهایی.........

اگرچه نیستی ، اما من هنوز به یادت هستم ،هنوز هم در فراق تو با اشکهایم به خواب می روم و با دیدن تبسم هایت ، دریای طوفانی نگاهم آرام می شود ...
انگار که هرگز تو نرفته ای ...
سر بر روی شانه هایت از غم هایم می گویم و می گریم ...
کاش هرگز از این خواب بیدار نشوم .... سحر می شود .
سحر می شود و تو دوباره از افق بیداری ام پرواز می کنی ...
تو چقدر مهربان بودی و خدا چقدر مهربان تر ...
که لحظه های خوشبختی را در خواب هم تعارفم می کند

سلام ...

.

.

.

.

هرچی فکـ ـ ـ ـ ـ ـ ــ ـ ـر می کنم مبینم حرفی نمونده واسه گفتن

حرفی نیست جز یه گوله بغـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـض ...

چند قطـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـره اشک ...

و حرفایـ ـ ـ ـ ـ ـ ـی که دیگه در توانم نیست بگم ...

می خوام از این به بعد تنهـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـا باشم

تنهای تنهـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـا

چه سخته دیدن مرگ آروزهـ ـ ـ ـ ـ ـ ـا ... !!!!!

همین که می نویسمو

به واژه میکشم تورو

دوباره بار غم میشینه روی شونه های من

همینکه میشکفی مثل یه گل میون دفترم

دوباره گرمی لبات دوباره گونه های من

همین که میری از دلم قرار آخرم میشی

دوباره زخم میخورم دوباره باورم میشی

همیشه کم میارمت

همیشه کم میارمت

نمیشه که ندارمت!

گریه فقط کاره منه تو اشکاتو حروم نکن

به واژه ای نمیرسی اینجوری پرس و جو نکن

فاصله ها ماله منن

تو فاصله نگیر ازم

بمون که باورت بشه گریه نمیشه سیر ازم

همیشه کم میارمت

همیشه کم میارمت

همیشه کم میارمت

نیا باران زمین جای قشنگی نیست

من از جنس زمینم خوب میدانم که گل در عقد زنبور است ولی سودای بلبل دارد و پروانه را نیز دوست میدارد

نیا باران زمین جای قشنگی نیست

اینجا جمعه بازار است و من دیدم که عشق را در بسته های کوچک نسیه میدادند

اینجا قدر نشناسند مردم شعر حافظ را به فال کولیان اندازه میگیرند

نیا باران زمین جای قشنگی نیست

نیا باران ...

اگر می توانی باران را برای من معنا کن
که چشم هایم
در واپس رفتن تو خشک شد و فرو ریخت....
اگر میتوانی باران را برای من معنا کن
که چترم را خورشدبی صدا دزدید چتری که تنها سایبان من و تو بود در واپسین ثانیه های گناه ....
اگر میتوانی باران را برای من معنا کن
برای من .....
که سراسر از تو خیس شده ام
اگر میتوانی لحظه را برای من معنا کن
شاید
شاید
و شاید 1000 شاید
لحظه ای فرا رسد که
باران بیاید ....!!!!

نشسته ام بر لب جاده، دو زانو، و ساده می نگرم که

.

چگونه خاطره شده ام، خاطره ای آنقدر عمیق که حتی

.

دیدنم هم مرا به یاد کسی نمی آورد....

.

حال هرچه می خواهم در دل این دفتر بنویسم، بنویسم،

.

چه کسی به این دفتر جز دفترخاطراتی می نگرد؟؟...

.

بلند می شوم که بروم، زیرا دیدن این صحنه آزارم

.

می دهد بروم تا حداقل بگویم نیستم و خاطره شده ام...

.

زانوی راستم مرا یاری نمی کند، حق دارد یک خاطر تک و

.

تنها چگونه می تواند دو زانوی همراه را راهنمایی کند..

.

آه زانوی راستم هم با من چپ افتاده...

آنچه از دل برآید

.

به کجای دل نشیند؟

.

که ز حسرت دل من

.

نرود صدای آهی

.

به سرای دل نوازت؟؟؟؟؟؟؟؟

رفتن و گم شدن از ماست نه از فاصله هاست

دل از این هاست که تنهاست نه از فاصله ها

گر چه دیگر همه جا پر ز جدایی شده است

مشکل از طاقت دلهاست نه از فاصله ها..

ز هر جا بگذری تابوت من غوغا به پا خیز که گویند : چه سنگین می رود تابوت این مرده از بس آرزو دارد
ولی این بار مرگ را دوست ندارم چراکه مرگ، از دست دادن زندگی برای زنده است و تنهایی رفتن دور شدن از کنار دوست و ندیدن دوستان است سالهاست که اتاق تنهایی من در زیر خاک خفته است من سالهاست که تنهایم سالهاست که من زندهء زندگی را معنی نکردم ... من سالهاست که مرده ام سالهاست

حرفی برای گفتن نمانده
وقتی تو خاموشی چه دلیلی هست برای شادی
وقتی تو نیستی چه بهانه‌ای برای گریه هست
وقتی حضور چشمانت نیست چه نیازی به زندگی است
وقتی تو میروی چه اهمیتی دارد تپیدن قلب
وقتی عشقت را دریغ کردی بیهوده شد وجود من

بر سنگ قبر من بنویسید خسته بود اهل زمین نبود نمازش شکسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید شیشه بود تنها از این نظر که سراپا شکسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید پاک بود چشمان او که دائما از اشک شسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید این درخت عمری برای هر تبر و تیشه دسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید کل عمر پشت دری که باز نمیشد نشسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید کسی گریه نکند چون کسی دوستش نداشت