انتی پسر

زن که باشی،

احمق‌ها درباره‌ات قضاوت می‌کنند؛

در باره‌ی لبخندت،

که بی‌ریا نثار هر احمقی کردی!

درباره‌ی زیبایی‌ات،

که دست خودت نبوده و نیست!

درباره‌ی تارهای مویت،

که بی‌خیال از نگاه شک‌آلوده‌ی احمق‌ها،

از روسری بیرون ریخته‌اند!

درباره‌ی روحت، جسمت،

درباره‌ی تو و زن بودنت، عشقت، همسرت،

قضاوت می‌کنند!

تو نترس و زن بمان،

احمق‌ها همیشه زیادند.

این‌جا ایران است.

شهر احمق‌ها!

نترس از تهمت دیوانه‌های شهر، که اگر بترسی

رفته رفته زنِ مردنما می‌شوی!