نسل سوخته

چیزی آشنا برای تمام ایرانی ها

ابو سعید ابوالخیر
جز وصل تو دل به هرچه بستم توبه

بی یاد تو هر جا که نشستم ،توبه

در حضرت تو ،توبه شکستم صد بار

زین توبه که صد بار شکستم توبه

از بس که شکستم و ببستم توبه

فریاد همی کند ز دستم توبه

دیروز به توبه ای شکستم ساغر

وامروز به ساغری شکستم توبه

از هر چه نه از بهر تو کردم توبه

ور بی تو غمی خوردم از آن غم توبه

و آن نیز که بعد ازین برای تو کنم

گر بهتر از آن توان از آن هم توبه

جهان سوم...


جاییست ...


که مردمانش ...


برای خریدن نان تازه ...


برای زن و بچه هایشان...


ساعت 5 صبح روز تعطیل... بیدار نمی شوند...


اما برای دیدن جان دادن یک نوجوان...


5 صبح همان روز تعطیل ...


گروه گروه هجوم می آورند.......





............................................................این حوا را ترانه نامیدند...

در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است
صراحی می ناب و سفینه غزل است
جریده رو که گذرگاه عافیت تنگ است
پیاله گیر که عمر عزیز بی‌بدل است
نه من ز بی عملی در جهان ملولم و بس
ملالت علما هم ز علم بی عمل است
به چشم عقل در این رهگذار پرآشوب
جهان و کار جهان بی‌ثبات و بی‌محل است
بگیر طره مه چهره‌ای و قصه مخوان
که سعد و نحس ز تاثیر زهره و زحل است
دلم امید فراوان به وصل روی تو داشت
ولی اجل به ره عمر رهزن امل است
به هیچ دور نخواهند یافت هشیارش
چنین که حافظ ما مست باده ازل است

شکستن سنگ قبر شهید مصطفی کریم بیگی، از جانباختگان عاشورای 88
جـــرس: مادر مصطفی کریم بیگی، یکی از جان باختگان حوادث پس از انتخابات می گوید: وقتی امروز آمدم مزار مصطفی می بینم جایی که نوشته بودیم شهید عاشورا از همان جا سنگ قبر را شکسته اند ، صورت مصفطی را روی سنگ قبر شکسته اند. من نمی دانم با این رفتارشان چه چیزی را می خواهند ثابت کنند؟ فکر کردند با شکستن سنگ قبر می توانند مصطفی را از یاد مردم ببرند. اینها با مرده که درگیر نمی شوند پس این نشان می دهد یاد مصطفی زنده است که انقدر می ترسند.

من
پری كوچک غمگینی را
میشناسم که در اقیانوسی مسکن دارد

و دلش را در یک نیلبک چوبین
مینوازد آرام، آرام

پری کوچک غمگینی
که شب از یک بوسه میمیرد
و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد ...

فروغ فـــــــرخزاد

در عالمی‌که با خود رنگی نبود ما را
بودیم هرچه بودیم او وانمود ما را
مرآت معنی ما چون سایه داشت زنگی
خورشید التفاتش از ما زدود ما را
پرواز فطرت ما، در دام بال می‌زد
آزادکرد فضلش از هر قیود ما را
اعداد ما تهی‌کرد چندان‌که صفرگشتیم
از خویش‌کاست اما بر ما فزود ما را
..............بیدل

در خواب بدم مرا خردمندی گفت
کز خواب کسی را گل شادی نشکفت
کاری چه کنی که با اجل باشد جفت؟
می خور که به زیر خاک می‌باید خفت
........خیام

استامبول ....

بغداد .....

مسکو ....


یا هر جای دیگر ....

نوش جان و گوارای وجود .....


یادتان باشد کمر مردم زیر این تحریم ها شکست !

هیچ نگو....هیچ


و روزهائی كه میخواهی همه باشند
حتی ...........
و آنقدر فحش بدهی
به بعضیها...به باایمانهای.شكم گنده ی مفت خور
به پیشانیهای پینه بسته مفلوك
به مغزهای متحجر گریان
آخ كه چقدر دلم میخواهد باران ببارد ..
و منهم دیوانه وار عرقخوری كنم
مست شوم
و فحش بدهم
آخ بر دلم اگر فقط لحظه ای دست گذاری
آتش را حس میكنی
هیچ نگو...هیچ
بگذار این آتش درونم را بسوزاند
............هیچ نگو
..............................................د آریا

هیچ


من به هر بهانه در دست تو در تابم و پیچ

روز و شب بیدل و بیمار........بیا و یكدم

نسخه ای........بهرم پیچ

داستانی مرموز

یا كه نوری كوتاه

من نسیمی آرام...و دلی ویرانم

گر نگاهی به تنم تیز كنی............

من همان هیچم ....هیچ
...................د آریا.....................سپاس

ماه من گفتم که با من مهربان باشد ، نبود
مرهم جان من آزرده جان باشد ، نبود
از میان بی موجبی خنجر به خون من کشید
اینکه اندک گفتگویی در میان باشد ، نبود
بر دلم سد کوه غم از سرگرانیهای او
بود اما اینکه بر خاطر گران باشد ، نبود
خاطر هرکس از و می‌شد، به نوعی شادمان
شادمان گشتم که با من همچنان باشد ، نبود
وحشی از بی لطفی او صد شکایت داشتیم
پیش او گفتم که یارای زبان باشد، نبود
............وحشی

گر می نخوری طعنه مزن مستانرا
بنیاد مکن تو حیله و دستانرا
تو غره بدان مشو که می می نخوری
صد لقمه خوری که می غلام‌ست آنرا
...............خیام

ما عاشق آن چهره زیبات شدیم
دلداده آن قامت رعنات شدیم
بر صفحه شطرنج وصالت یک عمر
بسیار دویدیم ولی مات شدیم
..............مسعود محبی از شاعران پیش از انقلاب
.....نوشته گرگور بر روی كتیبه سعید آریا

دست به جان نمی‌رسد تا به تو برفشانمش

بر که توان نهاد دل تا ز تو واستانمش

قوت شرح عشق تو نیست زبان خامه را

گرد در امید تو چند به سر دوانمش

آه دریغ و آب چشم ار چه موافق منند

آتش عشق آن چنان نیست که وانشانمش

هر که بپرسد ای فلان حال دلت چگونه شد

خون شد و دم به دم همی از مژه می‌چکانمش

پنجه قصد دشمنان می‌نرسد به خون من

وین که به لطف می‌کشد منع نمی‌توانمش
...سعدی

ساقی بده آن کوزه یاقوت روان را

یاقوت چه ارزد بده آن قوت روان را

اول پدر پیر خورد رطل دمادم

تا مدعیان هیچ نگویند جوان را

تا مست نباشی نبری بار غم یار

آری شتر مست کشد بار گران را

ای روی تو آرام دل خلق جهانی

بی روی تو شاید که نبینند جهان را

در صورت و معنی که تو داری چه توان گفت

حسن تو ز تحسین تو بستست زبان را
..........سعدی

جهان از خود برون آوردهٔ کیست؟
جمالش جلوهء بی پردهٔ کیست؟
مرا گوئی که از شیطان حذر کن
بگو با من که او پروردهٔ کیست؟
..........اقبال لاهوری
.....سلام و صبح بخیر ...اقبال هم مغز متفكری بود ...ولی از او چیزی دیگر را در اذهان ما قرار دادند......اگه دوس داری داغش كن....

واقعی بودیم




باورمان نکردند




مجازی شدیم




فیلترمان کردند




و چه دنیایی ساخته‌اند




برای ما نسل سوخته . . .!!