تلخ و شیرین

حسینم پیشانیم را بر روی تربتت طولانی تر می گذارمتا حضورت را بیش از بیش احساس کنم احساس کنم تو را ؛ که سخاوتمندانه محبتت را نثارم می کنیمحبتی خالصانه و بی ریاکه دریای متلاطم دلم را آرام می کندمحبتی بی دریغ و همیشگیعباسم ؛ دلتنگم ؛ دلتنگ داشته و نداشته هایمدلتنگ بودن ها و نبودن هایمدلتنگ تو و حسینمدلت

مرا ببخش به خاطر احساسی که به تو داشتمتوئی که بی ریا همچون دوستی پاک و بی ادعا همراه من بودیو من در این میان تو را ورای دوستی در دلم جای دادممرا ببخش ...

این روزها هوای دلم همچون هوای پشت پنجره بارانیستبارانی از ابرهای سرد بغض و دل تنگی که برروی دیدگانم آماده باریدن است بغضی که همچون قطره های باران بی وقفه بر گونه هایم جاریستو لحظه ی بعد لبخندی بی دلیل بر روی لبانم سایه می زندسایه ی که این بار باران اشک های خود را با شدت بیشتری بر دلم می کوبدچنان با

می خواهم زمان متوقف شود و لحظه ی دیگر را شاهد نباشمشاهد نباشم که تو می رویو من همچون تک درختی تنها روزها و شب های بی تو بودن را نظاره می کنممی خواهم در همین لحظه باقی بمانم تا بیش از این درد و رنج بی تو بودن را احساس نکنمتوئی که همچون ستاره ی در زندگیم درخشیدیو هیچ گاه از احساسی که به تو داشته م خبر

خدایا دلم تنگ است دل تنگ کسی که بودنم را احساس نکرد کسی که دلتنگ دیگریست و دلش به نگاه دیگری لرزید خدایا به حرمت صفای دلت ؛ کمی آرامم کن کمی نوازشم کن ؛ تا مرهمی بر دل تنگم شود خدایا دستان سردم را در دست بگیر و باران چشمان بی پایانم را آرام کن خدایا به من توانی برای فراموشی و قدرتی برای ادامه تنهایی

در همهمه این شهر ؛ در میان هیاهوی آدم هاکه شتابان به هر سو در حرکت هستندصدای پر محبت تو در ذهنم تکرار می شودصدایی که چون تکیه گاهی امن مرا در خود جای دادهو آهنگ زندگی را در خاطرم زمزمه می کندو نبض زندگیبا نوازش خود قلب مرا در دست گرفتهتا طعم خوش نجابت تو را بر دلم نجوا کندنجوایی از شقایق های همیشه ع

در تنهایی خود ؛ دلتنگ و بیقرار تو سنگفرش خیابان را می شمارم یک ؛ دو ؛ سه...خیابان بی انتهایی که مقصد و چشم انتظاری نداردو هیچ چشمی انتظارم را نمی کشدراه بی پایانی که تنهایش سهم من است و دلتنگیش موجی از احساس من استدلتنگ کسی که حضورم را احساس نکردو صدای قلبم را نشنیددلتنگ کسی که دریای احساسش در باغچه