نیكبخت

رو قلبت پا گذاشتن، بازم دلت شکسته/ اشک دو چشمهای تو، ابر بهارو شسته/ تنهای تنها شدی، دربدر و آواره/ بار سفر رو بستی، راهی شدی تو جاده/ حس عجیبی داری، وقتیکه تنها میری/ هیچکسی رو نداری، سر رو شونه ش بزاری/ تنهایی و بی کسی، همدمیه تو شبهات/ بغض غریبونه ای، نشسته توی صدات/ این لحظه های خاموش، مرگ نفس رسیده/ موقع رفتن جان، از این قفس رسیده/ تو یک لحظۀ سنگین، یه حس گنگ و مبهم/ میگه رها شدی تو، دیگه از غصه و غم/ زوزۀ باد وحشی، توهمِ صداها/ تو گوشات مینوازه، یه سمفونی زیبا/ پاهات دیگه نمیرن، نفس تو سینه سنگین/ یه گوشۀ این جاده، سر میزاری رو زمین/ مسافر غریبه، چه بی صدا شکستی/ تو اوج بی کسی ها، دل رو به جاده بستی/ تو جاده های غربت، غریب و تنها موندی/ تو غربت جاده ها، غریبونه تو مُردی s_h.h

ای بازیگر گریه نکن ما همه مون بازیگریم صبحا که از خواب پا میشیم نقاب به صورت میزنیم

آنچه را داریم و از آن لذت می‌بریم چندان که باید ارزش نمی‌نهیم و قدر آن را نمی‌شناسیم و چون از دست برود به ارزش آن پی می‌بریم، در این هنگام است که به این حقیقت متوجه می‌شویم تا مالک چیزی هستیم از مالکیت خود بی خبریم.

انجمن فرهنگی ، میهنی ، روزمَهی (تاریخی) ایران زمین