فرشته های سیاه

کاش به دوسالگیم باز می گشتم، نه به بدو تولدم همان لحظه که پرستار سیلی به من زد





و من گرییدم . ... من دانستم او چه می خواست ، می خواست بدانم





دنیای جدید با هیچکس شوخی ندارد حتی با طفل بی گناه ...





حال من در اوج جوانی باز می گریم و اینبار فرسخها گناه با گریه کودکیم فاصله دارم .





اما امیدوارم ،





امیدوارم حال که وقت آمدن و بودن گرییدم زمان رفتن بخندم شاد و مسرور از رضای تو

خدایا .. هر جا خواسته ام کنارم بوده ای .. تو که باشی آتش زبانه نمی زند در وجودم .. سرم را روی شانه های مهرت که می گذارم .. آرام می شوم .. مثل کودکی که مادرش را یافته است .. دلبری می کنم برای تو .. من .. گدای یک لحظه نگاه تو ام .. گدای مهر بیکران تو ..که اگر نباشد .. که اگر نبود .. نبودم!

امروز.. دارم می سوزم از یک اتفاق ..قلبم .. هر روز زندگی کم می آورد .. هر ثانیه درد دارم .. تو را به همه ی خوب بودنت .. به بی نهایت بودنت .. تحملم بده ..مثل همیشه که بوده ای .. باش .. که اگر نباشی .. نیستم.

و شما :

ای گوش هایی که تنها گفتن های کلمه دار را می شنوید !

پس از این جز سکوت سخنی نخواهم گفت.

و شما :

ای چشمهایی که تنها صفحات سیاه را می خوانید !

پس از این جز سطور سپید نخواهم نوشت.

و شما :

ای کسانی که هرگاه حضور دارم بیشترم تا آنگاه که غایبم...

پس از این مرا کمتر خواهید دید !!

در باغ « بی برگی » زادم

و در ثروت « فقر » غنی گشتم.

و از چشمه « ایمان » سیراب شدم.

و در هوای « دوست داشتن » ، دم زدم.

و در آرزوی « آزادی » سر بر داشتم.

و در بالای « غرور » ، قامت کشیدم.

و از « دانش » ، طعامم دادند.

و از « شعر » ، شرابم نوشاندند.

و از « مهر » نوازشم کردند.

و « حقیقت » دینم شد و راه رفتنم.

و « خیر » حیاتم شد و کار ماندنم.

و « زیبایی » عشقم شد و بهانه زیستنم.

از دیده به جای اشک خون می آید

دل خون شده ، از دیده برون می آید

دل خون شد از این غصّه که از قصّه عشق

می دید که آهنگ جنون می آید

می رفت و دو چشم انتظارم بر راه

کان عمر که رفته ، باز چون می آید؟

با لاله که گفت حال ما را که چنین

دل سوخته و غرقه به خون می آید

کوتاه کن این قصه ی جان سوز ای شمع

کز صحبت تو ، بوی جنون می آید

در بیکرانه زندگی دو چیز است که افسونم می کند :


آبی آسمان که می بینم و میدانم که نیست

و

خدایی که نمی بینم و میدانم که هست.

خدایا به من زیستنی عطا کن، که در لحظه ی مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است حسرت نخورم ، و مردنی عطا کن که بربیهودگیش سوگوار نباشم . برای اینکه هر کس آنچنان می میرد که زندگی می کند. خدایا تو چگونه زیستن را به من بیاموز، چگونه مردن را خود خواهم آموخت .خدایا رحمتی کن تا ایمان ، نان ونام برایم نیاورد ، قدرتم بخش تا نانم را و حتی نامم را در خطر ایمانم افکنم ، تا از آنهایی باشم که پول دنیا را می گیرند و برای دین کار می کنند ، نه از آنهایی که پول دین می گیرند و برای دنیا کار می کنند .

همه ی پریشانی ها و شومی ها را به گردن عوامل خارجی انداختن،اغفال مردم از واقعیت های زشت داخلی است و نتیجه اش نادیده گرفتن و پوشاندن سرچشمه ی اصلی و كانون های نخستینی است كه استعمار یكی از جوشش های آن است و به تعبیری یكی از مدعوین طبیعی و حتی جبری آن! همه ی گناهان را به گردن استعمار و امپریالیسم خارجی بار كردن،یك نوع تبرئه كردن عوامل حقیقی گناه و جنایت است كه در پیش چشم ما هستند و مستقیم با ما و ما با آن ها سروكار داریم و دریغا كه نمی شناسیم!

«اگر می خوانم، می جویم، می یابم، و می گویم، انگیزه ام دردی است که ریشه در جانم دارد، و اگر از این همه، سربتابم، درد با جان یکی شده، خواهدم کشت. بیماری مرگ آوری هست که به تاریخ و فرهنگ و مذهب و مردممان، هجوم آورده است، و یک لحظه غفلت، همه چیز را نابود خواهد کرد. این است که آرام نمی یابم، چرا که درد شدیدتر از آن است که فرصت آرامشی بدهد. و بیماران، به مرگ نزدیک تر از آن که بتوان به خوش آیند و بدآیند دیگران اندیشید»

یادمان باشد از امروزخطایی نکنیم. گر که در خویش شکستیم صدایی نکنیم. پر پروانه شکستن هنر انسان نیست گر شکستیم زغفلت من و مایی نکنیم .یادمان باشد اگر شا خه گلی را چیدیم وقت پرپر شدنش سازو نوایی نکنیم. یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند طلب عشق زهر بی سرو پایی نکنیم

صـد بـار اگـر حُرمـت و قـدرت شـکنـنـد
از مـنـزلـت تــو ذرهّ ای کــم نـشـود ...

تو شاهکار خالقی تحقیر را باور نکن... بر روی بوم زندگی هر چیز میخواهی بکش زیبا و زشتش پای توست تقدیر را باور نکن... تصویر اگر زیبا نبود نقاش خوبی نیستی از نو دوباره رسم کن تصویر را باور نکن... خالق تو را شاد آفرید آزاد آزاد آفرید پرواز کن تا آرزو, زنجیر راباور نكن