جای برای دیدن تاریخ ، تمدن ، فرهنگ و... یك ملت . دوستاران این قلعه تاریخی میتوانند در این كلوب به بحث , تبادل نظر بپرداند.
بزرگترین دژ آجری ایران
در فاصله 20 کیلومتری جنوب غربی فومن در قسمتی از ارتفاعات پوشیده از درخت های سرسبز قلعه رودخان بزرگ ترین دژ آجری کشور قرار دارد، مدتها مرکز فرمانروایان گیلان بوده است. مساحت قلعه در حدود 50 هزار متر مربع و در ارتفاع 600 متری در بلندترین نقطه کوه واقع شده است. 65 برج و بارو و دیواری به طول 1500 متر دارد. رطوبت بیش از حد هوا باعث رویش گیاه در لابهلای دیوارهای قلعه و پوسیدگی آنها شده، اما با این حال در مقایسه با قلعههای دیگر، رودخان سالم مانده است.
برخی بنیاد قلعه را به دوره ساسان یان یعنی قبل از اسلام نسبت دادهاند. قلعه در زمان حکومت سلجوقیان تجدید بنا شده است و از پایگاههای مبارزاتی اسماعیلیان بوده است. برای رسیدن به این قلعه بعد از عبور از شهر فومن و گذشتن از روستاهای گشت، کردمحله، سیاه کش، شمس تالان، گوراب پس، هولس کام، سیدآباد و قلعه رودخان به روستای حیدرآلات میرسیم که از این روستا تا خود قلعه حدود 5 کیلومتر فاصله است که شامل مسیری زیبا همراه با رودخانهای کوچک میباشد.
مجموعه آثار باستانی تخت سلیمان كه در 45 كیلومتری شمال شرقی شهر ستان تكاب در استان آذربایجان غربی قرار گرفته، با وسعتی معادل 5/12 هكتار به عنوان یكی از محوطه های تاریخی مهم كشور محسوب می گردد. در این منطقه نشانه ها و بقایای استقرار از هزاره اول ق.م تا قرن 11 ه.ق ملاحظه می شود. اما اوج شكوه و آبادانی تخت سلیمان مربوط به دوره ساسانی می باشد. كه ساختمان آتشكده آذر گشنسب در آنجا احداث و به عنوان مهمترین معبد مورد احترام حكومت مذكور ایفا می نماید و آتش جاودان آن به مدت 7 قرن نماد اقتدار آئین زردتشت محسوب می شده و آتشكده ساسانی آذر گشنسب از زمان حكومت ایلخانیان به بعد « تخت سلیمان » نام گرفت.
وسیع ترین تاسیسات مذهبی و اجتماعی مجموعه مربوط به دوره ساسانی است كه تاكنون شناسایی و از زیر خاك بیرون آورده شده است. بقایای آثار معماری این مجموعه متعلق به یكی از بزرگترین نمادهای مذهبی، سیاسی و فرهنگی اواخره دوره ساسانی در قرن 6 م به شمار می آید.
بعد از زوال حكومت ساسانی و پذیرش دین مبین اسلام توسط ایرانیان ، این مجموعه عظیم كه در جنگهای ایران و روم در زمان خسرو و پرویز به شدت آسیب دیده بود، دیگر رمق تجدید حیات نیافت، اما تا قرن 4 هـ.ق تعداد اندكی از معتقدان آئین باستان ایران در این محل اسكان داشته و آتشكده نیز در مقیاس كوچكتری مورد استفاده بوده است، در زمان حكومت آباقاخان مغول با انجام تعمیرات وسیع و چشمگیر و احداث بناهای جدید، از این مكان به عنوان پایتخت باستانی و تفرجگاه استفاده می شده، بعدا" نیز محل مذكور توسط عامه مردم به صورت شهركی كم اهمیت با مشاغل متنوعی تا قرن 11 هـ.ق ادامه حیات می دهد.
از این تاریخ به بعد، محل متروكه و به علت اعتقادات عامه مردم كه مكان فوق را منسوب به
سلیمان نبی ( ع ) می دانند، ازآن به خوبی حفاظت می شود.
