زیان پارسی زبان ملی ما ایرانیان است.آنچه فرهنگ ما را پس از تازش عربها , موغولها , انگلیسیها و دیگر کشورها به میهن ما زنده نگاه داشته , زبان مادری مان است پس تلاش می کنیم زبان مادری خود را پاس داریم و تا می توانیم از واژه های زبان خودمان به جای واژه های بیگانه ای که پس از این تازشها به زبانمان وارد شده بهره ببریم و با آنها گفتگو کنیم و بنویسیم.چرا از بکار بردن واژه های زبان خود که سرمایه های فرهنگی ما هستند سربلند نباشیم ؟آیا زبان پارسی مایه شرمساری ایرانیان است یا دست آویز سربلندی ما ؟زبان مادری ما همچون گنجینه ای از هزاران سال پیش با گذر از جنگها و کشتارها و درازای سده ها به دست من و شما رسیده و مایه ی سربلندی ماست. ما فرزندان ایرانیم و زبان هنجارین سرزمین مان پارسی است. دریغا چند گاهیست که پارسی با واژه های بیگانه گمیخته شده و بر ما بایاست که در پالایش پارسی از واژگان بیگانه کوشا باشیم. نگر به این که ما فرزندان ایران بیش از ده سده ایست که فرهنگ و آیین و ایستار و زبان ورجاوند نیاکانمان را لتپاره در زیر چکمه ی تازشگری های تازیان به ایرانشهر دریافته ایم، امروز که چشم به جهان گشودیم و جایگاه خود و میهن خود با جایگاه نیای خویش و میهن خویش سنجیدیم، بر ما نه بایاست که بیش از این خاموشی گزینیم و تار و پود هستی مان ارزانگونه به انیران فروشیم.
پروین اعتصامی، شاعره نامدار معاصر ایران از شاعران قدر اول زبان فارسی است که با تواناترین شعرای مرد ، برابری کرده و به گواهی اساتید و سخن شناسان معاصر گوی سبقت را از آنان ربوده است.
رمز توفیق این شاعرارزشمند فرهنگ و ادب فارسی، علاوه بر استعداد ذاتی؛ معجزه تربیت و توجه پدر اوست .
