رازقی پرپر شد، باغ در چله نشست تو به خاك افتادی، كمر عشق شكست ما نشستیمُ تماشا كردیم... دلم میخواد گریه كنم، برای قتل عام گل برای مرگ رازقی دلم میخواد گریه كنم، برای نابودی عشق .واسه زوال عاشقی وقتی كه قلبا و گلا، شكسته و پرپر شدن .وقتی كه باغچه های عشق،سوختن و خاكستر شدن . من و تو از گل كاغدی، باغچه ای داشتیم توی خواب با خشت های مقوایی، خونه می ساختیم روی آب وقتی كه ما تو جشن شب، ستاره بارون می شدیم وقتی كه پشت سنگر سایه ها، پنهون می شدیم از نوك بال كفترا، خون پریدن می چكید صدای بیداری عشق، رو خواب شب خط