من معتقدم که زن و شوهر زمانی که با هم پیمان می بندن و در زندگی شریک میشن برای اینکه به خوشبختی واقعی برسن دیگه متعلق به خودشون نیستن
من برای همسرم و همسرم برای من
بدین معنی که هر کدام به خاطر طرف مقابل زندگی می کنن یعنی مثلا اگه همسرم دوست نداشت لباسی رو بپوشم دیگه بتونم نپوشم سرشم منت نذارم و بالعکس ...
اما باید این حس در دو طرف وجود داشته باشه نه اینکه یکی برای دیگری و دیگری برای خودش زندگی کنه در این حالت یکی خوشبخت و دیگری می سوزه
خوشحال میشم نظر شمارم بدونم
