یکی از استدلالهای ارباب کلیسا برای اثبات الوهیت مسیح آیات ذیل است:
نه برای اینها فقط سؤال میکنم؛ بلکه برای آنها نیز که به وسیله کلام، ایشان را به من ایمان خواهند آورد تا یک گردند؛ چنانكه تو ای پدر در من هستی و من در تو، تا ایشان نیز در ما یک باشند، تا جهان ایمان آرد که تو مرا فرستادی (یوحنا 17: 20).
آیا باور نمیكنی كه من در پدر هستم و پدر در من است. سخنهایی كه من به شما میگویم از خود نمیگویم؛ لكن پدری كه در من ساكن است او این اعمال را میكند. مرا تصدیق كنید كه من در پدر هستم و پدر در من است و الاّ مرا بهسبب آن اعمال تصدیق كنید؛ آمین آمین. به شما میگویم هر که به من ایمان آرد کارهایی که من میکنم او نیز انجام میدهد و بزرگتر از اینها نیز خواهد کرد (یوحنا 14: 11).
به نظر دانشمندان کلیسا، آیة اخیر بر این مطلب گواهی میدهد که مسیح خداست؛ زیرا مسیح به وضوح گفته است كه خدا در اوست و او نیز در خدا.
در ابتدای امر به ذهن میرسد که این آیه بر ذات مشترک مسیح و خدا دلالت دارد؛ اما با اندک تأملی آشكار میشود كه منظور مسیح، اتحاد واقعی با خدا نیست؛ بلکه به نوعی اتحاد مجازی اشاره دارد؛ زیرا خود مسیح میگوید تمامی ایمانآورندگان نیز میتوانند به چنین مقامی برسند و با خدا متحد شوند. این نوع اتحاد با خدا مستلزم الوهیت نیست؛ بلکه شدت ارتباط با خدا را میرساند. مردان خدا همیشه اینگونه هستند و همواره خواست و رفتار آنان، همان چیزی است كه خدا میپسندد.
آیاتی نیز در كتاب مقدس، این برداشت را تأیید میكند؛ مثلاً در نامة اول یوحنا آمده است:
هر که اقرار کند عیسی پسر خداست خدا در وی ساکن است و وی در خدا (نامة اول یوحنا 4: 15).
و یا آنكه
خدا محبت است و کسی که در محبت ساکن است، در خدا ساکن است و خدا در او [ساکن است] (نامة اول یوحنا 4: 16).
از این آیات، معنای مجازی اتحاد فهمیده میشود نه اتحاد حقیقی با خدا وگرنه باید بگوییم همة ایمانآورندگان خدا هستند. هیچکس چنین باوری ندارد. پس جای هیچ شکی باقی نمیماند که مراد از آیات مذكور اتحاد مجازی با خداست نه اتحاد حقیقی.
