userinfo close
  ,

زرتشت پیامبرایران باستان


zoroasterclub

تاسیس: 9 اردیبهشت 1384  پروفایل کلوب
مدیر کلوب: اسپیتمان ایرانی - معاونان
راه در جهان یكی است و آن، راه راستی است.
 

لیست بحث ها

  عناوین بحث ها ارسال کننده پاسخها بازدید بروز رسانی اولویت
81
1349
90/9/1 (08:25)
499
2032
90/11/12 (11:25)
55
737
90/9/19 (11:49)
3
19
90/10/22 (11:53)
3
31
90/10/9 (00:55)
7
59
90/10/1 (12:11)
2
39
90/9/18 (21:41)
2
53
90/9/18 (14:07)
1
20
90/9/13 (09:39)
2
18
90/8/25 (10:42)
4
58
90/8/21 (13:17)
25
72
90/8/21 (00:03)
76
593
90/8/5 (22:20)
14
75
90/8/4 (02:04)
51
167
90/7/26 (23:08)
4
55
90/6/30 (00:32)
9
59
90/6/23 (11:07)
2
28
90/6/22 (19:51)
3
29
90/6/3 (02:00)
6
40
90/5/27 (10:14)

عنوان بحث :: این بحث را 3 نفر دنبال می کنند.

اسپیتمان  ایرانی , espitman

جشن های ماهانه

درود به همه دوستان
در این مبحث بنا داریم كه با فرا رسیدن هر جشن ماهانه درباره آن صحبتی داشته باشیم لذا از همه سروران عزیز و گرامی درخواست می كنم چنانچه اطلاعاتی دارند بنگارند تا دیگران غنای اطلاعاتی پیدا كنند.
سپاسگزارم

پاسخ ها

ترتیب پاسخ ها : از آخرین پاسخ
اسپیتمان  ایرانی , espitman
1
امروز 19 فروردین برابر است با جشن فروردینگان و اولین جشن ماهانه.
در این روز زرتشتیان به آرامگاه می روند و برای روان نیاكان خود دعا می كنند. این مراسم از ساعت 7 صیح در كلیه آرامگاه های زرتشتی بر پا می شود.

پیام در تاریخ 85/1/26  ساعت: 8:04 توسط مهران ویرایش شد.
رامین اسلامی نوکنده , ramin_i1361
2
salam mehran jan
mamnun az inke be in kare jaleb va ziba dast zadi
ishala movafagh va piruz bashi

shad zi
اسپیتمان  ایرانی , espitman
3
روز نوزدهم هر ماه «فروردین» نام دارد و نوزدهم فروردین جشنی برگزار می‌شد، به نام «فروردینگان» كه به آن «فرودگ» نیز می‌گویند.
«فروردین» به معنای «فروهرها» و ماه فروردین اصلا ماه فروهرها و این جشن در تجلیل از فروهرهاست. فروهر (Frawahr) كه صورت اوستایی آن فروشی (Fravashi) و صورت فارسی باستان آن فرورتی (Fra-vrti-) است، یكی از موجودات اساطیری ایران و از بحث انگیز‌ترین آنهاست.
هر انسانی از پنج عنصر تشكیل شده است: روان، جان (اساس زندگی)، فروشی («خود» آسمانی او)، وجدان و تن. فروهر یا فروشی بخشی از وجود مینوی انسان است كه روح محافظ اوست. هر بدی كه آدمی بر زمین كند، بر «خود آسمانی او تاثیر نمی‌گذارد و فقط وجود زمینی انسان است كه به سبب گناهانش در دوزخ رنج می‌برد. به عبارت دیگر، فروهر روح پاسبان آدمی است كه پیش از تولد وجود دارد و پس از مرگ نیز باقی می‌ماند. روان پس از مرگ به فروشی خود می‌پیوندد. از آنجا كه فروهر‌ها یكسره پاك‌اند، از یاوران نیروهای اهورایی به شمار می‌آیند و اهورا‌مزدا را در نبرد با اهریمن یاری می‌كنند. آنان همچون «سواران دلاور نیزه به دست» به صف ایستاده‌اند و مانع فرار اهریمن از جهان روشنی می‌شوند كه با زور در آن وارد شده بود.
در مورد معنای این كلمه نظرات گوناگون ارایه شده است. ظاهر كلمه از پیشوند «فرا_» و بن فعلی «ور» و پسوند اسم مونث ساز «تی» ساخته شده است. اما چون بن «ور» معانی گوناگونی در زبان‌های باستانی ایران دارد، در مورد معنای این كلمه اختلاف نظر است. برخی ایران‌شناسان معنای «گزینش» را برای آن در نظر گرفته‌اند و با این معنی، فروهر آن بخشی از انسان است كه توانایی گزینش میان خوب و بد را دارد. برخی دیگر «ور» را به معنای «پوشاننده، در برگیرنده» می‌پندارند و «فروهر» را «نگاهبان، پشتیبان» معنا می‌كنند. «ور» به معنای «آبستن كردن» نیز هست و با این معنا، می‌توان ارتباط فروهر‌ها را با زاییدن توجیه كرد. چون در مراحل بسیار اولیه جامعه آدمی، باور مردم این بود كه آنچه باعث آبستنی زنان می‌شود، ارواح نیاكان است. اما پیشنهادی كه از همه معقول‌تر به نظر می‌رسد، عقیده بیلی (Bailey)، ایران‌شناس بزرگ،است كه این واژه را ازبن «ورتی» (varti_) به معنای «دلاوری» می‌گیرد و معتقد است فروهر نماینده روان پهلوانی در گذشته بود كه مجسمه دلیری شناخته می‌شد. در این صورت، باید فرض كرد در میان ایرانیان رزمنده، روزگاری آیین پرستش پهلوان رایج بوده و بازماندگان، پهلوانان در گذشته را ستایش می‌كردند تا از نیروی پهلوانی بالقوه آنان كمك و مدد بگیرند. فروهر‌ها را موجوداتی مونث و بالدار و جنگجو می‌دانستند كه در آسمان زندگی می‌كنند. از اینرو، بسیار چست و چالاك‌اند تا در هنگام لزوم با سرعت و شتاب به كمك خویشان خود بشتابند. بازماندگان نیز با خیرات و خواندن دعا موجبات خشنودی خاطر آنان را فراهم می‌كردند.

عقیده به فروشی باوری پیش زرتشتی و متعلق به دوران آریایی‌هاست. در اساطیر هند نیز باوری مشابه، با نام «پیتارا» (Pitara) وجود دارد. و جشن مربوط به آنها را موكتاد (Muktad) می‌نامند. زمان بازگشت فروهرها به زمین نیز در نوروز و ماه فروردین با زمانی كه در دیگر تمدن‌های هند و اروپایی برای این واقعه قائل بودند (نیمه ماه مارس) تطبیق می‌كند. باوری كه محكم و با قدرت به دین زرتشت راه یافت و كاملا رنگ دینی به خود گرفت.
در اوستا، قدیمی‌ترین ذكری كه از فروشی‌ها شده است، در یسنای هفت‌هات است. گذشته از این، سرودی مفصل در اوستا در ستایش از فروشی‌ها داریم به نام «فروردین یشت» كه یشت سیزدهم و بلند‌ترین یشت اوستاست. در این یشت، هم عناصر بسیار كهن و هم عناصر زرتشتی به چشم می‌خورد و در آن، از فروهر همه پاكان و پادشاهان و پرهیزگاران مشهور یاد شده است. بیش از سیصد و پنجاه اسم در این یشت آمده است. «همه فروشی‌های نیرومند، مقدس و نیك راستان را می‌ستاییم، از گیه مرتن (كیومرث) تا سئوشینت (سوشیانس) پیروزگر» (یشت 13، بند 145).
در مصائب و سختی‌ها و ناخوشی‌ها و بیم و هراس باید از فروهر‌های نیكان یاد كرد و كمك خواست. فروهر هر یك از نامداران برای رفع بلای مخصوصی خوانده می‌شود، مثلا فروهر جمشید برای رفع فقر و خشكسالی،‌ فروهر فریدون برای رفع ناخوشی، فروهر گرشاسب علیه دشمن و دزد.

فروشی‌ها وظیفه توزیع آب را بر دوش دارند و از این منظر، همكار خرداد،‌ امشاسپند موكل بر آب، هستند. همچنین در نبرد تیشتر، ایزد باران، با اپوش، دیو خشكسالی، یاری‌رسان تیشتر اند. فروهرها از پیكر گرشاسب نیز كه تا هزاره اوشیدرماه در بی‌هوشی به سر می‌برد، محافظت می‌كنند.
همچنین 99999 فروشی مقدس از سه نطفه زردشت در آب دریاچه كیانسه مراقبت می‌كنند كه فرزندان موعود زردشت (اوشیدر، اوشیدرماه، سوشیانس) از این نطفه‌ها به وجود خواهند آمد.
فروشی‌ها در هنگام جنگ به یاری می‌شتابند و هنگام صلح كمك می‌دهند. فروشی‌ها نیز چون ایزدان مورد احترام بوده‌اند.
از فر و فروغ آنان است كه زنان تخمه فرزندان را در زهدان می‌گیرند. از فر و فروغ آنان است كه زنان آبستن فرزندان می‌شوند. از فر و فروغ آنان است كه زنان باردار آسان می‌زایند.» (فروردین یشت، بند 15).
هنوز زردشتیان رسم دارند به هنگام ازدواج، فروشی‌ها را ستایش و نیایش كنند.
جشن مربوط به فروشی‌ها از آخرین گاهانبار شروع می‌شد. در دوران باستان، همسپثمیدیه (پهلوی: هماسپسمان) جشن فروهرها بود و ظاهرا در آن هنگام ده روز و ده شب برگزار می‌شد. بعدها همسپثمیدیه به یادبود آفرینش انسان تخصیص یافت. جشن‌های نوروزی و ماه فروردین با فروهرها پیوند خورده است چون عقیده بر این است كه در این ایام سال، فروهرها به زمین فرود می‌آیند و به خانه‌های سابق خویش می‌روند. پس مردم باید برای پیشواز آنان خانه را پاكیزه كنند، برای هدایت آنان آتش بیفروزند و در این روزها، بوی‌های خوش در آتش نهند و روان‌ها را ستایش كنند و اوستا بخوانند تا روان‌ها آسایش داشته باشند و با شادی و نشاط باشند و بركت ارزانی دارند. در این روزها، به هیچ كاری نباید دست زد، مگر انجام وظایف و كار نیك تا اینكه فروشی‌ها با رضایت خاطر به جای‌های خویش برگردند و خوبی بخواهند و در پایان جشن، روان‌ها را بدرود می‌گویند. در روز نوزدهم فروردین، روز جشن فروردینگان مراسم خاصی در بزرگداشت این موجودات مینوی و در بعدی گسترده‌تر، در بزرگداشت روان درگذشتگان برگزار می‌شد كه هنوز در میان هموطنان زردشتی، به خصوص در یزد، با تشریفات خاصی برگزار می‌شود.
در این جشن كه امروزه بیشتر به جشن فرودگ (احتمالا از فروردگ > «فرورد» صورت فارسی فروشی) معروف است، زردشتیان سر مزار درگذشتگان خود (در تهران به قصر فیروزه، گورستان زردشتیان) می‌روند و برای خشنودی روان‌ها عود و كندر آتش می‌زنند و گل و گیاه و میوه و شمع و لرك بر سر مزار می‌گذارند. لرك مخلوطی است از هفت میوه خشك خام از قبیل پسته خام، بادام خام، فندق خام، برگه،‌ انجیر خشك، خرما، توت. تركیبات لرك به مناسبت‌های مختلف تغییر می‌كند. لرك مراسم در گذشته با لرك مراسم عروسی و سدره‌پوشی متفاوت است. در لرك شادی، پسته و بادام و فندق بو داده است، انجیر و خرما و توت ندارد و نقل هم حتما به آن اضافه می‌شود. معمولا برای مراسم عقد (گواگ گیران)، لرك را داخل تور بسته‌بندی و بعد از مراسم بین نزدیكان توزیع می‌كنند.

در جشن فرودگ، هفت موبد وارد می‌شوند و می‌نشینند. لرك‌ها را در چادر شب‌هایی می‌ریزند و جلو موبدان می‌گذارند. چند «موبدیار» هم حضور دارند. موبدان شروع به اوستاخوانی می‌كنند،‌ بیشتر هم سرودهایی از فروردین یشت می‌خوانند و به این ترتیب، لرك را تبرك می‌كنند. سپس، موبدیاران چادرشب‌ها را به كمر می‌بندند و لرك را بین مردم تقسیم می‌كنند.
اگر كسی هم نذری دارد، در این روز نذرش را میان مردم پخش می‌كند. این مراسم در واقع گونه‌ای دعا یا در اصطلاح مسلمانان،‌ فاتحه دسته جمعی برای شادی ارواح درگذشتگان است.
در یزد، این مراسم از ساعت چهار بعدازظهر نوزدهم فروردین به طور مفصل برگزار می‌شود اما در تهران به دلیل مشغله‌های روزانه مردم، همه نمی‌توانند در یك ساعت مشخص یك جا جمع شوند. از این‌رو، مراسم چند سالی است كه منسجم برگزار نمی‌شود و هر زردشتی هر ساعتی از روز مذكور كه توانست، برای زیارت قبور به قصر فیروزه می‌رود. فرودگ یا فروردینگان جشنی است برای یادبود درگذشتگان و از آنجا كه در دین زردشتی، آیین‌های سوگواری به اشكالی كه می‌شناسیم، وجود ندارد، این مراسم به صورت جشن برگزار می‌شود و مردم روان درگذشتگان را هم در شادی خود شركت می‌دهند.
برگرفته شده از سایت امرداد www.amordad.net


پیام در تاریخ 85/1/20  ساعت: 14:04 توسط مهران ویرایش شد.
سپهر خان ... , sepehr_rp
سپهر خان ... - 04:54 1385/01/23
4
اگر میخواهید از فرهنگ اصیل ایرانی اگاهد شوید باید آیین خرمدینی را مورد مطالعه قرار دهید که با آیین زرتشت تفاوت دارد .

متوصل شدن به الهیات زرتشتی راه شناخت فرهنگ اصیل ایران نیست
سامان ایران , samanshahindezh
سامان ایران - 02:01 1385/01/25
5
mamnon mehran jan as pishnahad zibat
اسپیتمان  ایرانی , espitman
6
در گاهشماری ایران باستان ، روز سوم هر ماه و ماه دوم هر سال خورشیدی به نام اردیبهشت امشاسپند است كه برابر با 2 اردیبهشت ماه خورشیدی است.

زرتشتیان، اردیبهشت روز از اردیبهشت ماه را جشن می گرفتند و آن را "اردیبهشتگان" می نامیدند. سومین یشت از اوستا به نام همین امشاسپند است. این امشاسپند نماینده قانون ایزدی و نظم اخلاقی در جهان است .

درباره آداب و رسوم مربوط به اردیبهشتگان اطلاعی در دست نیست اما مطابق جشنهای دیگر ، ابوریحان بیرونی به آن اشاره نموده است كه روز سوم اردیبهشت ماه ، اردیبهشت روز است و آن عیدی است كه اردیبهشتگان نام دارد، برای آنكه هر دو با هم متفق شده اند . معنای این نام ، آن است كه راستی بهتر است و برخی گفته اند كه منتهای خیر است و اردیبهشت ملك آتش و نور است و این دو با او مناسبت دارد و خداوند او را به این كار موكل كرد.



پیام در تاریخ 85/1/30  ساعت: 13:04 توسط مهران ویرایش شد.
عماد عماد , emad_kamharf
عماد عماد - 19:25 1385/02/13
7
درود بر فرزانه گرامی مهران . سپاس میگویم این كار شما را . شاد زی مهر افزون بدرود
اسپیتمان  ایرانی , espitman
8

به مناسبت 10 تیرماه جشن تیرگان

تیرگان روزی بود که آرش در تاریخ فدا شدن را آموزش دادند تا نیکی ها در ایران جاودانه گردد.

چو ایران نباشد     تن من مباد

تیرگان بر همگان خجسته و گرامی باد

کورش نیکنام

ایران  باستان , vanbasten
ایران باستان - 16:59 1386/07/3
9
درود بر شما لطفا روزهای مهم دین زرتشت را برایم بفرستید
محمد رضا رنجبران , arshiajoon2000
10

** مهر ؛ میترا :  

 

   مهر در اوستا و پارسی باستان ( میترا ) و در پهلوی ( میترَ ) نامیده شده است .

  در گاتها کلمه میترا به معنی عهد و پیمان آمده است .

  مهر در اوستا از آفریدگان اهورامزدا محسوب شده و ایزد محافظ عهد و پیمان است

  از این رو ایزد فروغ و روشنایی است تا هیچ چیز بر او پوشیده نماند .

  آیین ستایش مهر از ایران به بابل و آسیای صغیر رفت ،

  سپس با سربازان رومی به اروپا راه یافت و در آنجا مهر به صورت خدایی بزرگ پرستیده شد

  بدینگونه آیین مهرپرستی پدید آمد .

   پس از ظهور اشوزرتشت ، تنها اهورامزدا خدای یگانه و پروردگار بزرگ نامیده شد

  و سایر پروردگاران آریایی به نام ایزدان یا فرشتگان نام داده شدند

  که در واقع مظهر و صفت خداوند و نیرویی از پروردگارند و مهر یکی از آن ایزدان است .

  چون مهر یکی از ایزدان دین زرتشتی و دارای مقام بلندی است

  بسیاری از آتشکده های عهد باستان به نام او بوده است .

  امروز هم زرتشتیان به پرستشگاه خود ، ( درمهر) یا ( درب مهر ) می گویند .

   در گاتها تنها یکبار از مهر یاد شده که به معنای پیمان بستن بوده است .

  این ایزد در ادبیات ایران باستان بدینگونه وصف شده است :

  مهرایزد هماره بیدار و نیرومند است و

  برای یاری کردن راستگویان و برانداختن دروغگویان و پیمان شکنان در تکاپو است .

  مهر از برای محافظت عهد و پیمان و میثاق مردم گماشته شده است

 از این رو فرشته ی فروغ و روشنایی نیز هست که هیچ چیز از او پوشیده نمی ماند

  و در سراسر گیتی ، آنچه از راست و دروغ می گذرد و عهدی که بسته و شکسته می شود

  نزد او بیدار و آشکار است .

اسپیتمان  ایرانی , espitman
11
کلوب آی دی : aariapoor
نام : بهزاد آریاپور
تولد : 28 دی 1355
محل سکونت : Iran تهران تهران
مرد ، مجرد
 جشن مهرگان خجسته باد
gav_rast.gif

انجمن دوستداران یادمان های باستانی آریابوم

gav_chap.gif
 

جشن مهرگان خجسته باد

جشن مهرگان خجسته باد

" می ستاییم مهر ِدارنده ی دشت های پهناور را،
او که به همه ی سرزمین های ایرانی،
خانمانی پُر از آشتی، پُر از آرامی و پُر از شادی می بخشد
"
«اوستا - مهریَشت»

مهر روز از مهرماه برابر با 16 مهر در گاهشماری ایرانی

«جشن مهرگان» که در گذشته آن را «میتراکانا» یا «متراکانا»(Metrakana) می نامیدند و در نخستین روز از پاییز برگزار می شد، پس از نوروز بزرگ ترین جشن ایرانی و هندی است در ستایش ایزد «میثرَه» یا «میترا» و بعدها «مهر» که از مهر روز آغاز شده تا رام روز به اندازه ی شش روز ادامه دارد.

«مهر یشت» نام بخش بزرگی در اوستا است که در بزرگداشت و ستایش این ایزد بزرگ و کهن ایرانی سروده شده است. مهر یشت، دهمین یشت اوستا است و همچون فروردین یشت، از کهن‌ترین بخش های اوستا بشمار می‌آید. مهر یشت از نگاه اشاره های نجومی و باورهای کیهانی از مهم‌ترین و ناب‌ترین بخش‌های اوستا است و کهن ترین سند درباره ی آگاهی ایرانیان از کروی بودن زمین، بند 95 همین یشت می باشد. از مهر یشت تا به امروز 69 بند کهن و 77 بند افزوده شده از دوران ساسانیان، به جا مانده است.

روز آغاز جشن مهرگان، «مهرگان همگانی» یا «مهرگان عامه» و روز انجام، «مهرگان ویژه» یا «مهرگان خاصه» نام دارد.
 

همان طور که می دانیم در گاهشماری باستانی ایران، سال به دو پاره (فصل) بخش می شد، تابستان (هَمَ) هفت ماهه و زمستان (زَیَنَ) پنج ماهه، که جشن نوروز جشن آغاز تابستان بزرگ و مهرگان جشن آغاز زمستان بزرگ بود و از این رو این دو جشن با هم برابری می کرده اند.

سنگ نگاره ی میترا
سنگ‌‌نگاره ی میترا در نمرود داغ، آناتولی خاوری
سده ی یکم پیش از میلاد

 

آن چنان که ابوریحان بیرونی در «آثارالباقیه»‌ از زبان «سلمان فارسی» آورده است :

«... ما در عهد زرتشتی بودن می‌گفتیم، خداوند برای زینت بندگان خود یاقوت را در نوروز و زبرجد را در مهرگان بیرون آورد و فضل این دو روز بر روزهای دیگر مانند فضل یاقوت و زبرجد است بر جواهرهای دیگر ...»

در برهان قاطع «خلف تبریزی» نیز درباره ی مهرگان می خوانیم :

«نام روز شانزدهم از هر ماه و نام ماه هفتم از سال شمسی باشد و آن بودن آفتاب عالم تاب است در برج میزان که ابتدای فصل خزان است و نزد فارسیان بعد از جشن و عید نوروز که روز اول آمدن آفتاب است به برج حمل از این بزرگ تر جشنی نمی باشد و همچنان که نوروز را عامه و خاصه می باشد، مهرگان را نیز عامه و خاصه است و تا شش روز تعظیم این جشن کنند. ابتدا از روز شانزدهم و آن را مهرگان عامه خوانند و انتها روز بیست و یکم و آن را مهرگان خاصه (روز جشن مُغان یعنی آتش پرستاران) خوانند و عجمان گویند که خدایتعالی زمین را در این روز گسترانید و اجساد را در این روز محل و مقر ارواح گردانید ...»

پیدایش مهرگان

چگونگی برپایی جشن مهرگان در گذشته

چگونگی برگزاری کنونی جشن مهرگان

سفره مهرگان

موسیقی مهرگان

مهرگان در ادبیات

دنباله ی نوشتار ...

darbareh.png

hamkari.png

nameh.png

gorooh.png

 

aariaboom_banner_3.JPG

باتیس بابکان , batis1981
باتیس بابکان - 07:26 1386/08/25
12
نهم آذر  ماه جشن آذرگان.
ركسانا رستگار , roxana62
ركسانا رستگار - 19:58 1386/09/3
13

جشنهای ماهیانه بدین ترتیب بود که چون نام هریک از روزها با نام همان ماه منظبق میشد، آن روز را جشن میگرفتند، پس در هرماه یک روز مخصوص جشن ماهیانه بود، به جز دی ماه که درآن 3 جشن داشتند:

19 فروردین-جشن فروردینگان

3 اردیبهشت-جشن اردیبهشتگان

6خرداد- جشن خوردادگان

13 تیر-جشن تیرگان

17 امرداد-جشن امردادگان

4شهریور-جشن شهریورگان

16 مهر-جشن مهرگان

10 آبان-جشن آبانگان

9 آذر-جشن آذرگان

8 دی-جشن دیگان

15 دی-جشن دیگان

23دی-جشن دیگان

2 بهمن-جشن بهمنگان

5 اسفند-جشن اسفندگان

 

ركسانا رستگار , roxana62
ركسانا رستگار - 20:07 1386/09/3
14

جشن خرم روز

ایرانیان باستان روز اول دی ماه را خرم روز می گفتند و جشن میگرفتند، در این روز شاهنشاه از تخت به زیر       می آمد، لباس سفید بر تن میکرد و در چمنی بر فرشهای سفید می نشست و بارعام می داد. هرکس میتوانست به حضور او آید و آنگاه شاهنشاه با عموم کشاورزان خصوصا دهگانان سخن میگفت و با آنان می خورد و می آشامید، شاه در آن روز چنین میگفت:

«من امروز چون یکی از شما هستم و با شما برادرم زیرا که قوام جهان به آبادی است که در دست شماست و وقوام آبادی به پادشاه است، هیچ یک از این دو از دیگری بی نیاز نتواند بود...»

اسپیتمان  ایرانی , espitman
15
جشن دیگان بر همه ایرانیان شاد و فرخنده باد!
در ایران باستان دی یكی از ماههای ویژه بوده، این واژه همان دَثوش Dathush یا دَذْوَ Dadhva در زبان پهلوی است كه اغلب به جای واژه اهورا مزدا به كار گرفته شده است. همچنین صفتی به معنی دادار، آفریننده و پروردگار، از مصدر دا Da به معنی دادن، ساختن و آفریدن است.

در گاهشماری باستانی با توجه به نامهای سی روز ماه در می یابید كه نخستین، هشتمین، پانزدهمین و بیست و سومین روز به نام دی نامگذاری شده و برای تمیز دادن آنها از یكدیگر، هر یك به نام روز بعدش خوانده شده است:

1.       اورمزد(نام خداوند): نخستین روز ماه

2.       دی بآذر: هشتمین روز ماه

3.       دی بمهر: پانزدهمین روز ماه

4.       دی بدین: بیست و سومین روز ماه 

   در ماه دی با توجه به هم نام بودن ماه و روز طبق رسوم در این چهار روز جشن برگزار می شد كه نخستین جشن دیگان را خرم روز می نامیدند(پارسیان آن را دی دادار جشن می نامیدند) و در شب قبل از آن یعنی آخرین شب آذرماه،(بلندترین شب سال) مراسم ویژه شب یلدا برگزار می شد

 

 
کلوب دات کام
کلیه محتوای این سایت توسط کاربران درج شده است و کلوب دات کام هیچ مسئولیتی نسبت به آن ها ندارد.