سلام

www.shadow1980.blogfa.com

جشن فروردینگان

مخصوص فروهرهایدرگذشتگان هست و یادبود آنها در حال حاضر زرتشتیان ایران و هند آنرا برگزارمیكنند.

در این روز به آرامگاه میروند و با خواندن سرود (دعا) شادی بیشتر درگذشتگان را خواستار می شوند .

جشن اردیبهشتگان    

روز دوم و یا سوم اردیبهشت .....در ایران برگزار نمی شود.....در قدیم دراین روز شهریاران بار عام(ورود مردم عادی به كاخ شاهی و گفتگوی مستقیم با شاه) می دادند و مردم با لباس سفید به ستایش پروردگار می پرداختند.

 جشن خوردادگان

چهارم خرداد . چون خورداد به معنای رسایی  وكمال  وتندرستی هست ودرعالم مادی

نگهبان آب است.احتمال داده اند كه دراین روزبه كنارچشمه ها دریاها ورودها میرفتند

وبه پرستش اهورامزدا می پرداختند.

جشن تیرگان

دهم تیریكی ازبزرگترین جشنهای ایرانیان است كه قبلادرتقویمهای رسمی وجودداشت

وحالا حذف  شده است. روزعید خانه ها راآب وجارومیكردند ولباس نومی پوشیدند. و

اوستاخوانی میكردند . جوانان با شوروشادی دنبال هم  میدویدند و به هم آب میپاشیدند.

یكی ازنامهای این روزآبریزان بوده.این جشن درحال حاضر برگزارمیشود .

جشن مردادگان

دراین روزكه سوم مرداد است ایرانیان باستان به باغها و مزارع میرفتند.

جشن مهرگان

روز دهم از مهر ماه است. وازبزرگترین جشنهای ایران باستان است كه درحال حاضر هم برگزار می شود. درایران باستان این جشن همان اعتبار نوروز را داشته و آداب بسیاری دارد و همینطور داستانهایی هم دارد. مثلا گفته می شود در این روز ایرانیان كه از دست ستم ضحاك بستوه آمده بودند به سركردگی كاوه آهنگر بر وی  شوریدند و در بندكشیدند و فریدون را بر تخت نشاندند. در این روز زرتشتیان قربانی می كنند و گروهی اززرتشتیان اصیل سعی می كنند كه این مورد را حذف كنند .

جشنهای دیگان

عبادت پروردگار در طبیعت جشن دیگان. در هرماه سه روز دی داریم...و چون روز اول هر ماه هم اورمزد نام دارد كه اورمزد هم همان دی هست لذا در این ماه 4 روز دی هست و چهار بار اسم روز با اسم ماه یكی میشود در این 4 روزكه 4 جشن به حساب میاید. پادشاهان به میان مردم میرفتند و بار عام میدادند و با كشاورزان و دهقانان و در طبیعت و بر سر یك سفره غذا میخوردند.

جشن بهمنگان 

روزبهمن ازماه بهمن در این روز زرتشتیان از خوردن گوشت خودداری میكردند .

جشن اسفندگان

دوستان سلام.

عده ای خشک مغز جدیدا وارد کلوب شدن و کارشون فقط توهین به زرتشته .

من دوتاشونو میشناسم یکیشون این پروفیاشه http://www.cloob.com/name/mahsa_rezaie

و دیگری هم اینه http://www.cloob.com/name/malek1054

فقط خواهشا به این لینک های زیر بیایید و ببینید چه توهین هایی به نه تنها زرتشت بلکه به تمام تاریخ ایران تا قبل از اسلام کردن.

http://www.cloob.com/profile/blast/one/userid/1798784/blastid/6706051

........

http://www.cloob.com/profile/wall/one/userid/1786087/wallid/1222312

اگه واقعا ایرانی هستی و فرهنگتو دوست داری بیا و ببین و جوابشونو با هم بدیم

بهمن روز از بهمن ماه برابر با 2 بهمن در گاهشماری ایرانی

فرخش باد و خداوند فرخنده کناد ‎        عید فرخنده و بهمنجه و بهمن مه را

«فرخی سیستانی»

جشنی در ستایش و گرامیداشت بهمن در اوستایی «وُهومَنَه» و در پهلوی «وَهمَن» به معنی «اندیشه ی نیک» یا «بهترین اندیشه».

بخش نخست این واژه «وُهُو» از «وَنـْگـْهو» اوستایی که صفت است به معنی خوب و نیک، که در فارسی هخامنشی «وَهۇ» و در سانسکریت «وَسۇ» خوانده می‌شود، در پهلوی «وِه» و در فارسی «بـِه» شده است.
بخش دوم «مَنـَه» برابر است با واژه ی سانسکریت «مَنـَس» که در پهلوی «منیشن» ودر فارسی «منش» شده است.
در این روز آشی به نام «آش بهمنگان» یا «آش دانگو» به صورت گروهی پخته می شده است که نام «دانگو» یا «دانگی» برگرفته از همین سنت اشتراکی آن است.

ابوریحان بیرونی در کتاب «التفهیم» درباره ی بهمنجه می نویسد :
«بهمنجه بهمن روز است از بهمن ماه، ایرانیان در این روز بهمن سفید (نام گیاهی است که در کرانه ی خراسان و جاهای دیگر ایران می روید) با شیر خالص پاک می خورند و می گویند حافظه را زیاد می کند و فراموشی را از بین می برد، ولی در خراسان هنگام این جشن مهمانی می کنند و بر دیگی که در آن از هر دانه ی خوردنی و گوشت حیوان حلال گوشت و تره و سبزی ها پدیدار است، خوراک می پزند و به مهمانان خود می دهند و برای هریک از داده های خدا سپاس به جای می آورند.»

در «آثارالباقیه» نیز آورده است :
«بهمن ماه روز دوم آن روز بهمن، عید است که براى توافق دو نام آن را بهمنجه نامیده اند، بهمن نام فرشته ی موکل بر بهایم است که بشر به آن ها براى عمارت زمین و رفع حوایج نیازمند است و مردم فارس در دیگ هایى از جمیع دانه هاى ماکول با گوشت غذایى مى پزند و آن را با شیر خالص مى خورند و مى گویند که حافظه را این غذا زیاد مى کند و این روز را در چیدن گیاهان و کنار رودخانه ها و جوى ها و روغن گرفتن و تهیه ی بخور و سوزاندنى ها خاصیتى مخصوص است و بر این گمانند که جاماسب وزیر گشتاسب این کارها را در این روز انجام مى داد و سود این اشیا در این روز بیشتر از دیگر روزهاست.»

در ترجمه ی «خرده اوستا» نیز بر موکل بودن بهمن بر چهارپایان اشاره ای شده است بدینگونه که : «در جشن بهمنگان، برای اینکه امشاسپند بهمن در جهان مادى نگهبان چارپایان سودمند است، از خوردن گوشت پرهیز مى کنند.»

شاعر نامدار ایرانی سده ی پنجم «على بن توسى»(اسدى توسى) در کتاب لغتنامه ی خود «لغت فرس» زیر کلمه ی بهمنجه مى نویسد :
«بهمنجه رسم عجم است، چون دو روز از ماه بهمن مى گذشت بهمنجه مى کردند و این عیدى بود که در آن روز خوراک مى پختند و بهمن سرخ و زرد بر سر کاسه ها مى افشاندند.»

چنان که از نوشتار ابوریحان و اسدی توسی برمی آید گیاهی هم به نام امشاسپند بهمن خوانده می‌شود که در بهمن ماه یا زمستان باز می شود و در پزشکی این گیاه معروف است و در تحفه ی حکیم مؤمن و بحرالجواهر، بیخی سفید یا سرخ رنگ مانند زردک و خوشبو با اندک صلابت و کجی و خارناک تعریف شده است.

همین گیاه است که در فرانسه «Behen» خوانده می شود و در گذشته ریشه ی آن را به‌ نام بهمن سرخ و بهمن سفید در داروخانه های اروپا به کار می بردند.

انوری گوید :

بعد ما کز سر عشرت همه روز افکندی      سخن  رفتن و نا رفتن ما  در افواه
اندر آمد  ز در  حجره ی من  صبحدمی      روز  بهمنجه  یعنی  دوم  بهمن ماه

عثمان مختاری شاعر سده ی ششم نیز می گوید :

بهمنجه است خیز و می آرای چراغ ری      تا برچینیم گوهر شادی ز گنج می
این یک دومه سپاه طرق را مدد کنیم           تا  بگذرد  ز  صحرا فوج سپاه دی

پیشاپیش جشن سده رو به همتون خجسته باد میگم.

شادزی.

www.shadow1980.blogfa.com

سپندارمذ روز از اسفندماه برابر با 5 اسفند در گاهشماری ایرانی

اینک زمین را می ستاییم؛
زمینی که ما را در بر گرفته است.
ای اََهوره مَزدا !
زنان را می ستاییم.
زنانی را که از آن ِتو به شمار آیند
و از بهترین اَشَه برخوردارند، می ستاییم.

روز پنجم هرماه و ماه دوازدهم هر سال «اسفند» یا «سپندارمذ» نام دارد. این واژه که در اوستایی «سْپِنـْـتـَه آرمَئیتی»(Spenta-Ârmaiti) می باشد و نام چهارمین امشاسپند است، از دو بخش «سپنته» یا «سپند» به مانک پاک و مقدس و «آرمئیتی» به معنی فروتنی و بردباری تشکیل شده است و معنی این دو با هم فروتنی ِپاک و مقدس است.
این واژه در پهلوی «سپندارمت»(SpandÂrmat) و در فارسی «سپندارمذ» و «اسفندارمذ» و «اسفند» شده است.

امشاسپند سپندارمذ، نگهبان و ایزدبانوی زمین ِسرسبز و نشانی از باروری و زایش است. جشن «سپندارمذگان» یا «اسفندگان»، روز گرامیداشت زنان در ایران باستان بوده و این روز به نام «مردگیران» یا «مژدگیران» یا «مزدگیران»(=هدیه گرفتن از مردان) نیز در ادبیات فارسی بكار رفته است.

یکی دیگر از نام های این جشن نیز، جشن «برزگران» یا «برزیگران» است که به مناسبت نقش مهم برزگران و کشاورزان در سبز کردن زمین و باروری زمین بوده است.

به بیان ابوریحان بیرونی، «اسفندارمذ» ایزد موکل بر زمین و ایزد حامی و نگاهبان زنان شوهر دوست و پارسا و درست کار بوده. به همین مناسبت این روز، عید زنان به شمار می رفت. مردم به جهت گرامیداشت، به آنان هدیه داده و بخشش می کردند. زنان نه تنها از هدایا و دهش هایی برخوردار می شدند، بلکه به نوعی در این روز فرمانروایی می کردند و مردان باید که از آنان فرمان می بردند.

گردیزی نیز در کتاب زین الاخبار خود به واژه ی «مردگیران» اینگونه اشاره کرده است که از این جهت این جشن را مردگیران می گفتند که زنان به اختیار خویش و با آزادی، شوی و مرد زندگی خود را برمی گزیدند.

هنوز نیز در برخی از گوشه های ایران زمین مانند اصفهان، پهله، ری و دیگر شهرهای ناحیه ی مرکز و غرب ایران، مراسم جشن اسفندگان همچون گذشته برگزار می شود، در این روز بانوان لباس و کفش نو می پوشند، زنانی که مهربان، پاکدامن، پرهیزگار و پارسا بوده اند و در زندگی زناشویی خود فرزندان نیک را به جامعه تحویل داده اند مورد تشویق قرار می گیرند و از مردهای خود پیش کش هایی دریافت می کنند. آن ها در این روز از کارهای همیشگی خود در خانه و زندگی معاف شده و مردان و پسران وظایف جاری زنانه را در خانه به عهده می گیرند.

ویژگی های عمومی جشن های ایرانی

بررسی جشن های ایرانی و زمان برگزاری آن ها نشان دهنده ی ویژگی هایی مشترک در میان همه ی آن هاست.

1. تقریبا همگی در پیوند با پدیده های طبیعی و کیهانی و اقلیمی هستند و به همین دلیل کوشش شده است تا زمان برگزاری آن ها هرچه بیشتر با تقویم طبیعی منطبق باشد.

2. تقریبا هیچ کدام برگرفته از دستورهای دینی نیستند.

3. با سرور و شادی همراه هستند و غم و اشک و گریه در آن ها جایی ندارد.

4. احترام و پاسداشت همه ی مظاهر طبیعت در آن ها دیده می شود.

5. جشن های ایرانی پیوند ناگسستنی با آتش دارند. حتی اگر خود آن جشن پیوند چندانی با آتش نداشته باشد.

6. با زادروز یا سال مرگ کسی در پیوند نیست.

7. گستردگی برگزاری این مراسم به اندازه ی گستره ی ایران فرهنگی است. ایرانیان جشن ها و آیین های میهنی خود را به گونه ای یکپارچه و با همبستگی و همزیستی شگفت انگیزی برگزار کرده و تفاوت های قومی و دینی و زبانی را عامل بازدارنده این یگانگی نمی دانسته اند.

آیین های ایرانی متعلق به همه ی ایرانیان است و همه برای نگاهبانی از آن کوشیده اند.

کسانی که با تعصب های نابجای دینی یا قومی نقش خود در پاسداری فرهنگ ایران بیشتر از دیگران می دانند، به این همبستگی باشکوه مردمان ایرانی آسیب می زنند.

دروود 

در این جستار  به بیان جشن های ایرانیان پرداخته ام

ببینید  و افتخار کنید که غم در دل نیکان و پارسیان جایی نداشته اس

به نام اهورا مزدا 

 این نـــوروز فرخنده بر همه پارسیان نژاده خجسته بادا