مردی را دردی اگر باشد خوش است

                                  درد بی دردی علاجش آتش است

همیشه پیشه من عاشقی و رندی بود

***

دگر بکوشم و مشغول کار خود باشم

آن ترک پری چهره که دوش از برمارفت    آیا چه خطا دید که از راه خطا رفت

ندانم از چه سبب رنگ آشنایی نیست                  سهی قدان سیه چشم ماه سیما را
جز اینقدر نتوان گفت در جمال تو عیب               که خال مهر و وفا نیست روی زیبا را

.

دلا دایم گدای كوی او باش

به حكم آن كه دولت جاودان به

کی بی خبران راه نه  آن است و نه این

در پرده ی اسرار کسی را ره نیست

                                      زین تعبیه جان هیچکس آگه نیست

شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

بنده طلعت آن باش که آنی دارد