کدام کشور را دیده اید با تاریخ خود را اینگونه برخورد کند ؟از چه چیز این تاریخ کهن و با شکوه خود می ترسیم که این چنین برخورد می کنیم ؟ آیا می ترسیم ارزش اسلام که کاملترین دین است پایین آید ؟ چرا باید فقط دو تاریخ برایمان اهمیت داشته باشد: تاریخ پس از ورود اسلام( البته در همان هنگام ورود) و تاریخ پس از انقلاب . این دو تاریخ به گونه ای بیان می شود که انگار پشت سر هم نبوده اند وگذشته ای وجود ندارد .

چه ترسی احساس می کنیم که در ۲۲ مرداد هیچ سالی در صدا وسیمایمان هیچ سخنی از آریوبرزن نیست ؟در صورتی که درهر کشور دیگری حتی کشورهای خلق الساعه برای هر چیز بی ارزش تاریخی بنای یادبودی ساخته اند. مگر اسطوره نمی خواهیم؟ مگر غرور ملی نمی خواهیم ؟ مگر گردشگر نمی خواهیم؟آیا با اشاره به سیاوش ، آرش ، سورنا و....ارزش والای حضرت سیدالشهدا (ع)  کم می شود ؟ چرا به این اشاره نمی کنیم :هنگامی که ایرانیان خداپرست بودند،اعراب و یونانیان و رومیان صد ها خدا داشتند ؟ و حتی گاهی دست اندر کاران آموزش کار را خراب تر می کنند و در کتابها٬ ایرانیان پیش از حمله اعراب را آتش پرست معرفی می کنند ( مگر نعوذبالله و خدای ناکرده ما بت پرستیم که دور خانه خدا و کعبه می چرخیم ؟ )در کتابها می گویند پیش از یورش اعراب زنان در ایران حقی نداشتند، درصورتیکه کاملا نادرست بوده وما حتی زنان پادشاه هم داشته ایم(آذرمیدخت وپوراندخت ساسانی). چه سودی برایمان دارد جز زیان ؟

چرا باید فرزندان ما از هر موضوع جاهلیت اعراب باخبر باشند اما کوروش و مهرداد رانشناسند چراباید بگوییم جون مسلمان هستیم پس زبان عربی از خودمان است و استفاده بی رویه از این کلمات هیچ مشکلی ندارد در صورتی که این کاملا همان فکر اعراب جاهل است

بله تفکر اعراب بر ما انسانهای این سرزمین حاکم است

 چرا می گوییم بودن ابن سینا ٬ رازی ٬ فارابی ،بیرونی،فضل نیریزی و .... به خاطر حمله تازیان ( که تنها خوبی آن آمدن دین مبین وبرتر اسلام به ایران بود و حتی  آن هم اگربه گونه ای دیگر می آمد شاید بهتر بود ) بوده و پیش از این حمله سراسری و خانمان برانداز ما هیچ دانشمندی نداشتیم ،در صورتی که  ایرانیان باستان دانشمندان و پزشکان والایی را به جهان عرضه کرده بودند ،ودانشمندان پس از اسلام دنباله آنها بودند .آیا فرزندان ما می دانند که حدود ۸۰٪ دانشمندان مسلمان در گذشته ایرانی بوده اند واین ایرانیان بودند که باعث پیشرفت اسلام در گیتی شدند؟ آیا با بالیدن ما به این که اولین بیانیه حقوق بشر از ایران بوده ٬ چیزی از دست می دهیم که در هیچ کتاب درسی مدرسه ها از آن سخن به میان نمی آید ؟ آیا می ترسیم که فرزندانمان بفهمند  کشور ما زمانی مهد حقوق بشر بوده است؟ وکورش کبیر (که در قرآن کریم از او بعنوان ذوالقرنین یاد شده است) در ۲۵۰۰ سال پیش با صدور این اعلامیه آزادی کامل به شهروندان ایران زمین این کشور بزرگ واهورایی داد. آیا دانستن این موضوع که ایرانیان پس از هر سرکوب ویرانگر (اسکندر مقدونی ، اعراب ،مغولها، تیمور لنگ) دوباره سربلند در تاریخ پدیدار گشتند برای افزایش غرور ملی وهمبستگی سودمند نیست؟