این دیدگاه نویسندگان تورات است و سندیت تاریخی ندارد. حتی نام دانیال هم در هیچ كجای تاریخ دیده نشده است. بنظر می‌رسد كه یهودیان بخاطر علاقهء شدیدی كه به كورش پیدا كردند(مانند دیگر مردمان عاشق كورش)، تلاش كردند كه كورش بزرگ را مال خود كنند یا آنكه اخباری بدهند كه سده‌ها یا شاید هزار سال از وقوع آن گذشته بوده و  با ادعای پیشگویی، خبر از جهان گذشته بدهند. 

بیشتر مذاهب علاقه دارند كه بگویند از جهان غیب و رخدادهای آینده آگاه هستند اما جالب است كه این اخبار را زمانی می‌دهند كه آن رخدادها سالیان و سده‌ها و هزاره‌ها از وقوعشان گذشته است! قصهء خواب دیدن كسی بنام دانیال نبی -كه اصلا وجود خارجی نداشته است- نیز باید در دوران ساسانی یا آغاز ظهور اسلام نوشته شده باشد.

حرم حضرت دانیال(ع) در شوش(سوسه سابق) در سالیان گذشته همواره میعادگاه مردم شوش(سوسه سابق) و سایر شهرها بوده و برگزاری مراسم دینی و مذهبی مثل عزاداری و جشن در آن با شکوه و تقدس خاصی همراه است و مردم ترجیح می دهند چنین روزهایی را نیز در حرم این پیامبر عزیز بگذرانند
این اتفاقات اوج پیوند بین مذاهب و ادیان الهی را به همه کسانیکه اعتقادی به این موضوع ندارند می رساند و چه زیبا مردم سوسه و سایر شهرهای استان خوزستان این احترام به سایر پیامبران الهی را به جا آورده اند
حضرت دانیال (ع) در بیت المقدس متولد شد و در سن ۱۲ سالگی بود که سپاه بخت النصر، پادشاه بابل به سرزمین بیت المقدس حمله و آن سرزمین را فتح کرد. دانیال به زبان‌های سامی مفهوم "خدا حاکم من است" را دارد. در سال ۶۵۵ پیش از میلاد وی را به دربار «بخت النصر» پادشاه بابل به اسارت بردند. وی در آنجا به علوم کلدانیان و زبان مقدس واقف گردید و در حکمت از آنان پیشی گرفت
زمان گذشت تا اینکه کوروش، پادشاه ایران به بابل تاخت و توانست بابل را اشغال و یهودیان را از اسارت حکومت بابل آزاد کند و دانیال (ع) را به همراه خود به ایران آورد و در دربار پادشاهی ایران نیز مورد تکریم قرار گرفت در این مدت حضرت دانیال می توانست به طور مستقیم و بدون اجازه و وقت قبلی با پادشاه دیدار کند و می توان گفت که به عنوان دومین فرد مملکتی محسوب می شد.

حضرت دانیال،به این علت زندگی را در شوش فعلی را برگزید چون مردم آنجا سامی تبار بودند و تقریباً زبان یکسانی داشتند.
بعد از مرگ کوروش یک دوره کوتاه در زمان بردیای دروغین به وجود می آید که در تاریخ چیزی از دانیال (ع) نیامده است اما بعد از روی کار آمدن داریوش دوباره حضرت دانیال (ع) باز به همان مقام و مرتبه رفیع دست پیدا می کند تا اینکه احتمالا در سن ۸۳ یا ۸۵ سالگی دار فانی را وداع می کند و در همین منطقه که هم اکنون آستان آن بزرگوار است نگهداری می شده و بالای سر آن جعبه ای قرار داشته که هر کس احتیاج به پول پیدا می کرد از آن جعبه به قرض می برده و بعد از اینکه مشکلاتش برطرف می شده دوباره قرض را پس می داد.
در مقابل آرامگاه حضرت دانیال با کاشی کاری در زمان قاجار چنین نوشته: حضرت علی (ع) می فرماید:هر کس برادرم دانیال را زیارت کند مرا زیارت کرده است.
همچنین حضرت محمد (ص) می فرماید: هر کس قادر به زیارت من نیست زیارت کند قبر براردم دانیال را ... احترامی که پیشوایان دین اسلام برای دیگر پیشوایان دینی دارند بسیار قابل تامل است

دوست گرامی، دانیال نبی شخصیت تاریخی نداشته است که بخواهد قبر هم داشته باشد یا آنکه بخواهیم با اشخاص تاریخی ارتباطش دهیم!

نامگذاری آرامگاه در شوش(آتشکده ای کهن) بنام دانیال نبی به پس از اسلام برمیگردد نه پیش از آن.