از خواب برآرم که نبینند به خوابت

نان دونان و نان با منت

می کشد اعتقاد و ایمان را

با که گویم؟چگونه شرح دهم؟

حال این سینه پریشان را

برده داران عصر اینترنت

می برند ابروی انسان را

هرکه زائیده شد به خانه فقر

می فروشد به لقمه ای جان را

ابرویش حراج بازار است

می خرند این گرانِِ ارزان را!

ان طرف تر یکی ز اشک یتیم

رونقی داده صحن دکان را

یا خدا چشم خویش را بسته

یا کشیدیم ناز شیطان را

(مدعی)!نان دونان پر از سنگ است

از دهانت بکش تو دندان را!!!

دیگه فرصتی نمونده
 نازنین ! نازت رو کم کن
دارم از صدا میفتم
کمکم کن ! کمکم کن
 یک ترانه پا به پا باش
 این صدای آخرینه
بی تو رو به انقراضم
حرف آخرم همینه

نازینین ! نگام کن ! نگاه تو ممنوعه
تو باید بخندی ‚ اینجا آه تو ممنوعه
حرف دریا رو نزن برکه ی ما مردابه
نرو سمت شهر رویا ‚ راه تو ممنوعه

من چگونه ستایش کنم
آن چشمه را که نیست ؟
من چگونه نوازش کنم این تشنه را که هست ؟
من چگونه بگویم که این خزان زیباترین بهار ؟
من چگونه بخوانم سرود فتح
 من چگونه بخواهم که مهر باشد ای مرگ مهربان
 زیباترین بهار در این شهر
 زیباترین خزانست
من چگونه بر این سنگفرش سخت
 با چه گونه گیاهی نظر کنم
با چگونه رفیقی سفر کنم
 من چگونه ستایش کنم این زنده را که مرد ؟
 من چگونه نوازش کنم آن مرده را که زیست ؟
پرنده ها به تماشای بادها رفتند
 شکوفه ها به تماشای آبهای سپید
زمین عریان مانده ست و باغهای گمان
 و یاد مهر تو ای مهربانتر از خورشید
 

من گیاهی ریشه در خویشم
 من سکون آبشاران بلورین زمستانم
 من شکوه پرنیان روشن دریای خاموشم
من سرود تشنه ی بیمار خیزان بهارانم