درباره «یانی» و موسیقی اش:

شاید اولین دیسك نوری خارجی كه ناگفته و ناخودآگاه در مغازه های ایران پس از انقلاب مجاز شناخته شد، كنسرت «یانی» در «آكروپلیس» بود كه سبك موسیقی چند فرهنگی او را كه ivewage نامیده می شود در این كشور محبوب ساخت. شاید به همین دلیل بسیاری كه از طبقه مخاطبان عام موسیقی به شمار می روند او رابه عنوان نماینده موسیقیدانان روز اروپا می شناسند!
بسیاری این موسیقیدان را فردی مستعدمی دانند كه سواد موسیقایی چندانی ندارد و برای ارائه بهتر آثارش كه از تنظیم، سازبندی و سایر ویژگی های یك قطعه تنظیم شده برای اركسترهای عظیم، برخوردار نیستند؛ خود را در پشت رهبران قوی اركستر در سطح جهانی پنهان می كند و به كمك آنها به موفقیت می رسد! البته حتی با قبول این نظریه نمی توان منكر شناخت یانی در زمینه موسیقی شد. استعداد او در شناخت و جذب طیف بسیار گسترده ای از مخاطبان در جهان بی آنكه گرفتار ابتذال شود، خود گواهی براین مدعا است. حتی در آوریل گذشته در نشریه انجمن پزشكان سلطنتی انگلستان، تحقیقی به چاپ رسید كه در آن از خواص و تأثیرات درمانی موسیقی بخصوص آثار موتزارت مانند سونات كی ۴۴۸ سخن به میان آمده است. دیگر موسیقیدانی كه در این مقاله از او نام برده شده «یانی» است و علت آن شباهت قطعاتی از یانی به «۴۴۸K» موتزارت از نظر تمپو، ساختار، هماهنگی ملودیك و هارمونیك و قابل پیش بینی بودن، بوده است. یانی كه پس از موفقیت كنسرت زنده آكروپلیس و آلبوم Tribute (كه در سال ۱۹۹۷ منتشر و در تاج محل هندوستان اجرا و منتشر شد) و یك شكست عشقی دررابطه اش با یك هنرپیشه آمریكایی به یونان بازگشته و ظاهراً غیرفعال بود در اكتبر سال ۲۰۰۰ آلبوم جدیدش را با عنوان «اگر می توانستم به تو بگویم» به بازار عرضه كرد. در سایت اینترنتی كمپانی ویرجینی آمده است: «این آلبوم یك سمفونی از ساخته های ملودیك است و تمهای دینامیك، ریتم های پیچیده، انرژی رمانتیك قوی و ملودی های افسون كننده از ویژگی های آن به شمار می روند. در این مجموعه یانی گامهای جدید و سازبندی و اصوات ویژه ای را كشف می كند كه شناسه و سبك موسیقایی ـ اكنون كلاسیك او را در مقایسه با آهنگسازان مدرن امروز، تلطیف و تذهیب می كند.» آلبوم جدید یانی تا آواخر سال جاری میلادی آماده خواهد شد و اجراهای متفاوتی از او نیز برای همین زمان برنامه ریزی شده است. مطلبی كه در پی می خوانید خلاصه ای است از مقاله دویدسگال با عنوان «بیایید با یانی آشتی كنیم» كه سال ۲۰۰۰ در روزنامه واشنگتن پست به چاپ رسیده است:

جداً. بیایید این مرد كوچك و دوست داشتنی را در آغوش بگیریم و به سبك اروپایی ها برگونه اش بوسه زنیم. بیایید از ایام خوش گذشته یاد كنیم. قدری بنشینیم و او رابه یك قهوه مهمان كنیم و بعضی جاها از او عذرخواهی كنیم.ما به خرج یانی خیلی تفریح كرده ایم و در كارتون های نیویوركی مان او را مسخره كردیم، به كت و شلوار سفیدش و به ملودرام موسیقی عصر جدیدی (New Ageg) و سینتیسایزری او خندیدیم.
یانی از اینها ناراحت نشد. خب كمی ناراحت شد اما در زمانی كه ما او را مسخره می كردیم بیش از ۱۴ میلیون آلبوم فروخت و این قدری التیام بخش بود. بعد او در سال ۱۹۹۸ از انظار غایب شد موسیقی را كنار گذاشت و در افسردگی فرورفت كه در پایان اجراهای متعدد و سنگین در سطح جهانی و قطع ارتباط با نامزد سابقش «لیندا اوانر». به او دست داده بود. او به زادگاهش یونان بازگشت تا در كنار والدینش زندگی كند.
اكنون او بازگشته با «اگر می توانستم به تو بگویم» كه اولین آلبوم استودیویی او پس از این چند سال به شمار می رود. یانی آمده تا ببیند آیا كسی او را به یاد می آورد. او چهل و پنج ساله و از آنچه انتظار می رود كوچكتر و شكسته تر است و به جذابی و جمع جوری یك كیف سفری. خوشبختانه او كینه ای به دل ندارد و اگرچه ما او را بی رحمانه له كرده بودیم او می خواهد اسرار ریاضت های اخیرش را برایمان بازگوید. «من برای دو سال مصاحبه نكردم، سعی كردم دور باشم، این صورت خاكی را بر زمین انداخته بودم، كار را كنار گذاشتم.» یانی با صدای عمیق و كمی لهجه دارش ادامه می دهد: «من مسافرت كردم می خواستم با نظر سایر مردم درباره زندگی آشنا شوم. می خواستم از شر رؤیای آمریكایی خلاص شوم.»
آلبوم جدید یانی در همان هفته اول ۵۵ هزار نسخه فروخت و كمپانی ویرجین ركورد یك برنامه فروش ۱۸ ماهه بعد از آن تنظیم كرد.
اما این تنها دلیلی نیست كه باعث می شود با او آشتی كنیم. نه باید چنین كنیم چون تنها در این زمان است كه می توانیم نگاهی جامع به حیات حرفه ای فوق العاده و غیرمحتمل بودن مبهوت كننده آن داشته باشیم. حتی اگر موسیقی یانی را مضحك بدانیم دستاوردهای او بی نظیرند. ولی ما تا به حال متوجه نشده بودیم چون یا سرگرم پوزخندزدن و یا از محبوبیت او انگشت به دهان بودیم. ولی هر گز در تاریخ یك پدیده پاپ مانند او نبوده است. زندگی حرفه ای او اساساً یك معجزه است درسی كه باید در مدرسه تجارت تدریس شود.
برای اینكه بدانیم چرا، باید گفت كه رادیو موسیقی او را پخش نمی كند (برخلاف ایران) و شبكه ام.تی.وی هم او را نمی پذیرد. وقتی در جاهای مختلف برنامه اجرا می كند؛ اركسترهای بسیار گرانی را به خدمت می گیرد. بچه ها او را دوست ندارند. منتقدین او را تحقیر می كنند. آه و یك چیز دیگر: آواز هم نمی خواند.
سعی برای فروش موسیقی بدون پخش رادیویی و پشتیبانی ام.تی.وی و منتقدان و صدای آواز مثل این است كه بخواهید بدون ماشین رانندگی كنید. یانی در طول دهه نود چنین وضعی داشت و طبق انتظار آدمهای شكاكی را بیش از سرمایه گذاران به خود جذب كرد. به این ترتیب یانی صنعت موسیقی را دور زد و از راههای غیرمعمول با مخاطبانش ارتباط برقراركرد و مانند یك جنگاور تنها خودش شخصاً سرمایه گذاری كنسرت هایش را به عهده گرفت.
«فهمیدم كه مشكل كجاست، بزرگترین مشكل این بود كه نمی توانستم موسیقی ام را به عموم ارائه كنم چرا كه دو مجرایی كه می توانست كار مرا به عامه مردم عرضه كند یعنی شبكه های موسیقی تلویزیونی و رادیو بسته بودند.» همین بود كه بود و من به جای اینكه بنشینم و غصه بخورم گفتم باید سعی كنم راهی پیدا كنم كه موسیقی ام شنیده شود.»
ابتدا ترتیبی داد كه در نمایش تلویزیونی معروف «اپرا وینفری» حضور پیدا كند و در نتیجه با مخاطبان چندمیلیونی ارتباط بگیرد. نتیجه آن بود كه هفته بعد از پخش این برنامه سی صدهزار كپی از آلبوم او به فروش رفت و یكصد هزار نسخه هم بلافاصله بعد از آن فروخته شد.
در سال ۱۹۹۳ او تا آخرین سكه اش یعنی حدود ۲ میلیون دلار را صرف ضبط ویدیویی كنسرتش در آكروپلیس كرد. این نوعی قمار به حساب می آمد چرا كه در آن زمان هیچ شبكه ای پخش آن را نپذیرفته بود. اما اكنون ۱‎/۵ بیلیون نفر آن را دیده اند و آنقدر پخش شده كه حتی خود یانی نگران است كه بیش از حد نمایش داده شود اما او آنچه را كه مدتها بود ادعا می كرد ثابت كرد: اگر او می توانست برای مردم برنامه اجرا كند؛ با استقبال و علاقه آنها نیز مواجه خواهد شد و او این علاقه را در آلبوم ۱۹۹۷ خود به پول نقد تبدیل كرد و سپس آن پول را نیز صرف اجراهایی در نقاط مختلف كرد كه منجر به فروش آلبوم های بیشتری شد. نكته قابل توجه دیگر اینكه آلبوم های یانی حاصل فعالیت یك نفر است، همه موسیقی ها را خودش می نویسد تمام سازها را می نوازد و تمام وظایف مربوط به تهیه آلبوم را شخصاً به عهده می گیرد. او به استودیویی كه خودش در منزل ساخته می رود و چند ماه بعد با تعدادی آهنگ كامل شده بیرون می آید. او می گوید: «از خواب برمی خیزم و بلافاصله خودم را در استودیو می یابم با هیچكس ارتباطی ندارم كسی داخل استودیو می شود ساندویچی برای من می گذارد و می رود. برای آخرین آلبوم به همه چنین دستور دادم: با من صحبت نكنید. اگر مرا هنگام صبح دیدید فقط صبح بخیر بگویید و تنهایم بگذارید.»
به همین دلیل مسأله مبتذل بودن موسیقی یانی خارج از موضوع است این مردیك استعاره زنده از موفقیت با شرایط شخصی است او ثابت می كند كه اگر محصولی را بفروشید اگر بازاریابی صحیحی داشته باشید و خودتان هم دوست داشتنی باشید الزاماً نباید محصولتان خیلی محشر باشد! پس بیایید او را در آغوش بگیریم!

یانی سال ۱۹۵۵ با نام یانی كریسومالیس در شهر ساحلی كالاماتا در یونان متولد شد. پیش جوانیش را در یك استخر گذراند. او روزی پنج ساعت شنا می كرد و آنقدر سریع شد كه در چهارده سالگی توانست ركورد ملی یونان در شنای ازاد را بشكند!او كشورش را برای ادامه تحصیل در آمریكا ترك گفت و از دانشگاه مینه سوتا مدرك روانشناسی گرفت. اما به پیانو جلب شد سازی كه از شش سالگی می نواخت. او به یك گروه موسیقی راك گمنام پیوست و بعد از آن شروع به ساختن موسیقی خودش كرد كه ملغمه ای چندفرهنگی بود از موسیقی راك، كلاسیك ضرباهنگ جهانی طبل كه موسیقی بسیار احساسی و مواجی به دست می دهد.
یانی درباره ساخته هایش می گوید: «من این كار را با بی توجهی كامل نسبت به سلامتم انجام می دهم؛ من با موسیقی نفس می كشم و زندگی می كنم.»