امروز  از حکمت های 361 تا 370

نقل کرده اند که امیر المومنین کمتر بر منبری می نشست که پیش از سخن این عبارت را نگوید:

«ای مردم از خدا بترسید  هیچ کس بیهوده آفریده نشده کتا به بازی بپردازد و او را به حال خود وانگذاشته اند تا خود را سرگرم کارهای بی ارزش نماید.

و دنیایی که در دیده ها زیباست جایگزین آخرتی نشود که آن را زشت می انگارند

و مغروری که در دنیا به بالاترین مقام رسیده چون کسی نیست که در آخرت به کمترین نصیبی رسیده است.»  حکمت370

امروز از حکمتهای 351 تا 360

حكمت 359          راه خود سازى            (اخلاقى، تربیتى)

وَ قَالَ [علیه السلام] یَا أَسْرَى الرَّغْبَةِ أَقْصِرُوا فَإِنَّ الْمُعَرِّجَ عَلَى الدُّنْیَا لَا یَرُوعُهُ مِنْهَا إِلَّا صَرِیفُ أَنْیَابِ الْحِدْثَانِ أَیُّهَا النَّاسُ تَوَلَّوْا مِنْ أَنْفُسِكُمْ تَأْدِیبَهَا وَ اعْدِلُوا بِهَا عَنْ ضَرَاوَةِ عَادَاتِهَا .

و درود خدا بر او ، فرمود: اى اسیران آرزوها ، بس كنید! زیرا صاحبان مقامات دنیا را تنها دندان حوادث روزگار به هراس افكند،

اى مردم كار تربیت خود را خود بر عهده گیرید، و نفس را از عادت هایى كه به آن حرص دارد باز گردانید.

امروز از حکمتهای 351 تا 360

حكمت 358           مسؤولیت نعمت ها           (اخلاقى، اقتصادى)

وَ

قَالَ [علیه السلام] أَیُّهَا النَّاسُ لِیَرَكُمُ اللَّهُ مِنَ النِّعْمَةِ وَجِلِینَ كَمَا یَرَاكُمْ مِنَ النِّقْمَةِ فَرِقِینَ إِنَّهُ مَنْ وُسِّعَ عَلَیْهِ فِى ذَاتِ یَدِهِ فَلَمْ یَرَ ذَلِكَ اسْتِدْرَاجاً فَقَدْ أَمِنَ مَخُوفاً وَ مَنْ ضُیِّقَ عَلَیْهِ فِى ذَاتِ یَدِهِ فَلَمْ یَرَ ذَلِكَ اخْتِبَاراً فَقَدْ ضَیَّعَ مَأْمُولًا.

و درود خدا بر او ، فرمود: اى مردم، باید خدا شما را به هنگام نعمت همانند هنگامه كیفر ، ترسان بنگرد ، زیرا كسى كه رفاه و گشایش را زمینة گرفتار شدن خویش نداند ، پس خود را از حوادث ترسناك ایمن مى پندارد و آن كس كه تنگدستى را آزمایش الهى نداند پاداشى را كه امیدى به آن بود از دست خواهد داد

حكمت 349الگوى انسان كامل(اخلاقى، معنوى)

وَ قَالَ [علیه السلام] مَنْ نَظَرَ فِى عَیْبِ نَفْسِهِ اشْتَغَلَ عَنْ عَیْبِ غَیْرِهِ وَ مَنْ رَضِیَ بِرِزْقِ اللَّهِ لَمْ یَحْزَنْ عَلَى مَا فَاتَهُ وَ مَنْ سَلَّ سَیْفَ الْبَغْیِ قُتِلَ بِهِ وَ مَنْ كَابَدَ الْأُمُورَ عَطِبَ وَ مَنِ اقْتَحَمَ اللُّجَجَ غَرِقَ وَ مَنْ دَخَلَ مَدَاخِلَ السُّوءِ اتُّهِمَ وَ مَنْ كَثُرَ كَلَامُهُ كَثُرَ خَطَؤُهُ وَ مَنْ كَثُرَ خَطَؤُهُ قَلَّ حَیَاؤُهُ وَ مَنْ قَلَّ حَیَاؤُهُ قَلَّ وَرَعُهُ وَ مَنْ قَلَّ وَرَعُهُ مَاتَ قَلْبُهُ وَ مَنْ مَاتَ قَلْبُهُ دَخَلَ النَّارَ وَ مَنْ نَظَرَ فِى عُیُوبِ النَّاسِ فَأَنْكَرَهَا ثُمَّ رَضِیَهَا لِنَفْسِهِ فَذَلِكَ الْأَحْمَقُ بِعَیْنِهِ وَ الْقَنَاعَةُ مَالٌ لَا یَنْفَدُ وَ مَنْ أَكْثَرَ مِنْ ذِكْرِ الْمَوْتِ رَضِیَ مِنَ الدُّنْیَا بِالْیَسِیرِ وَ مَنْ عَلِمَ أَنَّ كَلَامَهُ مِنْ عَمَلِهِ قَلَّ كَلَامُهُ إِلَّا فِیمَا یَعْنِیهِ.

و درود خدا بر او ، فرمود: آن كس كه در عیب خود بنگرد از عیب جویى دیگران باز ماند،

و كسى كه به روزى خدا خشنود باشد بر آنچه از دست رود اندوهگین نباشد،

و كسى كه شمشیر ستم بر كشد با آن كشته شود و آن كس كه در كارها خود را به رنج اندازد خود را هلاك سازد ،

و هر كس خود را در گردابهاى بلا افكند عرق گردد،

و هر كس به جاهاى بدنام قدم گذاشت متهم گردید.

و كسى كه زیاد سخن مى گوید: زیاد هم اشتباه دارد، و هر كس كه بسیار اشتباه كرد، شرم وحیاء او اندك است ، و آن كه شرم او اندك ، پرهیزكارى او نیز اندك خواهد بود، و كسى كه پرهیزكارى او اندك است دلش مرده، و ان كه دلش مرده باشد، در آتش جهنم سقوط خواهد كرد.

و آن كس كه زشتى هاى مردم را بنگرد، و آن را زشت بشمارد سپس همان زشتى ها را مرتكب شود، پس او احمق واقعى است.

قناعت ، مالى است كه پایان نیابد،

و آن كس كه فراوان به یاد مرگ باشد در دنیا به اندك چیزى خشنود است،

و هر كس بداند كه گفتار او نیز از اعمال او به حساب مى آید جز به ضرورت سخن نگوید.

حكمت  348سخت ترین گناه(اخلاقى)

وَ قَالَ [علیه السلام] أَشَدُّ الذُّنُوبِ مَا اسْتَهَانَ بِهِ صَاحِبُهُ .

و درود خدا بر او ، فرمود: سخت ترین گناه ، آن كه گناهكار آن را كوچك بشمارد.

حكمت 346مشكلات در خواست كردن(اخلاقى، اجتماعى)

وَ قَالَ [علیه السلام] مَاءُ وَجْهِكَ جَامِدٌ یُقْطِرُهُ السُّؤَالُ فَانْظُرْ عِنْدَ مَنْ تُقْطِرُهُ .

و درود خدا بر او ، فرمود: آبروى تو چون یخى جامد است كه در خواست آن را قطره قطره آب مى كند، پس بنگر كه آن را نزد چه كسى فرو مى ریزی؟.

امروز از حکمتهای 331 تا 340

حضرت علی علیه السلام فرموده اند:

«شادى مؤمن در چهرة او ، و اندوه وى در دلش پنهان است،

سینه اش از هر چیزى فراخ تر ، و نفس او از هر چیزى خوارتر است.

برترى جویى را زشت ، و ریاكارى را دشمن مى شمارد، اندوه او طولانى ، و همت او بلند است،

سكوتش فراوان ، و وقت او با كار گرفته است،

 شكر گزار و شكیبا و ژرف اندیش است.

از كسى در خواست ندارد و نرم خو و فروتن است،

نفس او از سنگ خارا سخت تر اما در دیندارى از بنده خوارتر است.»

حکمت 333

حکمتهای 221 تا 230

حضرت علی علیه السلام فرموده اند:

«کمترین حق خدا بر عهده ی شما اینکه از نعمتهای الهی در گناهان یاری نگیرید.»  حکمت 330

حکمتهای 221 تا 230

حضرت علی علیه السلام فرموده اند:

«بی نیازی از عذرخواهی گرامی تر از عذر راستین است.»  حکمت 329

حکمتهای 221 تا 230

حضرت علی علیه السلام فرموده اند:

«همانا خدای سبحان روزی فقرا را در اموال سرمایه داران قرار داده است

پس فقیری گرسنه نمی ماند جز به کامیابی توانگران

و خداوند از آنان درباره ی گرسنگی گرسنگان خواهد پرسید.»  حکمت 328

حکمتهای 221 تا 230

حضرت علی علیه السلام فرموده اند:

«از نافرمانی خدا در خلوت ها بپرهیزید زیرا همان که گواه است داوری می کند.»  حکمت 324

امروز از حکمت های 311تا 320

حضرت علی علیه السلام فرموده اند:[

«برای فهمیدن بپرس نه برای ازار دادن

که نادان آموزش گیرنده همانند داناست و همانا دانای بی انصاف چون نادان بهانه جوست»   حکمت320

امروز از حکمت های 301 تا 310

حضرت علی علیه السلام فرموده اند:

«ایمان بنده ای درست نباشد  جز آنکه اعتماد او به آنچه در دست خداست بیشتر از آن باشد که در دست اوست»   حکمت310

امروز از حکمت های 301 تا 310

حضرت علی علیه السلام فرموده اند:

«آن کس که به شدت گرفتار دردی ست نیازش به دعا بیشتر از تندرستی که از بلا در امان است نیست»   حکمت302

حکمت 300

از امام پرسیدند: چگونه خداوند با فراوانی انسان ها به حسابشان رسیدگی می کند؟

امام علی علیه السلام فرمودند:

«آن چنان که با فراوانی آنان روزیشان می دهد.»