بیا بشین.نمیپرسم چه طوری که میدونم چه حالی داری.
چای میخوری یا قهوه؟
هیچی؟باشه هر جور راحتی!
میگم امروز چه قدر هوا خوب بود!
نمیدونی چه قدر خواب صب بهم مزه داد.با اینکه کل موهام روی صورت و گردنمو میپوشوند اما احساس کلافگی بهم دست نمیداد...خیلی هواش خوب بود.مامانم میگه هوای بهار رو میمونه.راس میگه خیلی مطبوع بود.مثلا رفتم یه کلمه ی باکلاس استفاده کنم!
حتی همین الان ...یه نگاه به پنجره ی اتاقم بنداز!
هنوز افتاب روس ساختمونای پشتی افتاده!
اینارو نگفتم که بگی داره مقدمه چینی میکنه ...درسته بنده ی خوبی نیستم.اما به خودت قسم دیگه با تو یکی نمیشه مرموز بازی در اورد!
میخندی؟
بایدم بخندی...
میگم ,یادت مونده فردا اخرین امتحانمه؟
الکترونیک!
و میدونی که اصلا حوصله ندارم!
نگو که خب بخون.اخه خوندم.اما خیلی بیحالم.راسی بازم یادت مونده که همین فردا ساعت 8 باید مامان بستری شه؟
چه روز سگی فردا !میترسم سر جلسه توی برگم به جای اینکه بهره ی ولتاژ رو بدست بیارم بنویسم:پرستار چه طرز سرم زدنه؟حواست کجاست.خوب بزن...
oh
یه کاری کن.چرا این طوری منو نگاه میکنی؟
هه هه.نگاه کن.افتاب رفت.من به پرستار داد زدم نه به افتاب...بگذریم.شاید دوست داشت که بره.

چی؟
ناز میکنه؟
نمیدونستم!
خب ما که بلد نیسیم ناز بکشیم.ناز شست انکه میتواند ناز این افتاب سوزان را بکشد!
راسی نگفتی .فردا به دادمون میرسی یانه؟
توهین نمیکنم.اما از بنده ی مفلوک و گناه کارت که تا خرخره توی این روز مرگی فرو رفته انتظار بیشتر از این هم نمیشه داشت.میدونم تو که صبوری ...یاد این شعره افتادم:من که سنگ صبورم.نه سنگمو نه صبور.دلیکهمیشود ازغصه ی تنگ میترکد.
من چرا این قدر پرت و پلامیگم؟تو میدونی چرا؟
.به مامانم کمک کن! 
وای یادم رفته بود بگم.که چایی های من زیاد هم بد مزه نیست.تعارف نکن...