آبی تر از آنیم كه بی رنگ بمیریم

از شیشه نبودیم كه با سنگ بمیریم

 تقصیر كسی نیست كه اینگونه غریبیم

 شاید كه خدا خواست كه دلتنگ بمیریم

وفا كنیم و ملامت كشیم و خوش باشیم

كه در طریقت ما كافریست رنجیدن

 

 تنهایی ام را به طعنه هاشان به محبت زوریشان به نگاه حقیرانه شان و به دست های سردشان نمی فروشم من فرزند آسمان ام من تنهایم و تنهایی ام را به هیچ نمی فروشم

هر چی آرزوی خوبه مال تو هر چی که خاطره داریم مال من

 اون روزای عاشقونه مال تو این شبای بی قراری مال من

منم و حسرت با تو ما شدن تویی و بدون من رها شدن

 آخر غربت دنیاست مگه نه؟ اول دو راهی آشنا شدن

 تو نگاه آخر تو آسمون خونه نشین بود دلت رو شکسته بودن همه قصه همین بود

می تونستم با تو باشم مثل سایه مثل رویا اما بیدارم و بی تو مثل تو تنهای تنها

به سراغ تو شبی می آیم..
با دوصد بوسه ناز..
با دو صد راز و نیاز. . ..
به سراغ تو شبی می آیم...
با دلی خسته ز درد، با غم با غصه زیاد
مثل شبنم كه نشیند بر گل
چو حبابی كه نشیند بر آب
مثل بارون روی گلبرگ درخت
همچو دیدار تو با من در خواب
به سراغ تو شبی می آیم
من به دیدار تو باز می آیم...
با نسیمی آرام پر از عطر بهار
من به دیدار تو باز می آیم...
با دلی خسته ز درد، دور از نیرنگ و ریا
می دهم دل به دل قصه تو
قصه غصه تنهایی تو
می كشم بار غم تو بر دوش
خسته از دوری و تنهایی تو
به سراغ تو شبی می آیم

آنگاه كه از تمام روزمرگی ها خسته می شوی سراغ از كه می گیری؟
آنگاه كه هنگامه دلتنگی از راه می رسد به كه می اندیشی؟
آنگاه كه شباهنگام پریده رنگ از خواب برمی خیزی خواب كه را دیده ای؟
شباهنگام كه از كوچه باغ می گذری برای كه شعر كوچه مشیری را زمزمه می كنی؟
در آن باران شبانه كه كوچه را گز می كردی یاد كه همراه تو بود؟
در آن مهمانی شاد به یاد كه افتادی كه بغ كردی؟
چرا زمانی كه سخن از عشق می آید گونه هایت به نرمی خیس می شود؟
چرا پیشنهاد آن دوستی را به سادگی رد كردی؟
اری این سخنان اوست كه همراه من است و من با نگاه به او می گویم
دیگر چیزی نگو.
اینها را نگفتم كه دلت را نرم كنم عشق من
اینها فقط از سر دلتنگی به سراغم می آید
قصد از نوشتن آرامش است هر چند این گونه نوشتن تازه شروع طوفان است.
طوفانی كه از دل برمی خیزد وتو را تا اوج روح بلندهستی می برد
انجایی كه تنها خود را می بینی وخدای خودرا