تازه رفته بودم مهد البته یه کمی دیر

آخر وقت وقتی با سرویس میخواستیم برگردیم من ته مینی بوس بودم منو یادشون رفته بود رفتم جلو گفتم پس من چی ؟

گفتن تو دیگه از کجا اومدی خلاصه منو برگردوندن حالا بیا از یه بچه کوچولوی بی دندون آدرس بپرس با کلی مکافات آدرسو پیدا کردن داداش بزرگم (یادش بخیر ) سر خیابون منتظر من بود

اون همه تو اون برف و بارون منظتر موند ولی کوچکترین شکایتی به من نکرد !

خاطره که زیاده میخوایین از خاطراتم با پدر بزرگم بگم ؟ با هم رفتیم سربازی عجب شیر

البته یه کم علمی فرهنگی تخیلی میشه

من میخوام یه خاطره بگم.هنوز که هنوزه خیلی رنجم میده.اولین باری که حقم رو خوردن!

سال اول ابتدایی بودم.قرار شده بود تو مسابقه ی خوشنویسی که از پایه ی سوم تا پنجم برگزار می شد من رو بعنوان مهمان شرکت بدن.(یه توضیح کوچک بدم بنده بواسطه ی اینکه قبل از مدرسه رفتن خوندن و نوشتن رو زیر نظر پدرم یاد گرفته بودم از پیش دبستانی خوشنویسی کار می کردم و اگر الآن میبینید که از سال اول ابتدایی با بچه ها خط نستعلیق ریز کار میشه به خاطر این بود که برا اولین بار در مازندران این کار رو من آزمایش شده و جواب مثبت داده) حالا ادامش... تو مسابقه شرکت کردم و چون قسمت اسمها رو می بریدن تا مصحح کسی رو نشناسه متعاقبا من هم شناخته نشدم. خط من رو به عنوان خط اول در مسابقه با بچه های سوم انتخاب کردن.خیلی خوشحال بودم. من رو روز اهدای جوایز دعوت کرده بودن به کانون فرهنگی قائمشهر وقتی رفتم اونجا تا جایزه ام رو بگیرم آقای ... رییس وقت انجمن خوشنویسان قائمشهر جلوی 300 نفر فرمودن متاسفانه بعضی از اساتید خوشنویسی شهر خط خودشون رو به اسم بچه های سال های ابتدایی میدن تا در مسابقه شرکت کنه! و خیلی راحت کار من رو نا دیده گرفتن. بله فقط چیزی که از اون روز یادمه اینه که تا شب فقط گریه کردم و همین اتفاق باعث شد تا خوشنویسی رو ببوسم و واسه همیشه بزارم کنار.این بود خاطره ای که تا عمر دارم فراموش نمی کنم.یک لحظه خودتون رو بزارین جای من اون وقت چه حسی بهتون دست میداد؟

    موفق باشین

میدونم بچه ها...دیدید؟؟؟خاطره من از همه قشنگ تر بود..نه؟؟؟؟

چون به جز من كسی خاطره نگفته بود....