حرفهایی هست برای گفتن ، که اگر گوشی نبود نمی گوییم ، و حرفهایی هست برای نگفتن ، حرفهایی که هرگز
سر به ابتذال گفتن فرود نمی آرد ، حرفهایی شگفت ، زیبا و اهورایی همین هایند ، و سرمایه ماورایی هر کسی
به اندازه حرفهایی ست که برای نگفتن دارد ، حرفهای بی تاب و طاقت فرسا که همچون زبانه های بی قرار
آتش اند و کلماتش هر یک انفجاری را به بند کشیده اند ، کلماتی که باره های بودن آدمی ست ، اینان همواره
در جستجوی مخاطب خویش اند ، اگر یافتند یافته می شوند و در صمیم وجدان او آرام می گیرند و اگر مخاطب
خویش را نیافتند ، نیست، و اگر او را گم کردند روح را از درون به آتش می کشند
« دکتر شریعتی