فکرو زکرم تو بودی او روزا یادته

                                    اون دل کوچیکه من جلوی پات بود یادته

رفتیو با رفتنت پا گزاشتی رو دلم

                                    سرم داره گیج میره تو کجایی عشقه من

وقتی میخواستی بری گفتی بهم غصه نخور

                                             دلو سپردم من به تو غصه نخور

گفتم بهت زود بیا دل من تنگه برات

                                        تو نرفتیو میگی آخه عزیز دلت میاد

میگفتی من برمیگردم خیلی زود

                                       دلو جونم همشون فدای یه تاره موت

ولی رفتیو خیلی وقته نامه ندادی تو برام

                                        آخه پس چی شد بگو تو جواب نامه هام

یه نامه همش دادی همون شده آب غذام

                                       نمیدونی یه غمیه بهم میگه باهات میام

من غمو می خوام چکار آخه تو بهم بگو

                                      فقط نگو دوست ندارم جونه من اینو نگو

آخه عاشقت بودم دیوانه وار باور بکن

                                     دل من تنگه به راحت تو منو یاریم بکن

شبا یه غمی میاد تویه سینم باهام حرف میزنه

                                     می خواد نا امید کنه از نا امیدی دم میزنه

شایدم دیگه نیای این جوری که بوش میاد

                                فکر کنم وقتی بیای ببینی جنازم رو دوش میاد

اون موقع بگو ببینم دلت برام تنگ میشه ؟

                                   این زمین و آب گل برای تو چه رنگ میشه؟

خلاصه کشتی مارو با این ادائو اشوه هات

                                    دل من تنگه برات* تنگه برات* تنگه برات

وای الان صبح میشه هو هنوز که من نخوابیدم

                                   یه روز دیگم تموم شدش ولی من نفهمیدم

دفتر شعرم دیگه پر شده کجایی تو می خوام برم

                                 دیگه کاری ندارم اینجا روی زمین دارم میرم  

تو نبودیو غمت عشقه تو کشت مارو

                                          زیر خاک دفنمو خاک خورد مارو

                                  

 

عشق یعنی راه رفتن زیر باران

                               عشق یعنی من می روم تو بمان

عشق یعنی آن روز وصال

                             عشق یعنی بوسه ها در طوله سال

عشق یعنی پای معشوق سوختن

                             عشق یعنی چشم را به در دوختن

 عشق یعنی جان می دهم در راه تو

                            عشق یعنی دستانه من دستانه تو

عشق یعنی مریمم دوستت دارم تورو

                            عشق یعنی می برم تا اوج تورو

عشق یعنی حرف من در نیمه شب

                            عشق یعنی اسم تو واسم میاره تب

عشق یعنی انقباظو انبصاط

                            عشق یعنی درده من درده کتاب

عشق یعنی زندگیم وصله به توست

                           عشق یعنی قلب من در دست توست

عشق یعنی عشقه من زیبای من

                           عشق یعنی عزیزم دوستت دارم

 رفتنیم رفتنیم باید برم باید برم                         

 باید كه تنها بمونم آوازه غم رو بخونم

شاید كه رفتنم منو از یاد شما ببره                     

 ولی شما تو قلبمی نهایته شكستنه

حالا كه من دارم میرم بزار یه چیزیرو بگم             

 بعدش آرومو بیخیال تو غربت آروم بگیرم

من میرمو مونده برام یه جفت سوال بی جواب    

چرا باید خسته بشم یا كه دلم باشه كباب

این زمونه تو غربتش برای من جایی داره

دارم میرم كه اینطوری قلبتون آروم بمونه

خوب می دونم كه اینطوری صدای شعرم می پیچه

تو جاده تنهایی ا یه میلاد آروم بشینه

خوب آخره قصمونه باید تمومش بكنم

خدا نگهدار شما اینجا تمومش میكنم

دلم گرفته خدا را تو دلگشایی کن
من آمدم به امیدت تو هم خدایی کن
به بوی دلکش زلفت که این گره بگشای
دل گرفته ی ما بین و دلگشایی کن
دلی چو اینه دارم نهاده بر سر دست
ببین به گوشه ی چشمی و خودنمایی کن
ز روزگار میاموز بی وفایی را
خدای را که دگر ترک بی وفایی کن
بلای کینه ی دشمن کشیده ام ای دوست
تو نیز با دل من طاقت آزمایی کن
شکایت شب هجران که می تواند گت
حکایت دل ما با نی کسایی کن

 

 

به نام خدا

به همیشه سنگ صبورم


درك تنهایی و دلتنگی ام
یك دنیا صبر می خواست و مهر
و تو چه با سخاوت هر دو را در برداشتی

ای معنی سبز تمام كلام ناگفته ام
تو را تا هنگام كه نفسی در كنج سینه باشد
با همه وجود و با دستان خالیم
به خاطر خواهم داشت ...

آسمان هم مهربانی نگاهت را وام گرفته
در ترنم باران و نم اشكت چه پاكی نهاده
اما دیدگان این همیشه غصه دار باران چشمان تو را هرگز تاب ندارد
پس با دستانت مهربانی زدودن اشكها را برایم به ضیافت بخوان
تا بگویم با این لبهای ترك خورده از عطش عشق
تو را تا آن هنگام كه جانی در بدن باشد
به خاطر خواهم

خدا قول نداده آسمون همیشه آبی باشه و باغ ها پوشیده از گل
قول نداده زندگی همیشه به كامت باشه
خدا روزهای بی غصه و شادی های بدون غم و سلامت بدون درد رو هم قول نداده

خدا ساحل بی طوفان، آفتاب بی بارون و خنده های همیشگی رو قول نداده
خدا قول نداده که تو رنج و وسوسه و اندوه رو تجربه نكنی
خدا جاده های آسون و هموار، سفرهای بی معطلی رو قول نداده
قول نداده کوه ها بدون صخره باشن و شیب نداشته باشن
رود خونه ها گل آلود و عمیق نباشن

قول داده ؟

ولی خدا رسیدن یه روز خوب رو قول داده
خدا روزی روزانه ، استراحت بعد از هركار سخت و کمک تو كارها و عشق جاودان رو قول داده . عجب روزی می شه اون روز
پس ناملایمات زندگی رو شکر بگو و فقط از خودش کمک بگیر که اوجاودانه است و بس
ناامیدی مثل جاده ای پر دست اندازه که از سرعت کم می کنه
اما همین دست انداز نوید یه جاده صاف و وسیع رو بهت می ده
زیاد تو دست انداز نمون
وقتی حس کردی به اون چیزی كه می خواستی نرسیدی خدا رو شکر کن چون اون می خواد تو یه زمان مناسب ترا غافلگیرت کنه و یه چیزی فراتر از خواسته الانت بهت بده

یادت باشه تو نمی تونی كسی رو به زور عاشق خودت کنی
پس تنها كاری که می تونی بكنی اینه که شخصی دوست داشتنی باشی و در نظر مردم باارزش و شریف جلوه کنی
بهتر اینه که غرورت رو بخاطر عشقت فراموش کنی تا عشقت رو به خاطر غرورت
هیچ وقت یه دوست قدیمی رو ترک نكن چرا که عمرا بتونی کسی رو پیدا کنی كه بتونه جای اونو بگیره

رفتنت آغاز ویرانی است حرفش را مزن
ابتدای یک پریشانی است حرفش را مزن
گفته بودی چشم بردارم من از چشمان تو
چشم هایم بی تو بارانی است حرفش را مزن
آرزو دارم که دیگر بر نگردم پیش تو
راهمان با اینکه طولانی است حرفش را مزن
دوست داری بشکنی قلب پریشان مرا
دل شکستن کار آسانی است حرفش را مزن
خورده ای سوگند روزی عهد ما را بشکنی
این شکستن نا مسلمانی است حرفش را مزن
حرف رفتن می زنی وقتی که محتاج توام
رفتنت آغاز ویرانی است حرفش را مزن

رفتنت آغاز ویرانی است حرفش را مزن
ابتدای یک پریشانی است حرفش را مزن
گفته بودی چشم بردارم من از چشمان تو
چشم هایم بی تو بارانی است حرفش را مزن
آرزو دارم که دیگر بر نگردم پیش تو
راهمان با اینکه طولانی است حرفش را مزن
دوست داری بشکنی قلب پریشان مرا
دل شکستن کار آسانی است حرفش را مزن
خورده ای سوگند روزی عهد ما را بشکنی
این شکستن نا مسلمانی است حرفش را مزن
حرف رفتن می زنی وقتی که محتاج توام
رفتنت آغاز ویرانی است حرفش را مزن

هیچ وقت هیچ چیز و هیچ كس را بی جواب نگذار !!!



جواب سلام را با علیك بده ، جواب تشكر را با تواضع ،

جواب كینه را با گذشت ، جواب بی مهری را با محبت ،

جواب ترس را با جرات ، جواب دروغ را با راستی ،

جواب دشمنی را با دوستی ، جواب زشتی را به زیبایی ،

جواب توهم را به روشنی ، جواب خشم را با صبوری ،

جواب سرد را به گرمی ، جواب نامردی را با مردانگی ،

جواب همدلی را با رازداری ، جواب پشتكار را با تشویق ،

جواب اعتماد را بی ریا ، جواب بی تفاوتی را با التفات ،

جواب یك رنگی را با اطمینان ، جواب مسئولیت را با وجدان،

جواب حسادت را با اغماض ، جواب خواهش را بی‌غرور ،

جواب دورنگی را با خلوص ، جواب بی ادب را با سكوت ،

جواب نگاه مهربان را با لبخند ، جواب لبخند را با خنده ،

جواب دلمرده را با امید ، جواب منتظر را با نوید ،

جواب گناه را با بخشش ، جواب عشق چیست جز عشق ؟



همیشه جواب های ، هوی نیست. جواب خوبی را به خوبی بده ، جواب بدی را هم به خوبی بده.

هیچ وقت جواب سربالا نده. هیچ وقت هیچ چیز و هیچ كس را بی جواب نگذار. مطمئن باش هر

جواب كه بدهی یه روزی ، یه جوری ، یه جای به تو باز می‌گردد.

بالن زندگی

سوار بالن زندگی شوید بالنی که آن را با هوای عشق پر کرده اید

طناب عصبانیت را پاره کنید تا به پرواز در آیید

در اوج آسمان زندگی بگذارید خورشید مهر بر تو بتابد

با پرندگان صفا دوست شوید. مواظب باشید پرندگان کینه بالنتان را سوراخ نکنند

ابرهای محبت را به نظاره بنشینید

رنگهای زیبای رنگین کمان دوستی را به خاطر بسپارید

حال اگر می خواهید اوج بگیرید کیسه های غم و غصه را به پایین پرتاب کنید.

کمی از باده ی عشق به ما هم مرحمت بود
کمی از جام هستی بده ما هم بنوشیم
ردای عاشقی را بده ما هم بپوشیم
توای پیغمبر عشق صفایی خرج این دیوانه دل کن

یارب این شمع دل افروز  ز کاشانه کیست         

              جان ما سوخت بپرسد که جانانه کیست

            حالیا خانه براندارز دل و دین   من است               

               تادر آغوش که می خسبد و همخانه کیست

                باده لعل لبش کز لب  من  دور  مباد              

                  راح روح که و   پیمان ده   پیمانه    کیست

              دولت  صحبت  آن  شمع سعادت  پرتو               

               باز پرسید خدا را   که   به پروانه    کیست

         می دهد هر کسش افسونی و معلوم نشد        

                 که دل  نازک او  مایل    افسانه   کیست

               یارب آن شاهوش ماه رخ زهره چبین                     

           دریکتای   که   و کوهر  یک دانه  کیست

    گفتم آه از دل  دیوانه حافظ بی تو                             

          زیر لب خنده زنان گفت که دیوانه کیست

زندگی بدون عشق

 مانند درخت بدون شكوفه و میوه می ماند .

 زندگی بدون عشق زندگی نیست ....

 زندگی چیست ؟

عشق ورزیدن!و........؟

زندگی ماجرایی است پر هیجان ما در زندگی خود نشانه ها یی می بینیم

حاكی از حضور خداوند در درون و بیرون ما .

 اگر چشم دل را باز كنیم می توانیم این نشانه ها را ببینیم و بخوانیم .

دنیای ما سرشار از معناست .

هر آنچه كه در درون و بیرون ما اتفاق می افتد نامه ای است از عالم بالا كه باید آن را باز كنیم و بخوانیم .ا

ین نامه ها را خداوند برای همه ما می فرستد او از زبان همه چیز و همه كس و همه حادثه ها با ما سخن می گوید. 

  عشق چیست ؟   عشق رایحه شناخت خویشتن خویش است .

وقتی لبریز می شوی از حقیقت خود- كه همان خداست – آن گاه سهیم می شوی خود را با دیگران

وقتی می فهمی كه از هستی جدا نیستی .آ

نگاه عاشق می شوی .

عشق میوه تجربه وحدت عارفانه خود با همه چیز و همه كس است .

عشق رابطه نیست بلكه برترین مرتبه وجود است .

 بعضی ها به غلط گمان می كنند كه نقطه مقابل عشق نفرت است .

نقطه مقابل عشق نفرت نیست بلكه ترس است .

نفرت عشق وارونه است .

 وقتی خود را نمی شناسی

 از همه می ترسی در عشق تمام پنجره های وجودت را به روی بی كران باز می كنی .

اما وقتی می ترسی همه ی پنجره های وجودت را می بندی

 وبه آن ها قفل آهنی بی اعتمادی می زنی .

وقتی می ترسی تنها می شوی وقتی عشق می ورزی محو می شوی دیگر نیستی تا احساس تنهایی كنی

عشق مرزهای تو را می ریزد وتو را با آدم ها پرنده ها آب ها گیاه و خورشید و ماه و ستاره یگانه می كند .

 عشق افتادن قطره به دریاست قطره تویی و دریا خداست .

ما چنان آفریده شده ایم كه فقط می توانیم به عشق زنده باشیم .

بدون عشق مردگی می كنیم .نه زندگی .

اگر نتوانیم عشق بورزیم از زندگی نیز محروم خواهیم شد .

 آنگاه آنی نخواهیم بود كه می توانیم باشیم .

 اگر عشق نورزیم جاری وجودمان به مرداب ملال می ریزد .

می گندیم و می پوسیم و می میریم .

از مرگ نمی ترسید ؟  

 اگر مرگ وجود می داشت شاید از او می ترسیدم

بسیاری از آدم هایی كه از مرگ می ترسند خبر ندارند كه هم اكنون مرده اند .

 زیرا عشق نمی ورزند .

 عشق است كه زنده می كند .

 عشق كیمیاست .

ضیافت پر شكوه زندگی هرگز به پایان نمی رسد .این ضیافت همیشه برپاست .

بازیگران زندگی می آیند و می روند اما نمایش زندگی به پایان نمی رسد

عشق تداوم می یاید خنده تداوم می یاید زندگی تداوم می یابد

اگر به كیمیایی عشق برسیم و ققنوس وار بر خاكستر مرگ خویش با ل و پر بزنیم بی تردید حیات جاویدانه پیدا می كنیم .

 پیش از آن كه مرگ به ما برسد ما باید به عشق رسیده باشیم

 وقتی مرگ می آید باید ما را عاشق و دست افشان و تراوند خوان می بینند

 باید مرگ را شگفت زده كنیم مرگ نباید ما را بمیراند.

 اگر بمیرید دلتان بیشتر برای چه كسی تنگ می شود؟  

 برای زمین .

زمین ما كه در كاینات بزرگ تر از ذره ای غبار نیست .

 خوشبخت ترین سیاره عالم است .

بر روی این ذره ی غبار حیات شكفته است زمین ما زنده است و نفس می كشد.گ

وش بده پرنده ها می خوانند نگاه كن درخت ها غرق شكوفه و میوه اند

 آدم ها را ببین عشق ها را خنده ها را گریه ها را .

 آیا صدای آواز محزون آن عاشق تنها را نمی شنوی ؟ دختركی در باد می رقصد

آیا او را نمی بینی ؟

 خوشا به حال زمین كه زنده است !

 خوشا به حال همه ی درخت ها !!

خوشا به حال باران !!

 خوشا به حال خورشید وماه و ستاره ها !!!

 خوشا به حال شب !!

 خوشا به حال روز !!

خوشا به حال عشق !!

 خوشا به حال ما !!