روی پرچم او نوشته شده " البِیعَته لِلِّه تَعالی" (یعنی بیعت مخصوص خداست ) روی پرچم های سفید و زرد او اسم اعظم الهی نقش بسته است . اهل آسمان و زمین و پرندگان و هوا بر او درود میفرستند . مهدی(ع) امری از امر الهی و سّری از اسرار الهی است . مهدی(ع) خاتم اوصیاست و این عنوانخاتمیت فقط به جّد بزرگوار ایشان  داده شده است . اخلاق او اخلاق نبی اکرم است . برای خودش سنگی را روی سنگی نمی نهد . با گذشت و سخاوتمند و بخشنده ترین مردم است . چیزی را که داده ، پس نمی گیرد.   

شمشیر حضرت مهدی ( ع )

شمشیر مهدی ، سیف الله و سیف الله المنتقم است . شمشیری است خدائی ،شمشیری است انتقام گیرنده از ستمگران ومستکبران . شمشیر مهدی شمشیر انتقام از همه جانیان در طول تاریخ است . درندگان متمدن آدمکش را می کشد ، اما بر سر ضعیفان و مستضعفان رحمت می بارد و آنها را می نوازد . روزگار موعظه و نصیحت در زمان او دیگر نیست . پیامبران و امامان و اولیاء حق آمدند و آنچه لازمه پند دادن بود بجای آوردند . بسیاری  از مردم نشنیدند و راه باطل خود را رفتند و حتی اولیاء حق را زهر خوراندند و کشتند . اما در زمان حضرت مهدی  باید از آنها انتقام گرفته شود .
مهدی ( ع ) آن قدر از ستمگران را بکشد که بعضی گویند : این مرد از آل محمد ( ص ) نیست . اما او از آل محمد ( ص ) است یعنی از آل حق ، آل عدالت ، آل عصمت و آل انسانیت است . از روایات شگفت انگیزی که در مورد حضرت مهدی  ( ع ) آمده است ، خبری است که از
حضرت امام محمد باقر ( ع ) نقل شده و مربوط است به 1290سال قبل . در این روایت حضرت باقر ( ع ) می گویند :
" مهدی ، بر مرکبهای پر صدایی ، که آتش و نور در آنها تعبیه شده است ، سوار می شود و به آسمانها ، همه آسمانها سفر می کند " .
و نیز در روایت امام محمد باقر ( ع ) گفته شده است که بیشتر آسمانها ، آباد و محل سکونت است . البته این آسمان شناسی اسلامی ، که از مکتب ائمه طاهرین ( ع ) استفاده می شود ، ربطی به آسمان شناسی یونانی و هیئت بطلمیوسی ندارد ... و هر چه در آسمان شناسی یونانی ، محدود بودن فلک ها و آسمانها و ستارگان مطرح است ، در آسمان شناسی اسلامی ، سخن از وسعت و ابعاد بزرگ است و ستارگان بیشمار و قمرها و منظومه های فراوان . و گفتن چنین مطالبی از طرف پیامبر اکرم ( ص ) و امام باقر ( ع ) جز از راه ارتباط با عالم غیب و علم خدائی امکان نداشته است .

می ترسم از ان لحظه كه عمرم به سر آید
مهتاب رخت بعد غروبم به در آید
می ترسم از آن دم كه بیای و نباشم
جان از بدنم رفته و عمرم به سر آید
می خوانمت ای یار ز صبح ازلی
آه از دل خونم زغم هجر برآید
در راه تو من منتظرم تا كه بیای
از گل وصل رخت بهره دلم كی ثمر آید
بر دامن تو رشته دل را چو ببستم
كی مهر رخت از پس پرده به در آید
جز هجر تو اندر دل من هیچ غمی نیست
كی می شود از سینه غم هجر برآید
هر سو نگرم از تو و از وصل بگویند
كی می شود ین فصل فراق تو سرآید
از باغ غمت لاله چو بسیار بچیدیم
كی می شود اندر دل ما لاله وصل تو برآید

تقدیم به زیر قدمهایش و تو که عاشقانه منتظرش هستی :

دو سه روز که دلم بدجوری هواتو کرده

باز دوباره هوس گرمی نگاتو کرده

چند شب که باز دوباره

تو به خوابم نمی یای

تو سراغ این دل

خونه خرابم نمی یای

هر جمعه دارم من با خودم می گم که امروز تو می یای

اما وقتی که دیگه غروب میشه دلم میدونه نمی یای

هر غروب جمعه من

با یه سبد یاس پرپر

می شینم منتظرت

تا تو بیایی از سفر

تو بیایی از سفر

ای من به فدای قامت رعنات و اون سبز قبات

بیا دلگیر دیگه بدون تو حالا این جمعه شبات

تو بیا که توی دنیا

قحطی مهر و عاطفست

واسه عاشقانه دنیا

عاشقی یه خاطرست ...

روی تـو كس ندید و هزارت رقیب هست
در پـرده‌ای هنـوز و صـدت عندلیـب هسـت

مُـردیـم از فـراق تـو ای عیـسـیِ زمـان
آیا زخـوانِ وصـل تو ما را نصیب هست؟

هرجا روم از توكه ـ دور از تو كس مباد ـ
لیكــن امیـدِ وصل توأم عنقریب هسـت

دوری زخدمت تو زنقصانِ شوق ماست
دردا كه درد نیست وگرنه طبیب‌هست

اظهارشوق‌این‌همه‌از«فیض» هرزه‌نیست
هم قصة غریب و حدیث عجیب هست