اولیشو خودم میگم:

من قدیما تو مدرسمون (دبیرستان دانشمند) به خاطر علاقم به والیبال تو گروه والیبال بودم(البته تنیس و فوتبال رو هم دوست دارم) تو همون هفته اول سر زنگ ورزش داشتیم مسابقه میدادیم.مربی ورزشمون هم تو تیم مقابل ما بود. اومدم سرویسی رو كه مربی ورزشمون فرستاده بود رو با ساعد دفع كنم كه محاسباتم درست در نیومد و بعد از اینكه توپ به ساعدم خورد با شدت  ما فوق تصوری خورد به سر یار جلوئیم !!!! !همون لحظه مربیمون با عصبانیت گفت :  بورو بیرون!!!!!! شدت ضربه  و نوع خوردنش به سر هم تیمیم طوری بود كه بچه های تیم تا یه چند دقیقه  نمیتونستن جلوی خندشون رو بگیرن كلآ بازی رو با این كارم به هم ریختم.دلم واسه اون بنده خدا كه توپ بهش خورد سوخت.