سیاوش زندگانى، از سن هفت سالگى با نواختن فلوت آشنا شد و پس از دو سال همکارى خود را با رادیو آبادان (شرکت نفت) آغاز کرد، در واقع وى از 9 سالگى همکارى خود را با مؤسسات هنرى کشور شروع نمود که این از استعداد خاص و ویژه این کودک هنرمند بود. وى مدت دو سال همکارى خود را با این رادیو ادامه داد و در ارکسترهاى گوناگون مشغول فعالیت شد و یازده سالگى با ویولن و نواختن آن آشنا شد و در تلویزیون آبادان (کانال 3) هفته‏اى یک شب به صورت زنده مشغول تکنوازى و اجراى برنامه گردید، سپس ارکسترى را بوجود آورد و با خوانندگان آماتور شهر آبادان و حومه اقدام به اجراى برنامه‏هاى موسیقى گردید. سیاوش زندگانى، در سن بیست سالگى به تهران آمد و همکارى خود را با سازمان رادیو و تلویزیون ایران آغاز کرد و پس یک سال که از ادامه همکارى وى با این سازمان گذشت، به سمت کارمند دبیرخانه و تهیه‏کننده موسیقى مشغول کار شد و در ضمن تکنوازى ویولن و اداره ارکستر، آهنگ‏سازى را نیز به عهده داشت. وى آهنگ‏هاى زیبا و جالبى ساخت که اکثراً در تلویزیون ضبط شد و چند آهنگ هم با خوانندگان مختلف در برنامه‏هاى گوناگون اجرا کرد و در برنامه‏هاى تکنوازان با گروه‏هاى مختلفى به اج
راى برنامه ساخت. على علیشاهى که یکى از علاقمندان موسیقى اصیل ایران است و سالیان متمادى با سیاوش زندگانى دوست مى‏بود درباره وى مى‏گفت: «سالیان درازى است که با سیاوش دوستى دیرینه‏اى دارم و او را از کودکى مى‏شناسم، او هنوز بیش از 6 سال از سنش نمى‏گذشت که به موسیقى علاقه پیدا کرد و در شهر خود آبادان به دنبال این عشق در هر کوى و برزن مى‏گشت تا عاقبت روزى گمشده خود را یافت و با خرید یک فلوت روزها به نواختن آن نزد خود و تقلید از نوازندگان محلى پرداخت و به قدرى تقلید وى در نواختن قوى بود که خیلى زود آهنگ‏ها را مثل صاحب و سازنده آن آهنگ مى‏نواخت و این را من شخصاً از استعداد عجیب و خارق‏العاده این هنرمند مى‏دانم». بعدها که فلوت نتوانست وى را قانع کند، او را به ویولن روى آورد، خاله‏ى او جهت تشویق وى ویولنى براى او خریدارى و آن را به وى هدیه کرد و او از سن هفت سالگى نزد خود شروع به نواختن این ساز کرد و همان‏طور که قبلاً گفتم قدرت فراگیرى و تقلید قوى که خداوند در نهاد این هنرمند قرار داده توانست خیلى زود چند آهنگ زیبا و خوب روز را فراگیرد و در جشنى که به مناسبت سال تحصیلى در یکى از مدارس آبادان برپا شده بود از وى تقاضاى ا
جراى برنامه کردند و او این تقاضا را پذیرفت و به اجراى برنامه پرداخت و در واقع این اولین کنسرت سیاوش زندگانى بود که با استقبال زایدالوصفى روبرو شد. هنگامى که مدیر مدرسه از او سؤال مى‏کند که شما چند وقت است که ساز مى‏زنید؟او در جواب مى‏گوید: «حدود چهارماه». مدیر مدرسه قبول نمى‏کند و خیال مى‏کند او دروغ مى‏گوید، لذا سیاوش با حالى پریشان و ناراحت به منزل خاله مى‏رود و جریان را به او مى‏گوید، خاله فرداى آن روز به آن مدرسه مى‏رود و به مدیر مدرسه مى‏گوید: «که سیاوش راست مى‏گوید و او نه اینکه حدود چهارماه است که ویولن مى‏زند، بلکه نه معلمى داشته و نه از روى دفتر نت موسیقى استادى، به چنین مهمى دست یافته است». مدیر مدرسه از سیاوش پس از باخبر شدن این حقیقت دلجویى مى‏کند و او را مورد ملاطفت و تشویق خویش قرار مى‏دهد. روز به روز آوازه شهرت ساز وى در سراسر آبادان بیشتر مى‏شود تا جایى که مسئولین رادیو آبادان از وى دعوت به عمل آوردند که تا در آن رادیو با ایشان همکارى نماید و او این دعوت را پذیرفت و سالیانى با این رادیو همکارى کرد. زمانى بود که هنرمند ارجمند پرویز یاحقى همراه ایرج و تنى چند از هنرمندان مقیم تهران به آبادان آمد
ه بودند به پرویز یاحقى خبر مى‏دهند که هنرمندى در این شهر است بنام سیاوش زندگانى که سبک و سیاق نوازندگى او نظیر شما مى‏باشد. آقاى یاحقى اظهار علاقه مى‏کند که ساز وى را بشنود و سیاوش را به پرویز یاحقى معرفى مى‏کنند و او در حضور یاحقى شروع به نواختن قطعاتى در مایه‏هاى مختلف موسیقى ایرانى مى‏کند، پرویز یاحقى از نوازندگى وى خرسند مى‏گردد و کارتى به وى مى‏دهد که به تهران جهت اجراى برنامه در رادیو بیاید و او این دعوت را به کمال میل مى‏پذیرد و پس از چندى به تهران مى‏آید ولى مسئولین وقت رادیو و جوى که در آن زمان بر فضاى آن دستگاه حاکم بود و جز به آشنایان و نظرکردگان خود امکان فعالیت را نمى‏دادند به این جوان بااستعداد و هنرمند را هم ندادند و با اصرار چند نفر از انسان‏هاى خوش‏قلب که بالاخره در مقابل آدم‏هاى بدطینت در هر کجا وجود دارند، به او مى‏گویند: «خوب حالا که شما از شهر دورى مثل آبادان آمده‏اید بروید حدود 2 دقیقه وقت براى شما در نظر گرفته‏ایم در برنامه‏ى شما و رادیو بنوازید». و او قطعه‏اى در شوشترى مى‏نوازد که بسیار مورد توجه حضار قرار مى‏گیرد و همین دو دقیقه وى را در عرصه موسیقى و به دوستان و دوستداران این هنر

آشنا می سازند و همکارى وى با خوانندگان بزرگ وقت آغاز گشت. لازم به یادآورى است که سیاوش زندگانى به نواختن کمانچه نیز وارد و یکى از کمانچه‏کش‏هاى خوب و زبردست بود».در ساعت 23:30روز چهارشنبه 2 اردیبهشت 1382 (2003 میلادی) در گذشت. او بهنگام مرگ 61سال داشت.  از آخرین یادگارهای وی آلبوم خاطره که با تنظیم و بازسازی زنده یاد سیاوش زندگانی میباشد. وی با استادان بزرگ ویلن چون " پرویز یاحقی"، "اسدالله ملک" و "حبیب الله بدیعی" هم دوره بود. از او دو فرزند بنامهای "امید زندگانی" و "امین زندگانی" بجای مانده است که بازیگران جوان سینما و تلویزیون هستند.روحش شاد.

استاد محمود مرآتی

نوازنده و مدرس ساز ویلون متولد ۱۳۱۲ در کرمانشاه است. وی مدرس نوازندگان و خوانندگان مشهوری چون منوچهر طاهرزاده، شهرام ناظری، هادی منتظری، کیهان کلهر، سهیل ایوانی، رضا اسدی، محمد رضا آزاد پور   بوده‌است.

از بنیان گذاران ارکستر رادیو کرمانشاه است. وی همچنان به کار تعلیم موسیقی ادامه می‌دهد.وی همچنین بیش از15سال رهبرارکسترکرمانشاه بود ....

*میثم مروستی:

تاریخ تولد : دی 1360 - تهران

تحصیلات : فارغ التحصیل رشته موسیقی از دانشگاه تهران

حرفه : آهنگساز و نوازنده ویولا

فعالیت های هنری

§ آغاز فراگیری مقدمات موسیقی ، پیانو و سازهای ایرانی تحت تعلیمات علی مروستی ( پدر) ازسن

5 سالگی

§ آغاز فراگیری ویلن تحت تعلیمات آقای امیر حسین زندیان از سن 12 سالگی

§ آغاز فعالیت ارکستری با حضوور در ارکستر سمفونیک پارس در سال 1373

§ آغاز فراگیری ویولا تحت تعلیمات آقای والودیا تار خانیان در سن 17 سالگی

§ عضویت در ارکستر فرهنگسرای نیاوران در سال 1378

اینو خودم طراحی کردم

استاد همایون خرم

سلام

وبلاگ موسیقی سنتی با یادی از نوازنده چیره دست ویولون استاد شاپور نیاکان به روز شد

http://www.gerayli.blogfa.com/

پرویز یاحقی سال ۱۳۱۵ خورشیدی در تهران متولد شد

یاحقی درکی عمیق از شعر و تلفیق آن با موسیقی داشت و حاصل همکاری مشترکش با شاعرانی چون رهی معیری، تورج نگهبان، اسماعیل نواب صفا و معینی کرمانشاهی و موانست افزونتر از همه با بیژن ترقی (بیش از ۵۰ سال) آثار ماندگاری را برای موسیقی ایرانی به جای گذاشت.

ترقی در کتاب خاطرات خود از یاحقی به عنوان خورشید درخشان هنر این سرزمین یاد می کند و می نویسد که نزدیک به ۹۰ تصنیف را برای وی سروده است.

ترقی در کتاب خاطرات خود درباره یاحقی و نقشش در موسیقی ایرانی می نویسد :«پرویز یاحقی در احیای هنر موسیقی اصیل و سنتی ایران و زنده کردن گوشه های پربار و غنی دستگاه های آن سهم چشم گیر و بسیار موثری را به خود تخصیص داده است. چرا که در اجرای موسیقی ملی، از ویولن تنها در ارکستر ها و کارهای دسته جمعی استفاده می شد لیکن او توانست با استفاده از سیم های بم و مهجور ویولن، به قدرت تاثیر و وسعت هر چه بیشتر آن بیفزاید. دیگر از شاهکارهای این هنرمند خلاق ساختن و اجرای چهار مضراب های مختلف در قطعات موسیقی ایرانی است، و چیره دستی او در هنر آهنگسازی و تنظیم ارکستر برای آهنگهای ایرانی که در طول بیست و پنج سال اخیر موثرترین و شیواترین ترانه ها و قطعات آهنگین را از خود به یادگار گذارده، که هیچگاه با گذشت زمان فراموش نخواهد شد.»

همین ویژگی ها سبب شده است تا از وی به عنوان نوازنده و‌آهنگسازی صاحب سبک یاد شود که ذوق و ابتکار را با عشق و شور در آمیخت و آثار متفاوتی پدید آورد. شاید بی راه نباشد که از وی به عنوان سعدی موسیقی ایران نام ببریم، چرا که سعدی نیز در غزلیاتش عشق و تکنیک شعری را با هم آمیخت و اشعاری ناب و منحصر به فرد در تاریخ شعر ایران به یادگار گذاشت. وی از تکنیهای مختلف نوازندگی همانند ویبر، گلیساندو، مالش به نحوی دقیق و کامل و در خدمت موسیقی ایرانی استفاده می کرد و البته به دلیل آشنایی عمیق با موسیقی نواحی ایران و ملودی های مهجور و استفاده از پوزیسیونهای مختلف و تازه در نواختن، توانست وسعتی شگفت انگیز به نوازندگی ساز ویولن ببخشد.


بیداد زمان، می زده شب (ماهور)، سراب آرزو (افشاری)، غزالان رمیده (در مایه شوشتری و همایون) و (آن که دلم را برده خدایا زندگیم را کرده تبه گو) از جمله کارهای ماندگار این موسیقدان ایرانی است .

یاحقی در دوره ای از زندگی هنری اش با حمیرا ( از خوانندگان نامی دهه های ۴۰ و ۵۰ ) زندگی مشترکی تشکیل داد که حاصل آن خلق و ارائه برخی از ماندگارترین ترانه های موسیقی ایرانی شد.

یاحقی پس از انقلاب به حاشیه رانده شد. طبع زودرنج و صراحت گفتار و کردارش نیز عاملی مضاعف شد تا این گوشه نشینی و عزلت استمراری دو دهه ای یابد.

از اواسط دهه هفتاد ابتدا برخی از آثار گذشته وی مجوز انتشار گرفت و در دهه هشتاد هم برخی از کارهای تازه اش به بازار موسیقی عرضه شد، اما با دستگاههای رسمی موسیقی ایران همکاری نداشت.

پرویز یاحقی در سالهای اخیر در منزل شخصی اش استودیویی مجهز ترتیب داده بود و با توجه به آشنایی عمیقش با صدابرداری موسیقی برخی از کارهای خود و دیگران را به شکلی مناسب تنظیم و ضبط کرد. از جمله این آثار که می تواند گنجینه ای برای موسیقی ایرانی باشد، ردیف موسیقی ایرانی به روایت ویولن یاحقی است که سالها برای ضبط آن تلاش صرف شد.
وی سرانجام در 14 بهمن 1385 در گذشت.

از نخستین آهنگهای پرویز یاحقی می توان به تصنیف "امید دل من کجایی" اشاره کرد که با صدای زنده یاد غلامحسین بنان اجرا شد
پرویز صدیق پارسی معروف به پرویز یاحقی، آهنگساز، نواپرداز و نوازنده نام آور ویولن که آهنگسازی ترانه های معروفی چون برگ خزان از وی به یادگار مانده است، پنج شنبه (دوازدهم بهمن) گذشته در منزل خود در تهران درگذشت.
پزشکان، علت فوت پرویز یاحقی را ایست قلبی اعلام کرده اند.

پرویز یاحقی در حالی بدرود حیات گفت که آخرین آثارش به نام های "مهر و مهتاب" را آماده کرده و به بازار موسیقی در قالب دو سی دی عرضه کرده بود.

"روحش شاد"

http://www.cloob.com/clubname/classical_music

salam man shagerde ostad homayoune khorram hastam agar aks az ishun khastid be mailam befrestid baratun mifrestam

harry_pt92@yahoo.com

یهودی منو هین »

	.	65. MENUHIN, Yehudi- SP 8 x 10 Lumiere, NY photo of the prodigy d/s 1930 age 14. The photograph was taken earlier. WONDERFUL souvenir of the great artist and UNIQUE.

جهانگیر ملک در نوازندگی استودیو تبحر و قابلیت های خاصی داشت؛ به تائید اساتید موسیقی جهانگیر ملک، از جمله نوازندگانی بود که قابلیت اجراء و ضبط برنامه در استودیو را حتی با یکبار شنیدن قطعه، دارا بود. او از لحاظ ساعات اجرا و ضبط برنامه در استودیو، (همانطور که پیشتر گفته شد) بیشترین آثار را به یادگار گذاشته و این اتفاق در تاریخ موسیقی ایران بی نظیر بوده است.

جهانگیر ملک

در این زمینه ایشان در مصاحبه ای با ماهنامه هنر موسیقی شماره 41 که متاسفانه بعد از فوت ایشان منتشر شده است، چنین میگوید: "از صبح که به رادیو میرفتم تا شب ساعت یازده، دوازده و حتی تا پاسی از نیمه شب به ضبط و اجرای برنامه میپرداختم"

البته باید گفت هرچند که برنامه های متعدد ضبط شده استاد ملک در رادیو را میتوان به عنوان قوت هنری ایشان دانست، ولی همه ما میدانیم که اجراهای بسیار زیاد از دقت، وسواس و کیفیت کار میکاهد و با گذر زمان و بررسی کارشناسانه تر بر آثار ضبط شده استاد و دیگر همکاران او که بعضا" این آثار در اختیار علاقمندان شان نیز قرار دارد و امروزه به کرات از رادیو پخش میگردد.

به جز آثار ارکستری ماندگار استادانی چون: علی تجویدی، جواد معروفی، همایون خرم، حبیب الله بدیعی و ... این برنامه های به مرور دارای ملودی های مشابه و یکنواخت با ریتمهای ساده و تکراری و اجراهای فی البداهه که به نظر میرسد بیشتر برای پرکردن زمان برنامه های بوده، مورد استفاده قرار گرفته است و این اتفاق تاثیر بدی مخصوصا روی قشر جوان و نوجوان دارد و دور از ذهن نیست که دهان به اعتراض گشوده و بگویند " موسیقی ما، تکراری و کسل کننده است" البته نباید به جهانگیر ملک خرده گرفت.شاید شما هم مانند نگارنده این سطور، با خود فکر کرده باشید که اگر ملک هم نوازی با هنرمندان یاد شده را به عهده نمیگرفت، حتما" نوازندگان دیگری منتظر و مترصد این همکاری بودند و متاسفانه نبود تفکر و برنامه اصولی همچنان به عنوان یکی از نقاط ضعف موسیقی این کشور نمود دارد.

بسیار نادر است که هنرمندی در زمینه موسیقی علاوه بر دارا بودن فاکتورهای لازم برای نوازندگی در ارکستر و همچنین استودیو، بتواند معلم و راه گشای خوبی برای علاقمندان و دوستداران هنر باشد. جهانگیر ملک از جمله اساتیدی بود که توما" این خصوصیات بزرگ و کم نظیر را در خود داشت.

همنوازی پرویز یاحقی، احمد عبادی و جهانگیر ملک در دستگاه سه گاه

امروزه آموزش موسیقی ایرانی با تلفیق دو روش سینه به سینه (یا گوشی) و نوتاسیون، تدریس میشود (که به واقع هم لازم و ملزم یکدیگرند) ملک اگرچه در سیستم جدید آموزش توانا نبود ولی به شیوه آموزش سینه به سینه توانایی های زیادی داشت که تاثیرات زیادی روی درک شاگردان موسیقی ایرانی داشت. فراگیری به این روش هم امروزه از طرف استادان موسیقی ایرانی بسیار توصیه میشود.
از آنجایی که جهانگیر خان ملک آشنایی کافی با قواعد بین المللی موسیقی نداشت، از اینرو اقدام موثری برای ثبت کردن تکنیکهای ابداعی خود صورت نداد؛ البته تعدادی از شاگردان ایشان دست به تالیف آثار او نمودند، ولی با کمی دقت و توجه به دست نوشته استاد در صفحه اول کتاب های آنان متوجه میشویم که ایشان تائید کافی بر این کتابهای آموزشی نداشته اند.

جهانگیر ملک معتقد بود، که تکنیک های "گرفته"، "ریز اشاره" و جملات ابداعی خودشان را نمی توان به خط نت در آورد و بر این باور بود که هنرجو باید از حس موسیقایی خود استفاده نماید و پس از فراگیری تکنیک ها و ریتم ها آنها را بسط و گسترش دهد تا خود نیز بتواند در آینده خالق آثاری نو و بدیع شود. (این دید به عقیده نگارنده کاملا اشتباه است، زیرا امروزه پیچیده ترین تکنیکها را روی هر ساز به خط نت مینویسند)

البته باز جای بسی خوشحالی است که در یکسال آخر زندگی استاد، با نظارت ایشان و همت و پیگیری یکی از شاگردانش، اقدام به تهیه مجموعه ای از قطعات و تکنیکهای بخصوص استاد به عمل آمد، اما متاسفانه "عجل" یاری ننمود تا این اثر تکمیل شود و امیدواریم در آینده ای نزدیک این مجموعه به علاقمندان وی تقدیم شود.

تنبک هایی که توسط جهانگیر ملک بکار گرفته میشد، همگی از دهانه های بزرگی برخوردار بودند و غیر از این، کشیدگی کمتر پوست ساز (نسبت به پوست هایی که معمولا امروز روی این ساز کشیده میشود) دیگر خصوصیت تنبکهای مورد استفاده ایشان بود.

جهانگیر ملک

بخاطر ثابت بودن نت پوست تنبک، این ساز در همنوازی ها، از نظر کوک ژوست نیست (مگر اینکه اتفاقی با ساز همنواز کوک باشد) به همین خاطر تنبکهایی که پوست های بمتر یا شلتری دارند، مطبوعیت بیشتری در همنوازی میتوانند داشته باشند. همانطور که کلاویه های انتهای پیانو که نت هایی بم تولید میکنند، حتی برای افراد حرفه ای هم تشخیص دقت آنها مشکل است.

درنتیجه در فرکانسهای بزرگ کمتر فالشی نمود پیدا میکند و مخصوصا" در سازهایی که قابلیت تغییر کوک ندارند، بم بودن میتواند تا حدی این کاستی را بپوشاند؛ هرچند این مشکل به تازگی با اضافه شدن قسمتی به تنبک که تنظیم کشیدگی پوست ساز را ممکن میکند حل شده است.

نحوه آموزش استاد نیز به صورت سینه به سینه بود، به این صورت که شاگرد به منزل ایشان رفته و درس جلسه قبل را ارائه مینمود و ایشان ایرادهای فنی شاگرد را همانجا برطرف میکرد و با توجه به استعداد و قدرت یادگیری شاگرد به طور معمول چهار یا پنج میزان از ریتم ها را با صبر و حوصله آموزش می داد و پس از فراگیری شاگرد برای آنکه فراموش نشود آنها را بر روی نوار کاست ضبط میکرد، شاگرد وظیفه داشت درس را در منزل تمرین و در جلسه آینده آن را برای استاد اجرا نماید.

استاد ملک در اواخر عمر برای آسایش و راحتی هنرجویان قصد تاسیس آموزشگاه را داشت، لیکن موانع بسیاری از سوی مسئولین وقت وزارت فرهنگ و ارشاد را پیش روی خود دید که استرس و فشار روحی بسیار زیادی را به او وارد کرد و حتی بسیاری از دوستان و شاگردان ایشان یکی از عوامل سکته قلبی او را، همین مشغله فکری تاسیس آموزشگاه میدانند.

آخرین ضبط و یادگار استاد جهانگیر ملک در منزل هنرمند گرامی فضل الله توکل، نوازنده قابل سنتور، به پیشنهاد جهانگیر خان در دستگاه ماهور اجرا و ضبط شده است: "فضل الله جان! خیلی وقت است ماهور نزده ایم، دلم برای ماهور تنگ شده است..."

جهانگیر ملک در بیستم آذر ماه 1382 در سن هفتاد سالگی بر اثر عارضه سکته قلبی چشم از جهان فرو بست.همان سال روزنامه صبح ایران درباره او نوشت: جهانگیر ملک بعد ازحسین ملک و امیر ناصر افتتاح بزرگترین هنرمند رشته نوازی در ایران بود.