به دنیا آمدنم برای هیچ کس جالب نبود،و نه اطفی از جانب پروردگار متعال.به دنیا آمدنم همراه با تاسف و حسرت بود برای خانواده ام و صد البته جامعه ام.

جامعای که مرا نمی خواست و خانواده ای که منتظر بود لطف خداوند شامل حالش شود وبرکتی که نشد.ومن با آمدنم خانواده ام را که بی صبرانه انتظار نعمتی  به نام پسر را می کشید محال کردم.

آری من محکوم بودم.محکوم به اینکه دختر به دنیا آمده ام بی انکه بخواهم.من محکومم چون هیچ کس انتظارم را نمی کشید. و روز تولدم روز محاکمه ام بود.وچه محاکمه سختی بود آن روز .نه وکیلی و نه زبانی برای حمایت.مرا به جرم دختر بودن محکومم کردند.و مادر بیچاره ام هم شریک جرمم و محکوم به بی حیثیتی بزرگی به نام دختر دار شدن.

مجازات سختی برایم در نظر گرفتند.ارزشم را به نصف ارزش یک انسان کامل تنزل دادند.حقوقم نصف حقوق یک مرد بود.محکوم شدم به ناقص الخلقه بودن و ناقص العقل بودن و به همین دلیل برایم قیمی در نظر گرفته شد به نام پدر.و بعد از چند سال پدر خوانده ای به نام شوهر.زندانبانانی که مسیر زندگیم را تعیین می کردند و مرا در زندان عقاید خویش اسیر.و این مراقبت با مرگم خاتمه می یافت.زمانی که دیگر فرصت زندگی کردن نداشتم.

نمی دانم هدفم چه بود از آمدن به دنیای آدمهایی که انسانم نمی شمردند.نه حق تصمیم گیری داشتم   ونه حق ابراز عقیده.چون هیچ کس دختر معترض را نمی خواست.کم کم بزرگ شدم ویاد گرفتم که باید از خود دفاع کنم.اما با چه سلاحی.قانون یا جامعه؟

قانونی که نه شهادتم را قبول داشت و نه حق مساوی با یک مرد را برایم در نظر می گرفت.ونه هیچ چیزی که بخواهم به آن متوسل شوم.قانونی که به محض تمام شدن 9 سالگیم برایم مسئولیت کیفری در نظر می گرفت و به محض اینکه دست از پا خطا می کردم محکومم می کرد. و مجازات.(که البته مهم نبود چون من ذاتا مجازات شده بودم)اما همین قانون برا ی کار های عادی روزانه مرا به مجوز گرفتن از مردها می کرد.مرا زیر سیطره ی مردانی قرار می داد که پستشان با بالا رفتن سن من عوض می شد.پدرم این وظیفه ی خطیر را برعهده داشت و با ازدواجم آن را به مرد دیگری که خود او صلاحیتش را احراز می کرد ،می سپرد.

ویا جامعه ام که همیشه تحقیرم می کرد. از ابراز عقاید منعم می کرد.از حرف زدن.از دفاع کردن.محکومیت من این بود که تا آخر عمر حرف نزنم.از تفاوتم با جنس مذکر گله ای نداشته باشم.هر چند در صورتی  که در این زندان مطیع باشم ممکن است به عنوان زنی مفید شناخته شوم(البته زن نه انسان)و اگر سرکشی کنم مستوجب هر توبیخی هستم. هر توبیخی .از قطع شدن آب و نان گرفته (منظورم نفقه است)تا تنبیه بدنی .و شناخته شدن به عنوان زنی ناشزه که باید از جامعه طرد شود و مانند لکه ی ننگی پاک. و مهمتر از همه زنی که هویت اجتماعی ندارد.چون شخصیتش زیر مجموعه شخصیت پدر و شوهرش  تعریف می شود.و زنی مانند من به محض اینکه از خانواده اش طرد شود دیگر جایگاهی ندارد .آی آی آی .قدرت نوشتن ندارم.خسته ام .از ین همه مجازات خسته ام.حوصله ی توضیح بند بند محکومیتم ندارم.و بهتر است تمام این درد ها،مصیبت ها ومجازاتها را در یک جمله خلاصه کنم.من یک زنم.