قاچاق و فروش زنان و کودکان به بریتانیا برای سکس

1387-04-19 نویسنده کارمن کشیشیان 

 زنان جوان و به ویژه کودکان برای اهداف متفاوتی به کشورهای دیگری قاچاق می‌شوند. قاچاقجیان بین‌المللی بیش‌ترِ این کودکان و زنان را با وعده می‌فریبند یا در برابر پولی ناچیز می‌خرند و برای کار اجباری و یا استثمار جنسی به کشورهای دیگر می‌برند. در سال 2006، طبق گزارشی از آمریکا حدود یک میلیون کودک در تجارت جهانی سکس سوء استفاده و استثمار شده‌اند. این کودکان از طریق فروش به عنوان بردگان سکس یا ازدواج‌های اجباری توسط خویشاوندان به این تجارت پرمنفعت یا بردگی کشیده می‌شوند. فقر پیش شرط اصلی این معامله می‌باشد.

بالغ بر 18 هزار زن شامل دخترانی به سن 14 بعد از این که به بریتانیا قاچاق می‌شوند به سرعت جذب بازار سکس شده و به عنوان روسپی مورد استفاده قرار می‌گیرند. پلیس، دیروز پرده از راز بزرگ‌ترین باند قاچاق برداشت و آشکار کرد که در بریتانیا کارگران سکس، حدود 5 برابر بیش از آنی که تصور می‌شد در سالن‌های ماساژ و خانه های برون شهری به اجبار کار می‌کنند. به گفته‌ی افسر ارشد پلیس، تام برین، در میان آنان، نوجوانان و کودکانی بوده‌اند که به عنوان کنیز خانگی فروخته شده‌اند.

اولنا 23 ساله از تجربه تلخ خود چنین می گوید:

"من از یک خانواده فقیر اوکرایینی هستم. با دوستی که می‌گفت می‌تواند کمکم کند تا کار پیدا کنم به مولدووا رفتم، ولی او مرا به چند آلبانیایی فروخت. آن‌ها مرا در خانه‌شان حبس کردند و بارها به من تجاوز کردند و کتکم زدند. سپس، مرا به بریتانیا آوردند و در شهر شفیلد به سالن ماساژی فرستادند و مجبورم کردند روزانه 15 مشتری داشته باشم بی آن که بتوانم چیزی از درآمدم را برای خودم نگه دارم. آن مرد به مادرم گفته بود که اگر به خانه برگردم مرا خواهند کشت."

طبق گزارشی از بی بی سی این قربانیان در بین باندها به قیمت حدود 2 تا 8 هزار پوند فروخته شده و گاه مجبورند روزی 16 ساعت با حدود 40 مشتری سکس داشته باشند.

نیروهای پلیس، طی یک عملیات شش ماهه 154 زن و 13 دختر را در سراسر کشور آزاد کردند. در این تجارت پرمنفعت که تحت سلطه و سازماندهی باندهای مجرم قرار دارد، به طور گسترده از اینترنت استفاده می‌شود تا سوددهی این قربانیان به حداکثر برسد. این عملیات به دستگیری 528 قاچاقچی مظنون و بسته شدن 822 فاحشه‌خانه و سازمان ثبت شده جهت فروش خدمات جنسی، انجامید. همچنین فاش شد که استفاده از زنان جوان انگلیسی که توسط ازدواج با مردی مسن قاچاق می‌شده‌اند، گسترش یافته است.

در وب سایت بریتانیایی "دی اف وورد"، نویسنده به نکته‌ی مهمی اشاره می‌کند: "اجازه بدهید تنها امیدوار باشیم که وزارت کشور بریتانیا با این زنان چون قربانی رفتار کرده باشد و نه همچون مهاجرین غیر قانونی..."

که البته طبق گزارش بی بی سی، وزارت کشور با این قربانیان نیز با همان روش معمول خود نسبت به مهاجرین غیر قانونی عمل کرده است. به نوشته این خبرگزاری شماری از این زنان داوطلبانه به کشور خود برگشته‌اند! و شماری دیگری برگردانده شده‌اند. ناگفته نماند وزارت کشور از عدم همکاری حدود نیمی از این قربانیان گله کرده بود.

گرچه تصویری که در این گزارش چاپ شده بود زنی را نشان می‌داد که برای کارش پولی دریافت می‌کند و نشانی از "قاچاق انسان و بردگی" در آن نیست، اما طبق همین گزارش این زنان با اجبار و خشونت دلالان مجبورند روزانه با 40 مشتری همخوابگی کنند.

بیشتر این قربانیان خارجی هستند، حدود 85 درصد از این زنان که به عنوان روسپی کار می‌کنند از کشورهایی چون برزیل، چین، لیتوانی و تایلند می‌آیند. بسیاری از آنان با وعده‌های دروغین کار در بار یا کلوب‌های شبانه، فریب داده می‌شوند و در نهایت به قیمت 5 هزار پوند در فرودگاه یا اماکن ویژه به صاحبان فاحشه‌خانه‌ها یا دلالان فروخته می‌شوند. این زنان، بعد از فروش، در برابر پولی ناچیز یا بر اثر تهدید خانواده‌ها از سوی قاچاقچیان، به سهمیه‌ی هفتگی سکس تن دهند.

تیم برین که نیروهایش هماهنگ‌کننده عملیات پنتامتر2 بودند، می‌گوید که اگر چه اکنون پلیس در شناسایی باندهای فحشا، بسیار موثرتر عمل می‌کند ولی این باندها، همچنان، مشکلی مهم می باشند. مرحله اول این عملیات در سال 2006 با آزادی 88 قربانی و دستگیری 232 مجرم به پایان رسید.

تیم برین، افسر ارشد گلوکسترشایر، می‌گوید که خانه‌های مسکونی به عنوان مرکز عرضه‌کننده‌ی سکس مورد استفاده قرار گرفته‌اند، از بین 822 فاحشه‌خانه نزدیک به 600 خانه از جمله خانه‌های مسکونی شخصی بوده‌اند. وی می‌افزاید: "در مواردی همسایه‌ها به هیچ چیزی مشکوک نشده‌اند."

هم اینک روسپی‌گری و قاچاق انسان بعد از فروش اسلحه و قاچاق مواد مخدر، سومین تجارت پرمنفعت بازار سیاه در جهان می‌باشد و با رشد تقاضای روسپی در بریتانیا از طریق وب سایت‌ها و روزنامه‌های محلی و آگهی‌های تبلیغاتی، رو به گسترش می‌باشد. این باندها بیش‌تر مواقع از درآمد ناشی از رزرو اینترنتی سود می‌برند.

طباطبایی گفت: زنانی كه امكان ازدواج دائم را ندارند با ازدواج موقت می‌توانند به زندگی ادامه دهند و مردان نیز از عیاشی دور شده و زنان نیز به تبهكاری كشیده نمی‌شوند .
به گزارش ایونا  ، نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامی‌ گفت: زن و مرد ابتدا باید درباره ازدواج موقت آموزش ببینند تا این موضوع مورد سوء‌‌‌استفاده قرار نگیرد .
سیدمحمدمهدی طباطبایی درباره ازدواج كوتاه موقت گفت: در ابتدا باید قبل از بیان هر موضوعی در آن رابطه فرهنگ‌سازی شود تا مردم با آن موضوع آشنا شوند .
وی ادامه داد: در رابطه با ازدواج موقت فرهنگ زنان ایران این مسئله را نمی‌پذیرند یا (سخت می‌پذیرند) اما از نظر دین و دینداری این مسئله مورد قبول است .
نماینده مجلس شورای اسلامی در این رابطه گفت: باید مسائل در حوزه اسلام طوری مطرح شود تا مردم با فرهنگ اسلام آشنا شوند .
وی گفت: بعد از مسئله كشف حجاب و باز شدن خانه فساد در محله‌های جنوبی شهر، این مسئله منجر به كسب درآمد برای برخی شد اما بعد از مدتی عده زیادی به بیماری‌های سفلیس دچار شدند. لذا متدینین كشور سعی كردند با عقد موقت زمینه بروز بی‌بند و باری را از بین ببرند ولی‌ مسئله بچه‌های ناخواسته‌ای كه متولد می‌شدند باعث شد تا به این ترتیب ازدواج موقت نیز مسئله‌دار شود .
وی تأكید كرد: در عربستان مسئله تعدد زوجات فرهنگ شده اما فرهنگ ایران این اجازه را نمی‌دهد .
طباطبایی تصریح كرد: باید در ابتدا زن و مرد، هر دو به این مسئله آشنا شوند و نسبت به آن آموزش ببینند تا خدای ناكرده زنان بازیچه مردان قرار نگیرند .
طباطبایی گفت: زنانی كه امكان ازدواج دائم را ندارند با ازدواج موقت می‌توانند به زندگی ادامه دهند و مردان نیز از عیاشی دور شده و زنان نیز به تبهكاری كشیده نمی‌شوند

مبادله دختران جوان با غذا

من به این ازدواج راضی نبودم اما خانواده ام من را مجبور کردند در برابر این مساله سکوت کرده و به این وصلت رضایت دهم. من همیشه در رویاهایم روزی را می دیدم که از مدرسه فارغ التحصیل شده و به دانشگاه پا بگذارم.

اعتماد- آزاده بهرامجی؛ فقر و تنگدستی مردم شمال افغانستان باعث شده والدین دختران خردسال و نوجوان مجبور شوند آنها را به عقد مردانی که وضعیت مالی بهتری دارند دربیاورند.

زنی که نام مجازی فریده را برای خود انتخاب کرده تابستان گذشته در ازای دریافت 400 پوند دختر 13 ساله اش را به عقد پسر عموی 20 ساله همسرش در آورد. دختر او که صورتش در پشت روسری آبی رنگی پوشانده شده بود در حالی که از ته دل اشک می ریخت بیان داشت که هیچ علاقه یی به زندگی با مردی که به خاطر پول به عقدش درآمده ندارد.

او گفت؛ «من به این ازدواج راضی نبودم اما خانواده ام من را مجبور کردند در برابر این مساله سکوت کرده و به این وصلت رضایت دهم. من همیشه در رویاهایم روزی را می دیدم که از مدرسه فارغ التحصیل شده و به دانشگاه پا بگذارم. متاسفانه تمام رویاهای من با این ازدواج اجباری نقش بر آب شد و اکنون من به جای حضور در پشت میزهای مدرسه باید نقش یک زن شوهردار را بازی کنم.»فریده در پاسخ به این سوال که چرا اسباب ناراحتی دخترش را فراهم کرده گفت؛ «این سرنوشت دختران افغانی است و او چاره یی جز تن دادن به آن ندارد.»

فیاض کوفی نماینده مستقل بدخشان بیان داشت که ظرف دو سال گذشته تعداد دختران خردسال و نوجوانی که به رغم میل خود به عقد مردان در می آیند بسیار زیاد شده است. او گفت؛ «به هیچ عنوان نمی توان نام ازدواج را روی این عقدها و پیوندها گذاشت. در حقیقت این ازدواج ها نوعی سر پوش گذاشتن بر پدیده فروش کودکان در افغانستان است. من خانواده هایی را می شناسم که دختر 10 ساله خود را در ازای دریافت دو گاو و چند کیسه گندم به عقد مردان میانسال در آورده اند.»فیاض کوفی دلیل این پدیده تلخ در کشورش را فقر بیش از حد مردم می داند. فریده و دخترش در روستایی در وندیان در کوه های مرتفع بدخشان زندگی می کنند. دکتر محمد ظریف استاندار بدخشان بیان داشت که ظرف پنج ماه گذشته بیش از 60 نفر در اثر سرما و گرسنگی در این کوه ها جان باخته اند زیرا برف باعث شده بوده ارتباط این روستا با جهان خارج قطع شود. از طرفی قیمت مواد غذایی در بازار محلی نسبت به سال گذشته دو برابر شده که دلیل آن بالا رفتن جهانی قیمت غذا و غیرقابل دسترس بودن بدخشان است.آکسفام نهاد خیریه انگلیسی برای کمک به مردم این روستاها هم اکنون تخم های سبزیجات و کود های تقویت شده را در اختیار مردم قرار داده است. این سازمان قصد دارد برای مردم روستا تراکتور و دستگاه شخم زن هم تهیه کند زیرا گاوهای این روستا در اثر سرمای زمستان جان باخته اند.

فیاض کوفی بر این باور است در صورتی که دولت بودجه کافی را در اختیار مسوولان بدخشان قرار داده و آنها برای پایان دادن به فقر مردم سرمایه گذاری های درستی انجام دهند و مواد غذایی را با قیمت کمتر در اختیار مردم فقیر قرار دهند، خرید و فروش دختران نوجوان در این منطقه پایان خواهد گرفت.حنیفه ماه، قابله روستای خورداخان هم دلیل اصلی ازدواج های زود هنگام را فقر مردم می داند. او همواره در تلاش است به والدین دخترها آموزش دهد که شوهر دادن آنها در سنین نوجوانی و خردسالی کار درستی نیست اما بسیاری از والدین به حرف های او توجهی ندارند زیرا شوهر دادن دخترهایشان تنها راه حل مشکلات آنها است. حنیفه بیان داشت که چندی پیش برای کمک به زایمان دختری 10 ساله به یکی از روستاهای کوهستانی رفته بود. او گفت؛ «این دختر چنان کوچک بود که من او را روی زانوان خود نشاندم تا راحت تر فرزندش را به دنیا بیاورد.»

آمار سازمان ملل نشان داده در هیچ جای جهان تعداد مرگ و میرهای حین زایمان زنان به اندازه استان بدخشان نیست. اکثر دختران این استان فرزندان اول خود را قبل از 15 سالگی به دنیا می آورند. به دنیا آوردن زود هنگام فرزند یکی از دلایل اصلی فوت مادران در سنین جوانی است. انوار الحق وزیر بودجه افغانستان بعید می داند استانی مانند بدخشان به این زودی ها از شر فقر راحت شود. او می گوید ؛ «فکر نمی کنم ریشه کن کردن فقر در استانی مانند بدخشان کار راحتی باشد. دولت اگر تمام تلاش خود را هم به کار گیرد تنها قادر خواهد بود که نیازهای اصلی مردم این منطقه را تامین کند. به هر حال کشور ما در حال حاضر چهارمین یا پنجمین کشور فقیر جهان است و نمی توان انتظار داشت که افغانستان مانند کشورهای پیشرفته یی چون امریکا و انگلیس عمل کند. ما امیدواریم در پنج سال آینده رتبه خود را تغییر دهیم ولی واقعیت این است که جنگ های طولانی مدت در کشور همه چیز را نابود کرده و ما مجبوریم از اول شروع کنیم.»اگر قرار باشد کمبود جهانی مواد غذایی ادامه پیدا کند دختران روستایی افغانستان هر روزه بیشتر شاهد سیاه بختی خود خواهند بود. امید این دختران برای ادامه تحصیل تنها رویایی دست نیافتنی است که هیچ گاه به واقعیت بدل نخواهد شد زیرا آنها باید از همان دوران کودکی و نوجوانی نقش زنان بزرگسال را با ازدواج های زودهنگام به عهده بگیرند.

قاچاق گسترده و آزادانه دختران ایرانی به افغانستان و پاکستان 

وقتی ۸ ماه پیش بخشی از گزارش سالانه وزارت امور خارجه آمریکا درباره حقوق بشر که به بحث قاچاق زنان و دختران ‏در ایران اشاره داشت، از سوی خبرگزاری آفتاب به صورت مستقل منتشر شد، بخشی که در لابه لای سایر مسائل سیاسی ‏گم شده بود جان تازه ای گرفت. این گزارش بیشتر از این سو حائز اهمیت بود که مسئولان جمهوری اسلامی نه تنها با ‏اطلاع رسانی در این مورد موافق نیستند، بلکه چشم خود را نیز بر روی کسانی که دختران ایرانی را گروه گروه به ‏افغانستان و پاکستان قاچاق می کنند، بسته اند.گزارش وزارت خارجه آمریکا، اگرچه دقیقترین بود اما اولین نبود. کماآنکه در سال ۸۲ انجمن دفاع از قربانیان خشونت ‏هم در این مورد گزارشی ارائه داده و به پدیده قاچاق دختران ایرانی اشاره کرده بود. در آن گزارش آمده بود: ماهانه ۴۵ ‏دختر ۱۶ تا ۲۶ ساله ایرانی فقط در کراچی توسط افراد ثروتمند خریداری می شوند. ‏

در گزارش سالانه وزارت امور خارجه آمریکا که ایران را در رده سوم یعنی آخرین رده از لحاظ مبارزه با قاچاق انسان ‏اعلام کرده، آمده است: “زنان ایرانی در داخل ایران با هدف فحشای اجباری و ازدواج جهت پرداختن قروض و دیون، ‏قاچاق می شوند. بچه ها نیز در داخل ایران و همچنین از افغانستان برای ازدواج اجباری، استثمار جنسی تجاری و بردگی ‏اجباری به عنوان گدا و کارگر به ایران قاچاق می شوند.”‏

این گزارش می افزاید: “دولت ایران بطور کامل با استانداردهای منع قاچاق همکاری نمی کند و تلاش های کافی برای این ‏کار انجام نمی دهد. منابع مختلف گزارش می کنند که دولت ایران استانداردهای محافظت از قربانیان قاچاق را رعایت ‏نکرده و آنها را مورد بازجویی و در برخی موارد به دلیل مسایل اخلاقی که مستقیما ناشی از قاچاق است، اعدام کرده است. ‏دولت ایران باید اقداماتی را برای جلوگیری از مجازات قربانیان قاچاق انجام دهد و طرحی را تنظیم نماید که قاچاق کنندگان ‏را تنبیه و از قاچاق جلوگیری کند.”‏ 

در جای دیگر این گزارش آمده است: “ایران همچنین هیچ مدرکی درباره اجرای قانون علیه مقامات دولتی که در تسهیل ‏قاچاق نقش دارند، ارائه نکرده است.”‏

در بخش پایانی گزارش فوق هم صراحتا و با تاکید اضافه شده است: “در نهایت دولت باید یک مبارزه جدی برای آگاهی ‏عمومی و هشدار به زنان و کودکان درباره خطر قاچاق را آغاز نماید.”‏

یکی از دلایلی که برسوال بر انگیز بودن سکوت مسئولان نظام در خصوص پدیده قاچاق دختران ایرانی می افزاید، علاوه ‏بر مخالفت آنان با اطلاع رسانی شفاف و صریح در این زمینه، برخورد و بازداشت کسانی است که در این حوزه فعالیت و ‏تحقیق می کنند مثل بن یحیی، مردی که در جریان حراج دختران ایرانی در دبی با خبرگزای سینا در آن زمان همکاری کرد ‏و بعد بازداشت شد. شاید به همین دلیل است که اکثرا افرادی که اطلاعاتی در این مورد دارند، ترجیح می دهند بی نام و ‏نشان اطلاع رسانی کنند. همانند مهدی که مقیم هندوستان است و پس از برخورد با تنی چند از زنان ایرانی مقیم هندوستان ‏که به صورت حرفه ای به در بازار فحشا فعالیت می کنند، تصمیم گرفته است در این خصوص شخصا تحقیق کند.‏

او در گفت و گو با روزآنلاین دیده های خود را چنین تعریف می کند: “وقتی دیدم این دختران و زنان که روزی در ‏افغانستان و پاکستان بودند، امروز از ورودشان به هندوستان بسیار ابراز رضایت می کنند، تعجب کردم. آنان می گفتند همه ‏دخترانی که در افغانستان و پاکستان هستند آرزوی آمدن به هندوستان را دارند. به اصطلاح پیشکسوت هایشان پس از چندی ‏به هندوستان اعزام می شوند و به نوعی ارتقا پیدا می کنند.”‏

وی می افزاید: “برایم جای تعجب بود که هندوستان خود چندان جای مناسبی نیست اما این زنان بی نوا آرزوی اینجا را ‏دارند. پس در آنجا بر سرشان چه می گذرد؟ همین شد که دنبال ماجرا رفتم تا ببینم زنان ایرانی که روزی ملکه بودند امروز ‏در چه حالی به سر می برند و چیزهایی دیدم که واقعا مایه تاسف است.” ‏

مهدی معتقد است: “مردان هندی به دلیل رنگ تیره پوستشان حاضرند مبالغ زیادی برای زنان سفید پوست پرداخت کنند. به ‏همین دلیل ایندسته از دختران ایرانی معمولا شبی ۱۰۰ هزار روپیه معادل با ۲ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان درآمد دارند. آنها ‏در هندوستان آزادی انتخاب دارند و از این رو، هر قومیتی را اعم از آفریقایی، عرب، هندی و… می پذیرند به جز ایرانی. ‏می ترسند که شناسایی شوند و یا برایشان دردسری درست شود.” ‏

وی در خصوص تحقیقاتش از افغانستان، پاکستان و هندوستان در مورد قاچاق دختران ایرانی می گوید: “تا جاییکه متوجه ‏شدم چند عامل پشت ماجراست. یکی از موارد فقر است اما این تنها دلیل نیست. بخشی هم به سرکوب و خفقان دختران ‏جوان باز می گردد. دختران جوان به دنبال راهی برای فرار از این شرایط تحمیلی هستند که به نام اعزام به کشورهای ‏اروپایی و آمریکایی در این چاله می افتند. خیلی ها هم هستند که از خانواده های ثروتمند می آیند و یا حتی عجیبتر، از ‏خانواده های رده بالای حکومتی. به عنوان مثال در جستجوهایم به دختری رسیدم که پدرش یکی از مقامات بلند پایه سازمان ‏حج و اوقاف اسلامی و روحانی است که به دلیل سختگیریهای شدید خانواده اش فرار کرده و بعد گرفتار این باندها شده ‏بود.”‏

وی می افزاید: “یک بخش هم فقر مالی توام با فقر فرهنگی است. افراد باندهای فوق با سواستفاده از این ضعف، به ‏روستاهای کوچک و محروم می روند (خصوصا در ناحیه استان خراسان به دلیل نزدیکی ) و با خانواده ها صحبت می کنند ‏که از این طریق دخترانشان به استقلال می رسند، خرج خودشان را تامین می کنند و می توانند در آینده ای نه چندان دور ‏آنان را نیز تامین کنند و بدین ترتیب اجازه خرید دختر را از پدرش می گیرند. حتی در بعضی موارد دیدم که به صورت ‏علنی هم گفته شده که دخترشان را برای چه موردی خریداری می کنند ولی باز در نهایت تعجب موافقت شده است. طبق ‏گفته این دختران به طور معمول در ازای هر دختر ۶ - ۷ میلیون تومان به خانواده شان پرداخت می شود. البته دختران ۱۰-‏‏۱۲ ساله به مبلغ ۲۰ میلیون تومان خریداری می شوند که آنان را برای شیوخ امارات می برند. چرا که آنان به دختران این ‏رده سنی علاقه مند هستند! مواردی هم بودند که در خانواده، شخصی بیماریهای نظیر کبد و کلیه داشته و به پول احتیاج ‏شدید داشتند و آن پول را از فروش دخترشان تامین کردند. در این موارد خانواده راضی نبودند اما بر اثر ناچاری دست به ‏این کار زده