| عناوین بحث ها | ارسال کننده | پاسخها | بازدید | بروز رسانی | اولویت | |
|---|---|---|---|---|---|---|
|
|
36
|
200
|
90/3/4 (05:01)
|
|
||
|
|
0
|
1
|
90/12/29 (18:07)
|
|
||
|
|
0
|
8
|
90/8/25 (23:41)
|
|
||
|
|
28
|
93
|
90/5/15 (22:05)
|
|
||
|
|
10
|
29
|
90/5/15 (12:50)
|
|
||
|
|
7
|
18
|
90/5/15 (12:46)
|
|
||
|
|
3
|
15
|
90/5/15 (01:23)
|
|
||
|
|
21
|
47
|
90/5/15 (00:58)
|
|
||
|
|
28
|
61
|
90/4/30 (02:45)
|
|
||
|
|
12
|
31
|
90/4/30 (02:38)
|
|
||
|
|
1
|
7
|
90/4/30 (02:35)
|
|
||
|
|
12
|
34
|
90/3/28 (14:16)
|
|
||
|
|
7
|
38
|
90/3/8 (01:24)
|
|
||
|
|
37
|
73
|
90/3/8 (01:22)
|
|
||
|
|
5
|
19
|
90/3/6 (12:04)
|
|
||
|
|
1
|
10
|
90/3/1 (03:56)
|
|
||
|
|
2
|
19
|
90/2/30 (14:12)
|
|
||
|
|
8
|
17
|
90/2/12 (22:38)
|
|
||
|
|
19
|
43
|
89/10/16 (17:41)
|
|
||
|
|
9
|
72
|
89/9/12 (18:54)
|
|
دیدار یک روزه پروفسور سایمون از تهران
پروفسور سایمون بل ، پژوهشگر حوزه شهری و استاد دانشگاه ادینبورگ انگلستان، درتور یکروزه ای که از تهران داشت، به نکاتی اشاره کرد که در ذهن هر شهروندی این سوال مطرح می شود که "چرا تهران و شهروندانش از حداقل امکانات شهری محروم هستند؟"
متن زیر گزارش مشاهدات یکروزه اوست که در اختیار سایت خبری معماری نیوز قرار گرفت.
فضاهایی را دیدم که معلوم نبود برای فرودگاه است، یا تهران!!!
در اتحادیه اروپا قانونی تصویب شده است به نام "کمربند سبز". این کمربند برای شهر دو فایده بزرگ دارد، یکی اینکه محدوده و مرز شهر را مشخص میکند و اجازه بزرگ شدن بیش از حد را نمیدهد و دوم اینکه با ایجاد نوار سبز، کمک بزرگی به محیط زیست شهری میکند و الزاما باید شهر به سمت درون رشد کند، این یک قانون کلی برای قاره اروپا است. اما وقتی من از فرودگاه امام به سمت شهر تهران حرکت کردم فضاهایی را دیدم که معلوم نبود برای فرودگاه است، یا تهران!!! و اصلا مربوط به کدام شهر است؟! و کاملا مشخص بود که محیط اصلا تحت کنترل نیست و مدیر ندارد و بزرگترین عیب این بود که اصلا معلوم نبود که شهر کجا تمام میشود و اصلا مرزی وجود ندارد
17 مدل کفپوش متفاوت در یک خیابان !!!
وحدت، یک اصل مهم در طراحی شهری است ولی اصلا در شهر تهران چنین چیزی مشاهده نمیشود. من در یکی از خیابان های اصلی شهر (انقلاب - آزادی) ، تعداد کفپوش ها را شمردم و به عدد 17 رسیدم، همینجا دیگه از ادامه شمارش خسته شدم و دیگه ادامه ندادم. شما با اینکار هزینه نگهداری را بالا میبرید و در هنگام تعویض، گاهی اوقات خسته می شوید و سریع پیاده رو را آسفالت میکنید. در مرکز شهر ادینبورگ فقط یک مدل کفپوش برای تمامی پیاده رو ها استفاده شده است. نکته دیگر اینکه، سنگفرش های پیاده رو ها باید در مقابل بارش برف و باران طوری عمل کند که آب، یا جذب شود و یا به سمت پوشش گیاهی هدایت شود. اما متاسفانه من این تکنولوژی را در شهر تهران ندیدم و سیستم موجود در مواقع بارانی موجب آب گرفتگی معابر و خیابان ها میشود.
شما فقط در خیابان راه می روید؟؟!
متاسفم که این رو میگم ولی دلم برای سالمندانتان سوخت.
نکته دیگر اینکه شما مبلمان شهری دارید ولی مبلمان شهری که اصولی باشد و به افراد سرویس بدهد اصلا در شهر تهران وجود ندارد. من حدود 3 ساعت در شهر تهران پیاده روی کردم اما اصلا مبلمان شهری برای نشستن پیدا نکردم، افراد سالمند در این قضیه اصولا حذف می شوند، چون فضایی برای استفاده آن ها با توجه به ویژگی هایی که این قشر از جامعه دارد اصلا وجود ندارد.
تهران، شهر ماشین سوارها
اولین چیزی که در تهران برای من جلب توجه کرد این بود که بیشترین چیزی که در خیابان دیده میشود، ماشین است، ناخودآگاه وقتی ماشین هست، آلودگی صوتی هم هست و در کنارش آلودگی هوا نیز وجود دارد. این ها علاوه بر زشت کردن تصویر شهر، تاثیرات بسیار بدی در روحیات شهروندان دارد.
درست است که همه شهرها باید خیابان های اصلی داشته باشد و ماشین ها در آن تردد کنند، اما این دلیل نمیشود که تمام خیابان های ما بشود ماشین رو، باید یکسری از خیابان ها به عابر پیاده سرویس بدهد و این می تواند به صورت یک پیاده رو تمام عیار باشد و یا یک خیابانی که فقط حمل و نقل عمومی در آن انجام شود. و این موضوع اصلا در شهر تهران وجود ندارد. در کل شهر تهران، تنها مکانی که در آن تا حدودی به افراد پیاده توجه شده است خیابان پانزده خرداد است.
معلولین در تهران باید در پرش از روی موانع تخصص پیدا کنند
من ساکن شهر ادینبورگ هستم، در این شهر دسترسی به فضای باز برای تمامی افراد از جمله سالمندان و معلولین کاملا امکان پذیر است و جزئیات به دقت بررسی شده است . موتورسوارها و رانندگان اتومبیل ها به هیچوجه وارد پیاده رو نمیشوند و تمامی پیاده روها دارای یک رمپ مخصوص جهت عبور معلولان است، ولی من در کمال تعجب دیدم که در شهر تهران در ابتدای بسیاری از پیاده روها موانعی کار گذاشته شده تا موتورسوارها و ماشین ها امکان ورود نداشته باشند. هر چقدر فکر کردم که معلولان چطور از این موانع عبور می کنند به نتیجه نرسیدم. همچنین در پیاده رو ها سنگفرش هایی تعبیه شده است برای هدایت نابینایان، ولی به هیچوجه اصول اجرایی بین المللی در آن بکار نرفته است.
روشنایی، فقط برای تصادف نکردن ماشین ها
یکی از موارد زیبایی شناسی در حوزه شهری، روشنایی است. اما در شهر تهران، روشنایی فقط برای این است که ماشین ها با هم تصادف نکنند. همه روشنایی برای خیابان هاست و هیچ روشنایی برای پیاده روها و درختان موجود در پیاده روها و عناصر طبیعی وجود ندارد. این موضوع بسیار خطرناک است.
اماکن تاریخی تهران، فریز شده و متروک است.
ادینبورگ شهری با قدمت تاریخی در انگلستان است، مرکز این شهر یک مکان تاریخی است ولی زندگی در آن جریان دارد و انسان ها زندگی روزمره شان را در آن سپری میکنند و این اماکن به هیچوجه تبدیل به موزه نشده است ولی متاسفانه در تهران، شهری با قدمتی طولانی، چنین چیزی مشاهده نمی شود و تقریبا تمامی اماکن تاریخی تبدیل به موزه و یا مکانی متروکه شده است که اصلا زندگی در آن جریان ندارد.
بله مهندس پیمان ....
شما هم به موضوع جالبی اشاره کردی ... این موضوعی که شما به اون اشاره کردین در عین سادگی برای شهرسازان شهرتون بویژه طراحان شهری ، می تونه به اندازه افتادن یک سیب از درخت اهمیت داشته باشه ...
من هم امیدوارم سینا جان
سپاسگزار از پاسخت
منتظر نظرات دیگر دوستان هم هستیم
سلام واقعا نمی دونم چه باید بگم...به كجا می رویم؟؟؟؟؟؟؟؟؟
به امید مشاركت ایرانی و بازیابی تفكر و تلاش....
نخستین باری که یکی از دوستان من در رابطه با تحلیل های یک روزه پروفسور سایمون پیرامون تهران سخن به میان آورد ، در پاسخ گفتم نظرات پروفسور سایمون ارزش آنچنانی ندارد، چه بسا هیچ کس نمی تواند حتا در رابطه با یک دهات هم یک روزه نسخه بپیچد چه برسد به شهر بزرگی همچون تهران که نیازمند به تحقیق و تفحص کاملا مستند و چندین و چند ساله و در بستر نظام اداری سیاسی و اجتماعی شهر دارد. حال که این گزارش ها را می خوانم، می بینم که اینها تنها گزارش هایی همانند سفرنامه ناصرخسرو ، از آن چیزهایی است که پروفسور سایمون دیده است وگرنه تحلیلی علمی نیست، اما آنچه پروفسور سایمون دیده است ارزش بررسی را داراست. اینکه بررسی کنیم چرا تهران و شهرهای مهم و بزرگ ایران همچون اهواز و اصفهان و شیراز و مشهد و تبریز به فراخور دارای چنین ویژگی هایی هستند. من نسبت به دانش خود پیرامون شهرسازی یافته های پروفسور سایمون را کامل تر می کنم. شما هم نظر بدهید.
کمربند سبز در ایران در جهت محدود کردن توسعه فیزیکی شهر ها نمی باشد و اگر هم بخواهیم کمربند سبز را به عنوان یک مانع برای جلوگیری از بزرگتر شدن شهر مورد استفاده قرار دهیم بازهم به نتیجه نخواهیم رسید. این مشکل ریشه در فقدان نظام اجرایی برنامه ریزی های منطقه ای دارد. به همین دلیل کمربند سبز هیچگاه ساخت و ساز در منطقه غیر قانونی شهر را محدود نخواهد کرد. نبود مکانیسمی سالم برای اجرای برنامه ریزی های منطقه ای آن هم اگر مفید و سودمند باشند بازهم باعث چسبیدن مردم محروم روستاها به بدنه شهرهای بزرگ و پیدایش مشکلی همچون حاشیه نشینی خواهد بود. از طرف دیگر اقلیم ایران در منطقه تهران جنوب یک اقلیم کویری است ، یعنی تا هر اندازه که بخواهیم زمین در دسترس ماست . این اقلیم با برخی اقلیم های اروپایی همچون کشور سوئد متفاوت است. برای ملموس تر شدن این موضوع به تفاوت روش های پیشنهادی دورریختن زباله ها در نظام آکادمیک برای این دو اقلیم می پردازیم. در ایران دفن مهندسی بیش از هر روش دیگر پیشنهاد می شود چه بسا در این کشور بیشتر نواحی خشک و کویری هستند و بیشتر نیازمند زنده شدن زمین ها برای ایجاد فضای سبز، پارک ها و حتا کشاورزی در درازمدت می باشند. در ایران دفن مهندسی باعث تخریب جنگل ها نمی شود. اما همین روش در سوئد با هزینه های گزاف و تخریب جنگل ها روبرو خواهد بود. در نتیجه برای اقلیم سوئد روش سوزاندن پیشنهاد می شود. سوزاندن همچنین می تواند نیاز های گرمایشی اقلیم سرد سوئد را از میان بردارد. زمین در سوئد از ارزش بالاتری نسبت به ایران برخوردار است. هنوز فرهنگ بیشتر مردم دنیا به آن اندازه بالا نرفته است تا بتوانند ارزش های زمین را برای نسل های آینده حفظ کنند و هر جا هم که محدودیتی وجود دارد ، محدودیت های اقتصادی این ارزش را ملموس تر ساخته اند. اما در این رابطه که شهرهای ایران مدیر ندارند کاملا موافقم چه بسا ایران از جمله کشورهایی است که متخصصان شهرسازش زیر دست افراد غیر متخصص بی جهت مدعی کار می کنند. پس روشن است که ما در ایران مدیرشهری به معنای واقعی نداریم. با این حال کمربند سبز در ایران در بسیاری از شهر ها ، همچنین تهران در جهت کنترل آلودگی کارخانه ها ، کاهش اثرات منفی باد غالب و مسائلی از این قبیل به صورت ناقص اجرا شده است که احتمالا پروفسور سایمون شانس دیدن آنها را در یک روز نداشته است. اما با نظر ایشان در مورد خواناتر کردن ورودی های شهر با فضای سبز موافقم گرچه راه های دیگری نیز وجود دارد.
وحدت یک اصل مهم در طراحی شهری است ولی همه چیز نیست . از طرف دیگر یا ترجمه ای که از گفته های پروفسور به دست ما رسیده مشکل دارد و یا اشتباه از طرف پروفسور سایمون بوده . چه بسا استفاده کردن از یک مدل کفپوش به معنی حفظ وحدت نیست. تنها استفاده از یک مدل کفپوش باعث خستگی و همه جایی خیابان و محله و شهر می شود. هنر وحدت بخشیدن زمانی معنا می یابد که بتوانید هارمونی خوبی از چند مدل را با تعریف یک سناریو ارائه دهید. ولی در مورد بی توجهی به مسئله تعمیر و نگهداری کاملا موافقم که بازهم برمی گردد به مدیریت ضعیف شهرهای ایران. موضوع نفوذ پذیر بودن کف موضوع حائز اهمیتی است که نه تنها مشکل پیشبینی شده از طرف پروفسور سایمون را شامل می شود بلکه بانی عدم تغذیه سفره های آب زیرزمینی و پیدایش فروچاله ها خواهد شد. این موضوع در مدیریت شهرهایی همچون همدان و کرمانشاه که سفره های آب زیرزمینی آنها بخش عمده منابع آب در جهت توسعه شهرنشینی و کشاورزی آنها محسوب می شود باید از اهمیت فوق العاده ای برخوردار باشد که نیست.
