سلام ای كاش تدبیری خجسته برای زندگی و میهن می داشتیم و این امانت الهی را این چنین بی سر پناه نمی گذاشتیم تا خاك وطن....

        تا به كی به نا دانی؟؟؟؟

تا به كی بی مسئولیتی؟؟؟؟

برای ساخت وطن منتظر كه هستیم؟

خوب مثل اینکه باید خودم دنبال کنم ...

برمی گردم به مسئله ای که رضا طرح کرد یعنی اختلاف میان ایران و جوامع پیشرفته ...

بذارید با یک داستان موضوع رو کمی ملموس تر کنم ...

یک کشیش از خدا خواست تا بهشت و جهنم رو ببینه .... خداهم اون رو مقابل دو در شبیه به هم قرار داد . خدا در اول رو باز کرد و آنچه کشیش نظاره کرد اتاقی بود که در میان آن یک میز گرد بزرگ قرار گرفته بود . در وسط میز یک ظرف خورش قرار داده شده بود که از بوی دلاویز آن دهان کشیش آب افتاد . اطراف میز نیز افرادی لاغر اندام و شبیه به قحطی زده ها نشسته بودند که قاشق هایی بلند در دست داشتند . انتهای این قاشق ها به انتهای آرنج آنها وصل شده بود . این افراد با این قاشق های بلند به سادگی خورش را بر می داشتند ، ولی نمی توانستند خورش را در دهان خود بگذارند . کشیش از دیدن این صحنه و رنجی که این افراد می کشیدند متاثر شد . خدا در دوم را نیز باز کرد و آنچه کشیش در این اتاق نظاره کرد درست شبیه به آنچه بود که در اتاق قبلی دیده بود با این تفاوت که افراد گرداگرد میز همگی چاق و سر حال بودند و باهم می گفتند و می خندیدند . کشیش رو به خدا کرد گفت متوجه نمی شوم !!!!!..........

خدا پاسخ داد : ساده است ، اینها یاد گرفته اند آنچه را برمی دارند در دهان یکدیگر بگذارند ، به همین دلیل همگی شاد و سرحال هستند ، اما گروه قبلی افرادی خودخواه و طمعکار هستند که فقط به منافع خود فکر می کنند ......

البته با عرض معذرت ولی فکر می کنم این در رابطه با جامعه ما صادق باشه ... اکثر مردم ما بیشتر به منافع شخصی خود فکر می کنند و منافع جمع رو در نظر نمی گیرند .... اگر بازخورد کاری از 100 تا 10 تا به نفع خودشون باشه و 90 تا به زیان جمع ،اون کار رو انجام می دن تا 10 تا واسه خودشون به دست بیارن .... نمونه و مثال برای این گفته کم نیست و نیاز به اثبات نداره چه بسا به وفور در زندگی روزمره اون رو لمس کرده و لمس می کنیم ....

کسی نمی خواد دنباله حرف های من رو بگیره ؟

انگیزش یا ایجاد انگیزه جز وظایف یك مدیر محسوب می شه و اصلا در مدیریت یك اصل به شمار می یاد . اگر انگیزش وجود نداشته باشه . هر قدر هم كه برنامه داشته باشید و هماهنگی ایجاد كنید كاری از پیش نخواهید برد .

در ایران امروز توجیه اقتصادی البته از نوع آشكار تنها راه ایجاد انگیزه در یك ساختار است و مشكل ما همینجاست .

مثال می زنم . شما وقتی  به دانشگاه می روید و درس می خونین تنها اجاره بها و شهریه ثابت و شهریه متغیر نیست كه از دست شما می ره . شما می تونید زمانی رو كه در دانشگاه هستید به فعالیت های اقتصادی اختصاص بدین و پول در بیارین . هر مقدار پولی كه شما می توانستید در این مدت به دست بیارید هم جز هزینه های شما محسوب می شه . به این نوع هزینه ، هزینه پنهان می گن . روشنه كه اگر یك دانشجو این رو بدونه با انگیزه بیشتری درس می خونه و جوری درس می خونه كه در آینده به عنوان یك نیروی كار عالی ارزشش رو داشته باشه تا دیگران روی اون سرمایه گذاری كنن .

حالا این بحث رو روی یكی از فضاهای باشگاه تعمیم می دم .

من پیشتر بحثی باز كردم با موضوع برنامه توسعه پنجم اقتصادی . كسی توی این بحث شركت نكرد . ولی باور كنید كه از اهمیت زیادی برخوردار بود . همین عدم مشاركت از یك خرده نظامی مثل باشگاه اینترنتی ما شروع می شه و تا لایه های كلان پیش میره .

روی صحبت من تنها با آقای زرگر مرادی نیست . با همه اعضای باشگاه است . اینجا ما اهدافی داریم كه برای رسیدن به آنها تلاش می كنیم . بزرگترین هدف ما همانگونه كه قبلا هم گفته شد القای شهرسازی مشاركتی به عنوان مهمترین زیرساخت توسعه پایدار است كه ما در حوزه علمی و فرهنگی به آن می پردازیم . برای تحقق این هدف ، لایه هایی مد نظر ماست :

شهرسازان ، دیگر متخصصان ، مردم ، سازمان ها و دولت

دوستان ، به خوبی می دانم كه فراز و فرود های اقتصادی و سیاسی و اجتماعی و ... شما را از اندیشیدن به چنین مباحثی ناامید كرده است و همین فراز و فرود ها را دلیلی بر بی انگیزه بودن نسبت به مشاركت در مسائل كلان زندگی خویش می دانید . ولی نا امید نباشید . ما تازه اول راه هستیم ... و قبل از هر چیز باید یاد بگیریم تا یك شهروند مشاركت جو باشیم ....

سلام

از آنجایی كه گروه شهرسازی چم كانون ایرانیان حامی شهرسازی مشاركتی است ، من از این جنبه بحث مورد نظر رو دنبال می كنم .

بله ، آقای زرگرمرادی . نا آگاهی یكی از مشكلات بزرگ بر سر راه پیشرفت این مرز و بوم است . آن هم كشوری كه 3700 سال پیش زرتشت در آن نا آگاهی را بزرگترین گناه دانست .

ببینید در آمریكا نزدیك به 50 سال است كه پیرامون بحث شهرسازی مشاركتی فعالیت می شه ، چون شهرسازی مشاركتی زیرساخت توسعه پایدار محسوب میشه ..... توسعه پایدار یعنی تو از منابع به شكلی بهینه استفاده كن تا نسل های بعد هم بتونن از این منابع استفاده كنن . مردم هم این رو می دونن و از جون و دل مشاركت می كنن . نظام آكادمیك و نظام اداری نیز همراستا با این فرآیند خود را مجهز به ابزار قدرتمند در جهت تاثیر هرچه بیشتر دیدگاه مردم در طرح ها و اجراییات می كنند .

در اهواز شركت خانه و كاشانه بدون نظرخواهی از مردم چند هزار متر زمین رو به سیتی سنتر هیراد اختصاص داد و كلی هزینه كرد و الان یكساله كه این هزینه داره هرز می ره . كی باید جواب بده ؟ اگر همین شركت به جای سیتی سنتر توی این زمین شلغم می كاشت شاید بیشتر از اون بهره می گرفت . نمی خوام بگم زمین شهری رو به كشاورزی اختصاص بدیم . بحث من اینه كه شاید اصلا مردم نمی خواستن توی اون زمین ساختمونی ساخته بشه ، چرا خودسرانه عمل می كنیم .

حالا این یك طرف ماجراست ... سوال اینه كه آیا مردم مشاركت می كنن ؟ و یا اگر مشاركت كنند ، این مشاركت به درستی انجام میشه ؟

روشنه كه نه ... چون هنوز اهمیت یك سری مسائل برای مردم ما روشن نشده .... ما متخصصان ، هركدوم به نوبه خودمون مسئولیم تا روحیه مشاركت رو در حوزه كاری خودمون در مردم درونی و تبدیل به یك فرهنگ كنیم .

مثلا در همین كلوب كه اصلا موضوع اون شهرسازی مشاركتیه باید جوری باشه كه وقتی آقای زرگرمرادی یك بحثی اینجا باز میكنه ، مردمی ما احساس كنن كه اگر جوابی به اون ندن ممكنه حق خودشون یا آیندگانشون ضایع بشه . اون وقت می تونیم ادعا كنیم كه در آستانه آگاه شدن هستیم .

روز 18 آبان من در دانشگاه آزاد همدان پیرامون عضویت در این باشگاه و اهمیت اون سخنرانی كردم كه این سخنرانی همراه با فیلم و پاورپوینت بود ، ولی به نظر می رسه كه دانشجو ها اون رو مثل دیگر فعالیت دانشجویان و رئیس دانشكده در همایش یك تشریفات مرتبط با روز جهانی شهرساز تلقی كردند نه  یك فریاد برای آغاز یك انقلاب فرهنگی در زمینه شهرسازی مشاركتی !!!