نان را از من بگیر ،

گر می خواهی

هوا را از من بگیر ؛

اما

خنده ات را نه

خنده ات که رها می شود

و پروازکنان در آسمان مرا می جوید

تمامی درهای زندگی را

به رویم می گشاید

عشق من ، خنده ی تو

در تاریک ترین لحظه ها می شکفد

و اگر دیدی به ناگاه

خون من بر سنگفرش خیابان جاری است

بخند ، زیرا خنده ی تو برای دستان من

شمشیری ست آخته

آنگاه که پاهایم می روند و باز می گردند

نان را ، هوا را

روشنی را ، بهار را

از من بگیر

اما خنده ات را هرگز

تا چشم از دنیا نبندم  . . .

" پابلو نروادا "

ســلام ؛

سلامی به وسعت نگاه زیبای تو دوست خــوبم ...

...

ربنـا...

 آتنا من لَدُنکَ الرّحمَة...

من ...

خسته ی  درهای بسته این دنیا...

 و تـــــــو...

پناهِ امن و آرامِ من...

که هروقت صدایت می زنم...

می رسانی ام  کنار مهربانی هایت...

ســلام دوستان / صبح زیباتون بخیر...