می خواستم شادی ام را با همه عاشقانِ بامناعتِ فقیرِ ترسانِ قصه های گذشته و حال قسمت کنم . در آن صبح جانبخش بهاری به شوق دیدار ، از خانه بیرون رفتم . حال کسی را داشتم که انگار به عبادت می رود . درهیبت زائری که نیت کرده باشد تا عبادت گاه را پیاده طی کند . پس راه افتادم . آفتاب با سخاوت بر سر شهر دست می کشید . با قلبی سرشار از عشق میان راه ها روان شدم و مردمان غریبه وار از دوسویم جاری شدند . لبخند بر لب داشتم و دوستی از جانم زبانه می کشید . قدم هایم مرا به سویی می بردند که می دانستم در آنجا ، در آن نقطه آغاز تقاطع درخت ها و گل ها و آفتاب ، لبخند دیگری در انتظارم است و می دانستم که در آن لحظه لبخندی جفت لبخندش بر لب هایم خواهد نشست . جایی که ایستاده بودم نزدیک یک پارک بود و موزه ای در همسایگی اش . خودم را با تماشای اطراف سرگرم کردم . تعدادی دختر جوان منتظر باز شدن موزه بودند و با کلماتی نامفهوم سر و صدا می کردند . لباس هایشان بیشتر سیاه بود و چندتایی هم البته خیلی کم ، سفید و کرم . یک جور دوگانگی ، شادی پیچیده در تیرگی ! سرو صدا زیادتر شد . گروهی از بچه های یک مدرسه هم به تماشای موزه آمدند . از شلوغی فاصله گرفتم و جایی در نزدیکی در پارک ایستادم .

چشم هایم ، منتظر ، از میان رهگذران او را جستجو می کرد . آرزو می کردم تا میان تمام این چهره های خسته ، گریزان و گاه به طور مصنوعی شاد ، ناگهان چشم های بی فروغم به روی او بینا شوند و بهت زده و ناباور از عابران سوال کنم که .. آقا ... خانم ... دیدید ؟ خودش است ؟ خواب نیستم ؟ اشتباه نمی کنم ؟ اگر درست می بینم ، پس چرا همین طور بهت زده مثل خوابگردها ایستاده ام ، چرا نمی روم هدیه ای ، گلی ، چیزی بگیرم ، جلو بروم و قلب در گلو بگویم :

- سلام ... ، سلام مهربان ، سلام نازنین ، سلام شیرین ، سلام گل ناز ، سلام مریم ، سلام نرگس ، سلام لاله ، سلام ... و او بایستد و حضورش فضا را عطر آگین کند و من با چشمانی شرمسار فقط نگاهش کنم .

دلم می خواست تمام مسیر آمدنش را با گل های رنگارنگ فرش کنم ، زیباترین پرندگان دنیا آواز خوانان در آسمان بالای سرش پرواز کنند . سر راهش از همه پنجره ها آواز های کوچک عاشقانه به بیرون بتراود و بازهم فرشته عشق مارا دست در دست به یکدیگر بسپارد .

وقتی رسید بعد از سلام و تعارف های معمول ، اگر زبانم با دیدن او ، با دیدن چهره معصوم و خسته او ، با دیدن صورت دوست داشتنی او ، بند نیاید ،  کاش می توانستم درست در لحظه رسیدن ، به جای هر حرفی او را در آغوش بگیرم. پارک خلوت است . هوای لطیف مردم را به خیابان ها رانده و این تعداد آدم ها اغلب کسانی هستند که یا مثل من منتظرند و یا فعلا در این ساعت جایی را برای رفتن ندارند ، سربازی شهرستانی که معلوم است یک نصفه روز به مرخصی آمده ، زنی با بچه هایش که ظاهرا فقط قصد عبور دارند ، چند نفری هم از قبیله بازنشسته ها روی نیمکت های اطراف من نشسته اند و احتمالا از خاطرات دوران جوانی حرف می زنند . شکل و قیافه ها و حالات و حرکات شان مختلف است اما در یک چیز مشترکند ، همه سیگار در دست دارند .

تا این که دیدم ، از دور پیدا شد ، هوا قدری روشن تر ، فضا چند درجه لطیف تر و زمین و آسمان زیبا تر شدند . قدرت هیچ حرکتی را نداشتم ، مبهوت او ، تماشاگر قدم های او شدم که آرام آرام به چهار ، سه ، دو ، یک ، قدمی من رسید ... و من در این لحظه بود که آرزو کردم ، اگر خواب هستم ، هرگز ، هرگز بیدار نشوم . در این فکر بودم که چه کار باید بکنم ؟ باید چه بگویم ؟ باید بگویم :

- چه هوای لطیفی ! ... این رنگ لباس به شما می آید ،... دلم برای شما تنگ شده بود ،... دوستت دارم ...

با قدم های تند ( اصلا همیشه تند راه می رود ، انگار یک جایی یک کاری ، چیزی جا مانده و باید زودتر برسد ! مثل پرستارهایی که باشنیدن زنگ به سمت اتاق بیمار می دوند . )  نزدیک شد ، جلوتر رفتم . حال کسی را داشتم که پس از سال ها عزیزی را می بیند و مترصد در آغوش کشیدن اوست . چشم هایمان لحظه ای کوتاه برق برق آب رودخانه را مبادله کردند و باز به یاد تابش خورشید در گندمزار افتادم ، اما چشم هایش کمی خسته بودند ، شاید به خاطر ناخوشی ای بود که تازه پشت سر گذاشته بود . به جای در آغوش کشیدن ، فقط به قدر یک چشم برهم زدن دستم را به دور شانه اش حلقه کردم و بعد راه افتادیم .

پیرانه سر جوانی می کردم . شمعی روشن در دست داشتم و به زیارتگاه عشق می رفتم . آب ، آفتاب ، درختان ، پرنده ها و همه منظره های زیبا به صلای عاشقی ام جواب می دادند و این ها همه زیر سر او بود .

در آن لحظه نادر و سرشار از عطر گل های باغ ، می خواستم تا همه آرزوهای سوخته ام را از زندگی پس بگیرم . جرات کنم و دستم را پیش ببرم و هوای موهایش را با یک فاصله امن و احترام نوازش کنم ، گیسوانش زیر دست هایم ، بعضی تک تک تاب بخورند و به جنب و جوشی دلنشین بیفتند و من با اعجاب به اعجاز انگشت هایم که این بساط را به پا کرده اند ، نگاه کنم . می دانستم که در این هنگام از انگشت هایم مه و عطری بر می خیزد که به شکل دردآوری از توصیفش عاجز می مانم ، و چیزی از لذت گردش در بعد از ظهرهای باغ های ییلاقی در چشم های او می آمد .

با دیدارش شاد بودم و همین برای من بس بود . دیدارش مرا می دواند و زندگی برگ ها و آب روان را به من یادآوری می کرد ، و همین برای من بس بود . با دیدارش انتظار بی حاصل روزها معنی پیدا می کرد . عمرم از آغازی کودکانه تکرار شده بود . اطرافم را بوته های نرم و مهربان باغ های کودکی می پوشاندند و مرا از لطمه روءیت های دنیای تلخ پیری حفظ می کردند .

دنیای تلخ ... دنیایی که با حضور او ، نو شده بود ، ناگهان از زمستان به بهار رسیده بود ، مثل تحویل سال در اولین روز فصل شکوفه ها . با حضور او ناگهان همه زشتی ها دور شده بودند ، همه چیز منظره شده بود در یک صبح لطیف بهاری در انتظار قدم های ما ، همپای آبی که از کنارمان می گذشت راه رفتیم و صدای آب ، آهنگ های عزیز و دوست داشتنی عاشقانه را کم کم در سرمان بیدار کرد . به یمن حضورش ، منظره به هلهله در آمد ، پرنده ها خواندند ، گل ها شکفتند ، شاعران دفترهایشان را باز کردند . خنیاگران ، عاشقانه ترین ترانه های شان را نوختند و نگارگران ، زیباترین منظره عمرشان را با رنگ های شاد و زنده بر صفحه سفید بوم به یادگار می گذاشتند . سعید*با شمشیر چوبی از لا به لای درختان ، رو به ما لبخند زد و دست تکان داد . پدرم در کت و شلوار تیره ، همانطور که به آرامی راه می رفت ، برای لحظه ای به یمن عبور ما از میان آن گذرگاه ، کلاه بوگاردی*اش را از سر بر داشت . منظره لایق قدم زدن ما شده بود . چشم هایش لحظه ای روی من ماندند ، لحظه ای کوتاه ، اما نه آنقدر کوتاه که نتوانم همه هستی و جانم را به این نگاه نبخشم . بعد نگاهش بر گشت ، همچنان منظره را برکت داد و من همه حواسم را از اطراف پس گرفتم ، چون با حضور او ، حیف بود که حواس آدم جای دیگری باشد . نگاهش گاهی پرسشگر می شد ، جوابی نداشتم ، زندگی ام را بخشیده بودم و به سوی ابدیتی که در ذهنم جاری بود ، رهسپار بودم . می خواستم شاد باشم ، و با شادی به زندگی نگاه کنم . رویش گل ها را از پژمردن شان بیشتر دوست بدارم ، که این شوق شریف را از او آموخته بودم و این حس خوب را از او به یادگار خواهم داشت تا همیشه و همیشه ...

نور ، آفتاب و عشق ، همه چیز زیبا بود . حتی سر وصدا و جست و خیز کلاغ ها هم دیگر زشت نبودند . در کنجی دور از آزار و آدم کنار هم نشستیم . از سبزه ها و برگ ها کمی رنگ گرفتم و گفتم :

-      دوستت دارم

لبخند زد ، لبخندش سرشار از شوق زندگی بود و سخاوت عشق را در خود داشت . باران طلایی نور خورشید ار لابلای شاخه و برگ ها مثل نقل عروسی بر سرمان می بارید و ما تطهیر شده و پاک ، مثل عاشق هایی که از رمان های قدیمی و دوست داشتنی بیرون آمده باشند ، کنار هم در تکلیف بی تکلیفی روز نشسته بودیم . کمی بعد همان طور که راه می رفتیم ، چند بار برگشتم و نگاهی به صورتش انداختم . دست هایم اختیار از کف داده ، به سمت او پرواز می کردند . به سوی او که تلألو آبی جامه اش به زلال ترین دریاها طعنه می زد . گونه هایش آنچنان لطیف بودند که فکر کردم این لطافت چقدر برای دست های من دور و دست نیافتنی اند .

سر راه ، قطره های آب که از فواره ها جدا شده و پا در هوا مانده بودند ، با کمک آفتاب رنگین کمان های کوچک و زیبایی درست کرده بودند . راه عبوری برای فرشتگان تا به مبارک باد ما بیایند . حواسم جز او به هیچکس نبود ، نه چیزی می دیدم ، نه چیزی می شنیدم . لحظه ای کوتاه نگاهش را نرم بر چشمم کشید و یاد و خواب عطرش بر جانم افتاد که جانم بی قرار او شد . بال بال زنان ، جوان و شاداب ، در تن پیرم شادی ها کردم . دلم را به یاد بوسه نگاهش مهمان کردم و دلم به آواز آمد . به بهانه ای دست هایش را گرفتم . فهمید ، لبخند زد و آن گلواژه های لطیف پاکی را به اندازه یک آه کشیدن به من سپرد . کاش زمان می ایستاد . کاش زندگی در آن طرف باغ انتظارم را نمی کشید . کاش قرار نبود دوباره به گوشه بی پناهی هایم برگردم . در راه بازگشت آرام بودم . می دانستم که این آرامش به خاطر همین دقایق خوب گذشته بود که غصه هایم را پس رانده بودند . تا به خودم آمدم ، رفته بود ، مثل کبوتری که روی دیواری نشسته باشد و یک لحظه که رویت را برمی گردانی و دوباره بر می گردی می بینی که نیست . پریده و رفته بود .

اگر لحظه ای صبر می کرد ، اگر لحظه ای می ایستاد ، به اندازه یك قرمز شدن چراغ ، و ماشین ها از مقابل روءیت او رد می شدند ، چشم انداز او باز می شد به روی باغ و در باغ باد می آمد . در این لحظه می گفت : گوش كن ، می گفتم : گوش كن ، و صدای پرنده ای به گوش كردن ما جواب می داد . پرنده ها در آفتاب روی آب می پریدند . جدایی را باد به پشت شیروانی ها می برد . دست او در دست من می ماند ، چشم او در چشم من می ماند . اگر به اندازه یك نفس در كنار من مكث می كرد ، قدم آهسته می كرد و چشم می خواباند . جدایی او را از جا بر گرفت و مثل پر سفیدی به هوا برد ، پاكیزه ، گریان ،  بر بام های شهر پَست پرید ، در آفتاب طلای نیمروز پرید ، از كوچه ها و راه های آشنا ، از نگاه و لبخند ، پرید و دست های من خالی رو به هوا ماند .

به اندازه یك نفس اگر كنار من می ماند ، اگر به اندازه یك سر برگرداندن در هر یك از این همه چهار راه های برخورد تصادفی كنار هم مكث می كردیم ، شاید هستی هردویمان تنه ای می خورد ، در سرعت قدم هایش به سوی راهی كه انتهایش دیوار خانه اش بود وقفه ای پیش می آمد .  رفته بود  و فقط در ذهن من و باغ بود که حضور داشت . باران شكوفه های بادام بر لباس آبی رنگش می بارید . رفته بود و با یاد دست هایش شاد بودم . دست های او ...  

*دوست شهیدم

حالا جز با دو چشمانت با هیچ چیز آشنایی ندارم . هرگاه در نی نی چشمانت تماشاگر خود می شوم ، دنیا را وسیع تر از هر چه هست می بینم، این دو چشم به دو عقیق زیبا و گرانبها می مانند که در آن ها امواج خروشان عشق جا گرفته است . (حافظ ) را می بینم که در شاه نشین چشمانت نشسته و زیباترین و شیواترین غزل هایش را زمزمه می کند . (فروغ) را می یابم که در سکوت نگاه تو ، فریاد شعرهای عاشقانه اش تا به اوج آسمان ها ، آن سوی بی نهایت گسترش می یابد ، چه قدر در این دو صدف سپید، مرواریدهای تیره مردمکشان گیرا و زیباست ! پلک های لطیف تر از لطافت گل های بهاری ات ، هر زمان که نیمه باز باشند ، مرا به یاد شراب شرارآمیز (خیام) می اندازد که در شبستان رباعیاتش سر خُم می را برداشته و بی دریغ ، این باده ناب را بر پیکر من می ریزد . گاه در خلوت نگاه خیال پرورت به یاد نیمه شب محرابی می افتم که بر پیشانی آن چلچراغ های سبز و سپید و آبی و مهتابی آویزان است وچه ا... اکبری خواهد گفت موذن بر گلدسته این قبله دل ها .

مژه های بلند و شبگون و برگشته ات به تیغک های گلی می ماند که برخلاف حقیقت هستی ، الماس را نگین خود کرده باشند . چه خوب می توان راز آفرینش و زیبایی را در چشم های تو تماشا کرد ! گاه فکر می کنم این دو دیده بیدار ، هرگز پرستوی خواب را آشیان نمی دهند ، مگر می توان خروش را از دریای عشق گرفت ؟ مگر می شود گردباد و توفان را اسیر نسیم کرد ؟ مگر ممکن است خورشید و ماه را از آسمان دزدید ؟ گاه به این فکر می افتم که بی تردید خداهم از آفرینش این چشم ها حیران مانده و از خود می پرسد که "آفریده کیست ؟" . نمی شود این چشم ها را تماشا کرد و مجذوبش نشد . ممکن نیست فدای غمزه چشم های تو نشد .

محال است این دو نرگس مست ، عابدی را به هوس گناه نیندازد . باید سالیان دراز مسافر این دیار ، این بهشت موعود ، این کاخ امیال و آرزوها شد تا شاید حرفی از الفبای بی پایان عشق را آموخت . تبرک نگاه این چشم ها ، دل را صافی می بخشد و روح را از هر هوسی تهی می کند . با این چشم ها می توان به عالم بالا رفت ، به کبریا رسید ، خدا را تماشا کرد . چقدر زیبا این مژه ها بر حصار چشمانت صف آرایی کرده اند ! هریک از آن ها کافی ست که قلب سپاهی را از هم بدرد و پیروزمندانه بر تخت پادشاهی بنشیند . این دو چشم ، این دو دیده ، این دو همسایه ، دنیایی دارند که از این دنیا ها جداست . نمی شود رازشان را گفت . اصلا رازشان گفتنی نیست ، باید در آن ها حل شد و مهر خاموشی بر لب نهاد . هر یک افسانه و افسونی دارند ، باید در کنار آن گوشه نشین و تماشاگر راز هستی شد . هیچ می دانی که چه قدر آفتاب از تماشای چشم های تو خیره و خجل می شود ! این دو چشمان پر فروغ ، یگانه وسیله قهر ظلمت با تاریکی هستند . چه قدر دلم شرم زده می شود که بخواهم خودم را در این دو چشم تماشا کنم . چه جاودانگی می یابد چشم های من که تصویر این دو دیده را در خود نگاه دارد .

در خزان ، آن ها به عسل شبیه اند و بر جان من شهد می ریزند .

در زمستان ، به حریر نقره فام برف می مانند که بر چشمان غم بار من لباس اطلسی تیره و یا تور سپید شادی می پوشانند .

در بهاران ، مثل دشت های خرم می شوند که درختان تناور سرو و پرندگان ترانه خوان را در وسعت خود می پرورند.  

در تابستان ، به آسمان صبح گاهان ، به تیره گی و شکوه شب های خنک و به گرمای نیم روز می مانند .

این چشم ها مادرانه ، عصاره حیات را در کام طفلان نورسته می ریزند و پدرانه ، جوانان نو رفته به مکتب عشق را ، دلدادگی و حکمت و مهر و محبت می آموزند . سپاه پادشاهان را با یک نگاه سر به سر به خاک می نشانند . گاه جهانی در آن دو چشم چون ذره ای بی مقدار است و زمانی مژه ای در میانش جایی برای نشستن ندارد .

تعداد مژه هایت را درهرحالتی جدا جدا شمرده ام ، گاه فرد و گاه زوج بودند . همه چشم ها را به راحتی می شود توصیف کرد . از این تعداد فراتر نمی روند :

   مرده و بی رنگ و بی حوصله

   ریز و تیز و خشونت آمیز

   درشت و فراخ و خسته کننده

   کنجکاو و فریب خورده

   هوشیار و موقع شناس

اما چشم های تو در این چار چوب جای نمی گیرند . آن دو هر گاه که به هریک ازاین پنج گروه نگاه کنند ، به آن ها شور و حالی دیگر می بخشند . آموزگار و مربی همه آن چشم ها هستند ، مربی در شکیبایی ، خشونت مهرآمیز ، زندگی ، زیبایی ، دل خواهی و دل شناسی . آن قدر چشم های تو عزیزند که دلم می خواهد عمری در راه کار نگاهشان اندیشه کنم .

گاه خودم را در آن ها عریان می بینم ، گاه در حال سجده ، گاه در حال گریه ، گاه در حال نیاز ، گاه در ردای عزاداری ، گاه در خرقه پادشاهان ، گاه در جامه ژنده فقیران .

هنگامی که چشمانت از خواب ناز بیدار می شوند ، بوی شکوفه می دهند، عطر نرگس دارند ، رایحه پونه ها را دارند ، تصویر ساز بهارند .

لحظه ای که خیره ، اندیشمند و مغموم اند ، پاییز می شود . با آرام ترین وزش نسیم نگاه ، آشکارا برگ ریزان را می توان در آن دو چشم تماشا کرد . زمانی که در نیم روز به کسی یا چیزی می نگرند ، می سوزانند ، آتش می زنند ، در گرمای شعاع نگاهت هرکسی و یا چیزی ذوب می شود،  تابستان می شود ، دانه های درشت آب از منافذ سراسر پوست روان می شود .

لحظه ای که به روی هم آرام می گیرند ، همه جا سرد و تاریک می شود. فتنه ها آرام می گیرند و شراب ها از مینا ها به سبو باز می گردند . عقل بیدار می شود ، احساس و عشق و عاطفه می خوابند . در این هنگام ، سردی جدال عقل را با عشق می توان حس کرد .

اعجاز هم حدی دارد ، اوج فریاد هم طنینی دارد ، نهایت استیصال هم مرزی دارد ، اما اعجاز و فریاد و نهایت استغنای این دو چشم را حد و مرزی نیست . شکوه هنر و غایت زیبایی آن ها هم در همین است .

هنگامی که به چشمهایت نگاه می کنم ، در یک هزارم ثانیه میلیون ها حال متفاوت به من دست می دهد . در هریک از این حالات میلیون ها ساعت تحلیل می روم و خاموش می شوم .

حسادت در چشمانت حس می شود اما آمیخته با مهر است . من حسادت مهر آمیز کم دیده ام . لذت در آغوش کشیدن نگاهت ، آمیخته با شرم و خجالت است زیرا می ترسم حصار دست هایم آن همه وسعت را نتوانند که در میان خود جای دهند .

لحظه ای با نگاهت به گفتگو نشستم ، گفتم :

- زیبایی ، آرامی ، زاهد کشی ، افسون سازی ، فتنه آفرینی ، نهایت خیال خوش شاعری ، شاه بیت تمام غزل های دنیایی ، زندگی هستی ، دنیایی پر از امیدی ، زندگی در تو زنده است ، فریاد خاموشی ، سکوت پر آوایی ، فتنه محبت آفرینی ، عالی ترین ترانه آفرینشی ، عصاره لطافت گل هایی ، ذرات توفانی ، اقیانوس اشک پاکی ، ثروت درویش و مسکینی ، غارتگر هرچه زیبایی دنیایی ، گرما بخش همه آتش هایی ...

لحظه ای ساکت شدم تا پاسخی بشنوم ... نگاهت آرام گفت :

- همین !

لحظه ای از شرمندگی مُردم ، نومیدانه و از سر استیصال گفتم :

- پس خودت بگو چه هستی ؟

لبخندی هوشیارانه در نگاهت در خشید که :

- بی شباهتم ، بی توصیفم ، خدا هستم .

با احتیاط گفتم :

- پس چرا خدا دو تا ست ؟!

این جمله امروز چقدر خالی ست ! روزی این جمله تمام حال مرا بازگو می كرد . واژه واژه اش بوی تنهایی مرا تمام و كمال می پراكند .

امروز اما ، دل تنگ بودن معنایی ندارد ! حس امروز من دلتنگی نیست . انسان برای آنچه كه اكنون ندارد ، اما دیروز داشته است و فردا شاید داشته باشد دل تنگ می شود .

من امروز تو را ندارم ، درست ! اما دیروز و دیروز و صدها دیروز دیگر هم نداشته ام و برای داشتنت هیچ فردایی متصور نیست!

داشتنت خاطره ای ست آن چنان كه دیگر به افسانه های هزار و یكشب می ماند و از سوی دیگر محالواره ای ست برای فردایی كه به جادوی هیچ غول چراغی ، هرگز نخواهد آمد !

به من حق بده كه دلتنگ نیستم . من اصلا هیچ نیستم ! هیچ ندارم ! احساسم تكه تكه شده و تصاویر معوج این آینه تكه تكه به هیچ چیز شباهت ندارد.  

ما به یك گم شدن نیاز داشتیم ، بدون فكر كردن ! در لا به لای برف های تقدیر كه بر سرمان می بارید .

ما باید به هم فرصت حرف زدن می دادیم . باید شجاعت شنیدن را حفظ می كردیم ، چنان كه شجاعت گفتن را!  

اما ما چه كردیم ؟ از هم فرار كردیم ، یا به عبارت بهتر از خودمان گریختیم ! منطق دودوتا چهارتای مان را به كار گرفتیم و دل بیچاره تعطیل شد  ! خواستیم متهمی پیدا كنیم . " زمین و آسمان در پیش چشمان ما به شكل مظنونینی همیشگی " در آمدند كه دست هاشان ، خائنانه ، دست های ما را از یكدیگر جدا كرده بود ، بعد هم وقتی دیدیم دستمان به جایی بند نیست ، بند كردیم به خودمان . نازنینِ روزهای خوش علاقه ، تمام قصه همین بود ، ما خیلی به هم بدهكاریم . ما به خودمان هم خیلی بدهكاریم ! هزار بهانه جور كردیم تادیگر بهانه هم نباشیم ، غافل از اینكه گریه های بی بهانه ، بر خاك می ریزند و گریه های بهانه دار بر شانه ، و این تفاوت زمین است و آسمان .

 آرزوی دیروز فراموش ناشدنی ، تو دیگر آرزوی من نیستی ، هیچگاه دلم پایش را از گلیم خودش درازتر نكرده است .

 آرزوی محال داشتن مثل امید بستن به سراب ست كه تنها عطش را می افزاید .

 آرزوی امروز شاید گریستنی باشد بر دامان پرمهرت آن چنان كه سخن را مجالی نباشد و تنها اشك باشد و اشك و بس ! می بینی كه ! این هم كم محال نیست .

پری قصر غزل های غاشقانه ام ! غزلواره زندگی ما دو سه بیت كم آورد ، سیلاب فاجعه آن چنان مرگبار بود كه طومار عاشقانگی پیچیده شد ، نا تمام ، ما باید آن را با هم تمام می كردیم . همان طور كه با هم آغاز كردیم و ادامه دادیم . چه این غزل ، غزل من نبود ، غزل تو هم نبود ، غزل ما بود .

 اما ما نه خواستیم و نه توانستیم "  به سرایش این شعر نا تمام  " دست بزنیم . چه دیگر دست مشتركی باقی نمانده بود . هجوم طوفان دست های ما را از هم جدا كرده بود . چقدر ترانه یغما زیباست :

گریه كردم گریه كردم ، اما دردمو نگفتم

تكیه كردم به غرورم ، تا دیگه از پا نیقتم ،

چه ترانه بی اثر بود ، مثه مشت زدن به دیوار ،

اولین فصل شكستن ، آخرین خدانگهدار .

من به قله می رسیدم ، اگه هم ترانه بودی ،

 صد تا سد رو می شكستم ، اگه تو بهانه بودی ،

اگه تو ترانه بودی ، اگه تو بهانه بودی... 

اما ما نخواستیم هم ترانه بمانیم ، ما بهانه مان را گم كردیم و پشت سد و پای كوه ، آخرین خدا نگهدار را هم از یكدیگر دریغ كردیم .

بدان که تنها تو می توانی ...

امشب از آسمان دیده ام پولک های اشک به وسعت دریاچه ی عشق می بارند  . امشب نگاه بارانی مهتاب به شمشاد قامت تو روشن نشد . امشب نذر اقاقی ها که هر شب دستان گرم و صمیمی تو را انتظار می کشند ادا نشد . امشب خواب گلدان شمعدانی خانه به آمدنت تعبیر نشد . امشب دل بی قرار من به صدای گام های استوارت آرام نگرفت.بی بهانه قلبم را شکستی . از من بریدی و به افق های دور دست کوچ کردی . و نیستی ببینی که دیگر ستاره ها کوچه را به یمن حضور عاشقانه ات چراغانی نمی کنند و نمی دانی چقدر من در کوچه ی بی ستاره غریبم.

 تو رفتی و آبشار اشک هایم که بی تابانه از بستر چشم جاری می شدند را ندیدی ونمی دانی که من هر شب با هق هق گریه هایم دوریت را شکوه می کنم.  تو رفتی و من از پشت حصار سنگین جدایی ها دستان تمنایم را به سویت دراز می کنم تا شاید سر انگشتان اهورایی ات دستان نیاز آلودم را لحظه ای لمس کند و وجود طلایی ات را دوباره در آغوش گیرند . تو رفتی و من در دل دالان های تنگ زمان به یاد همه ی ثانیه های سبزی که داشتیم عاشقانه اشک ریختم .

می دانم زیر باران اشک هایم تنها تو می توانی چتر احساست را باز کنی و قلب شکسته ام را به تپش واداری و تنها تو می توانی مرهم زخم های کهنه ی دلم باشی .

خاطره ها گاه غریب می شوند ، گاه آنقدر نزدیک که تو فاصله لحظه ها را فراموش می کنی . و شنیدن ارزوها و خاطره های آدم ها لذتی دارد نگفتنی . خصوصا اگر تو هم در آن آرزو باشی . " تو " یعنی " من " . منی که می شنوم . این آرزوها بهانه اند ،بهانه هایی شیرین برای فردا که بشوند خاطره ! تو بگو این خاطرات خیال بودند و من فکر می کنم به این که واقعیتند یا خیال ؟ نمی توانم بین خیالو واقعیت دیگر تفاوتی ببینم. خیال ها گاهی آنقدر نزدیک به آدم اندو واقعی که بودن یا نبودنش را فراموش می کنی . تو خیال را واقعی می کنی یا من ؟

از تو باید تشکر کنم بابت تمام این خاطرات خوب یا از خدا ؟

چه اهمیتی دارد که این خاطره ها بوده اند هرگز یا نه ؟ چه تفاوت می کند که دست هایت واقعیت اند یا رؤیایی بیش نیستند ؟ من که لمس شان می کنم !

من که می بینمشان !

 همه خاطرات را به خاطر بیاور و لحظه ها را برگ بزن ، می بینی چقدر رؤیاها پشت پاهایت ، انگار سایه ای کشیده شده اند روی زمین . سایه ای سپید پشت سیاهی تن ما . سایه سپید دیده ای ؟ من می بینم . تمام سپید است و انگار کن همه دنیا سیاه . گفتم :

-         می شود طرحی زد از سپیدی روی لوح سیاه ؟

گفتی :

-         رنگ ها کدر می شوند !

از آن روز به این می اندیشم سیاه کدر یعنی چه ؟ سیاه چرک ! سیاه کثیف ... مثل یک قطره آب به همان روشنی و طراوت چکیدی روی زندگی کویری من .

از تو که بپرسند خواهی گفت خاک خشک ترک خورده ای بودی که حالا ساقه نورسی رویش گل کرده ، نه ؟

با کدام آب ؟ همان خاطرات همان لحظه ها ، همان بودن ، یا همان خیال بودن . تفاوت می کند ؟ هر دو این شاخه نورس را شکوفا کرده اند . چقدر عمیق نفس می کشم وقتی بوی خیال تو در این فضاست . جس می کنی ؟

عشق من !

عاشق خود نیز نمی ‌داند که کی ، چگونه و چرا عاشق شده است و از این روی عشق خود را به ازل نسبت می‌دهد . او نمی‌داند چگونه تیر غیب عشق بر دلش فرود آمده و صید عشق شده است ولی می‌داند که باید دست تیرانداز هستی را بوسید که چنین تیر جانفزایی را در چله کمان گذاشت و روانه دل او کرد . عاشق عشق خود را به چشم و روی و موی یار نیز نسبت نمی‌دهد و او روی یار را اگر می‌ستاید از آن روست که عاشق اوست و موی معشوق را اگر می‌بوید از این روی است که در آن سلسله گرفتار آمده است و اگر چشم یار می‌پوید نیز در حقیقت در وادی عشق اوست که راه می‌پوید و از خود بی خود می‌شود . وصف خال و روی و موی معشوق وصف تجلیات عشق است وگر نه کجا معشوق در این‌ها خلاصه می‌شود ؟

محبوب من !

عاشق نه عشق را در بُعد زمان، به زمانی کوتاه فرو می‌کاهد و نه معشوق را در ظواهر زیبای او محدود می‌سازد و خواستن و میل و شوق معشوق از هیچ نظر قابلیت کاستن ندارد . اگر در دیدگاه دیگران نیز روزی از زیبایی معشوق اثری نماند ، در نگاه معشوق هیچ چیز تغییر نمی‌کند و عرصه عشق و وفاداری بیشتر نمایان می‌شود تا نگویند که عاشق به مویی دل بسته و یا محتاج چشمی آهووش بوده است و این چنین است که عشق خالص‌تر، زیباتر و پاک تر ادامه خواهد یافت و جمال معشوق در نگاه عاشق دوام خواهد یافت تا آن جا که عشق آفرین پاک دوام دارد .

نگار من !

عشق که آمد حسودان بودند و من حصاری شدم . دست می کشیدم تا تو و تو پیش می آمدی تا حصار . نگاهت خاطره خاک خورده مرا تازه کرد و دروغ نباشم ، نه اینکه از ابتدا این بودم با تو که امروزم !

 تو ذره ذره پیش آمدی تا پشت پرچین ها . باغ پر شد از شکوفه ، باغ پر شد از هوای تازه به نگاهی از تو .

زنبق ها را چیدند ، تو بنفشه ها را چیدی 

شاخه ها شکست در باد .

تو هرگز به فکر پیوندشان نیفتادی ، من شاهد همه لحظه های تو و بهانه های آدم بودنت که انتظارت را صبر آمده بود . روی لحظه های من نشسته بودی و لحظه هایت را می سوزاندی، می دانم و می دانی. تو بگو ،پایانی هست ؟

گاه به چشم انداز دور نگاه می کنم.   ابری است همه دور دست ها ابری و مه آلود . شب پیش آمده و خورشید را شرم حضور است .  مثل تو . . .

آیا سحر در راه است ؟

و این سکوت را انتهایی است ؟

عرق سوز آفتابم و تو سایه بید نیستی ، هیچ چیر نیستی . . .

می آیی ابر بارانی ؟

بغض تو را کجا جا دهم ؟

و نبودت را ؟

زد و بندهای زندگی مرا بهم می ریزد اما نگران تو نیستم و بی پناهی ات آزارم نمی دهد . که لیاقت تو جز این نیست . بساز با این روزها و روزگار تنها زندگی کردن را بیاموز که چاره ای نیست.  بیاموز که عشق را عاشق باشی نه معشوق را ، میان این دو فاصله هاست . دنیا را آنگونه ببین که عشق می خواهد . اصلا می فهمی که چه می گویم ؟

نمی دانم اگر آن باشم که تو هستی می توانم آن باشم که می گویم!

سخت است به یقین سخت . اما اگر پذیرفته ام باید باشم.  پنجره را باز کن و هوای باغ را نفس بکش . در نزدیک ترین فضای ممکن خانه ای ساخته ای که تا چشم بچرخانی خزان عمرت از راه برسد ، یا شاید همه قرار است همین طور جوان بمانند ؟

کاش سیب عمر را چرخی دیگر بود در آسمان زندگی .