دی گفت طبیب از سر حسرت چو مرا دید

                                                        هیهات كه رنج تو ز قانون شفا رفت

 تا نپنداری فلک ، روزی به کس ارزان دهد
جان ستاند در بها گردون ، به هر کس نان دهد

تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

                      دل سودازده از غصه دو نیم افتادست

چشم جادوی تو خود عین سواد سحر است

                     لیکن این هست که این نسخه سقیم افتادست

اری اری زندگی زیباست

زندگی اتشگهی دیرنده پا بر جاست

گر بیافروزیش رقص شعله اش در هر کران پیداست

ور نه خاموش است و خاموشی گناه ماست

مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ

به شرر قهر سوزد همه جان ما سوا را

یا رب این قافله را از لطف ازل بدرقه باد

                            که ازو خصم به دام امد و معشوقه به کام

تو را می خوانم و می دنم ای گل

ز نسل پاک احمد یادگاری

خاکی که بزیر پای هر نادانی است

                                      کف صنمی و چهره جانانی است

هر خشت که بر کنگره ایوانی است

                                    انگشت وزیر یا سر سلطانی است

نسیم مشک تاتاری خجل کرد

شمیم زلف عنبر بوی فرخ

دونه دونه نگاه تو منو میخونه  كی میتونه قلب منو اینجور بلرزونه

دونه دونه این نگاه های عاشقونه   اخرش ما رو به دیوونگی میكشونه

ترکیب طبایع چو بکام تو دمی است

                       روشاد بزی اگر چه بر تو ستمی است

 با اهل خرد باش که اصل تن تو

                       گردی و نسیمی و غباری و دمی است