متاسفم واسه همه اونایی که اگه جنگ بشه میرن میجنگن
میرید جنگ میمیرید ، اونوقت همونایی که اون بالان و خون همرو تو شیشه کردن و دارن از همه سواری میگیرن راحت سر جاشون به ریش شما عاشقای وطن میخندن

من الان افسر مرزبانی ام! و خط مقدم اون جنگی كه میگی! آره اگه خدای نكرده جنگی بشه، با این كه جوونم و هزار امید و آرزو دارم تو زندگیم، مطمئن باش با افتخار در راه كشورم میمیرم! مگه درگیری با اشرار و قاچاقچیان مواد مخدر رو نداریم الان تو مرز؟

بله!!!!

حالا به اهداف مسئولایه دانشگاه كاری ندارم...اما ازین كار ناراحت نشدم ..به نظر من واقعا دل شهدا خیلی بزرگ بوده كه تونستن از جونشون بگذرن...واقعا اگه دوباره یه همچین جنگی راه بیفته ما این كارو می كنیم؟؟

واقعا سخته

پس بخاطر كاری كه كردن حداقل كاری كه ما میتونیم انجام بدیم یه احترام خشك و خالیه...همین

منم کاری به اهداف سیاسی و اینحرفها ندارم..من خودموقتی رفتم زیارتش واقعا عشق کردم..حال وهوام عوض شد..من که خیلی خوشحالم که پیکر پاک یه شهید دانشگاهمون رو مقدس کرده...برای هر قطره خونش به گردنمون یه دنیا حق داره
واقعا زیباست

به فرض اگه هدف عده ای سوء استفاده بود، ولی کار، کار قشنگی بود. من به شخصه اصل کار انجام شده رو قبول دارم و به نیت بقیه کاری ندارم.

این مقاله رو من وقتی هنوز انجمن اسلامی رو یه سری بی وجود آتیش نزده بودند و همون موقع که بحث دفن شهید تو دانشگاه ها داغ بود تو نشریه ی وقایع الاتفاقیه که برای انجمن اسلامی مهندسی بودچاپ کردم.
اونو می ذارم اینجا تا بخونین و درباره ی دفن شهید تو دانشگاه یه کم روشن بشید:





--------------------------------



پروژه ی سرکوب جنبش دانشجویی از مدت ها قبل توسط دولتمردان دنبال می شود.این پروژه در 18 تیر سال 87 به اوج خود رسید و به جنایتی وحشتناک تبدیل شد.
پس از آن نیز این سرکوب ها با چاپ نشریات جعلی در دانشگاه امیر کبیر و همچنین بازداشت و شکنجه ی دانشجویانی بی گناه که در این ماجرا هیچ نقشی نداشتند،پی گیری شد.سپس نوبت به دانشجویان دانشگاه شیراز رسید.آنها هدف موج دیگری از نفرت دولتمردان از دانشجویان منتقد ودگر اندیش شدند.این حملات تا آنجا پیش رفت که در ترم گذشته بیش از 20 نفر از آنها به اداره ی اطلاعات شیراز احضار شدند و تعداد زیادی از آنها پس از مراجعه و بدون حکم جلب و بدون هیچ جرمی بازداشت شدند که هنوز شماری از آنها در زندان به سر می برند.(این مقاله در اردیبهشت سال 88 نوشته شد و منظور  ترم مهر سال87 است.)
اما مثل اینکه دولتمردان از اینکه برای سرکوب های بعدی بهانه ای نداشته باشند،می ترسند.از این رو به دفن شهید در دانشگاه ها روی آوردند.این پروژه ی امنیتی که هدفی جز بی احترامی و سوء استفاده از شهدا ندارد،به عنوان بهانه های بعدی برخورد با دانشجویان در دستور کار دولت مهرورز قرار گرفته است.در این سناریو مقدس ترین افراد جامعه که همانا شهدا هستند،بازیچه ی اهداف و مقاصد دولتی می شوند که قصدی جز سرکوب دانشجویان ندارد.
این اهداف شوم مثل همیشه در لباس دین ظاهر شده اند.آنها این بار قصد دارند تا از پیکر پاک شهدا برای رسیدن به اهداف خود استفاده کنند و برای اینکه جنبش دانشجویی را سرکوب کنند،روی خون شهدایی که مهمترین عصاره ی وجودی خود یعنی جانشان را در راه دین و کشور فدا کرده اند پای بگذارند تا اصلی که شهیدان جانشان را برای آن فدا کردند و جزو اصلی ترین شعار های انقلاب می باشد یعنی آزادی را به نفع خود مصادره کرده و تعاریفی مطابق میل خود از ان ارئه نمایند.
هدف از دفن شهدا اگر احترام به آنها باشد،دفن آنها در دانشگاه یا هر جای دیگر از اهمیت والایی برخوردار می شود.اما در این باره چند مورد قابل تأمل می باشد:

1-چرا دانشگاه؟
نکته ی اول این است که چرا دولتمردان این همه اصرار دارند تا شهدا را در دانشگاه دفن کنند؟اگر قرار بر دفن شهدا باشد، باید شهدا را در بیت رهبری، مجلس خبرگان، مجمع تشخیص مصلحت نظام، ریاست جمهوری، قوه قضاییه، مجلس و تمامی وزارتخانه ها دفن کرد، باید سر راه هر وزیری شهیدی دفن کرد، تا بداند برای رسیدن به وزارت پای بر خون شهدا نگذارد!

2-فرض کنیم دفن شهید در محیط آموزشی از اولویت برخوردار باشد (در صورتی که این چنین نیست) در این صورت آیا دفن شهدا در حوزه های علمیه سزاوارتر از دانشگاه ها نیست؟چرا فقط در دانشگاه ها؟آیا در حوزه های علمیه هم مانند دانشگاه این چنین مخالفت گسترده وجود دارد؟اگر ندارد پس سزاوار است شهیدان را در آنجا دفن کرد که دیگر مخالفی نباشد و سپس در دانشگاه و اگر در حوزه هم مخالفت هایی وجود دارد پس چرا می خواهند کاری کنند که هم حوزه و هم دانشگاه با آن مخالف هستند؟آیا دلیل دولتمردان با توجه به این مورد ارزش گذاری و احترام به شهدا می باشد؟

3-دانشگاه جزو اموال دولتی نیست و جزو اموال عمومی است.آیا برای انجام چنین کاری در مکانی عمومی که با مخالفت های گسترده همراه است، نظر افرادی که در این مکان زندگی و تحصیل می کنند شرط نیست؟اگر هست پس چرا چنین عملی که مورد اعتراض گسترده ی شمار زیادی از دانشجویان از جمله فرزندان معظم شهدا و روشنفکران و اساتید و بسیاری از علما می باشد رابه همه پرسی نمی گزارد؟و اگر شرط نیست پس چرا دولت ادعای دموکراسی می کند؟ایا دلیل آن جز این است که دولت مطمئن است که این عمل او با مخالفت گسترده ی دانشجویان و اساتید دانشگاه روبرو خواهد شد؟


4-اگر هدف دولت سرکوب دانشجویان نیست پس چرا در روز دفن این اجساد در دانشگاه امیرکبیرنیروهای بسیجی و سپاهی که از خارج از دانشگاه وارد آن شده بودند به همراه مأموران لباس شخصی به ضرب و شتم وحشیانه ی دانشجویان پرداختند؟؟؟جرم این دانشجویان چه بو به جز ابراز مخالفت با دفن شهید در محل زندگی و تحصیلشان.
این جنایات به حدی بود که:
- حدود 20 نفر به بیمارستان منتقل شدند.
- حدود 70 نفر دستگیر شدند.
- حدود 20 دختر در میان بازداشت شدگان وجود داشت.
- کلانتری به هیچ وجه حاضر به اعلام اسامی بازداشت شدگان حتی دختران به خانواده های آن ها نبود.
- از 70 نفر بازداشت شده حدود 20 نفر به زندان اوین منتقل شدند که هنوز تعدادی از آنها در بند هستند.(منظور زمان نوشته شدن مقاله است. حدود اردیبهشت سال87)
- چهار نفر از اعضای انجمن اسلامی پلی تکنیک که چند روز قبل از دفن شهدا ممنوع الورود شده بودند به جرم اغتشاش در مراسم دفن شهدا دستگیر شدند که جرمشان با توجه به ممنوع الورودی مضحک است.همه ی این اتفاقات تازه شروع ماجراست و این بهانه ای برای سرکوب بیشتر دانشجویان است.

6- مگر ورود افراد نظامی به دانشگاه ممنوع نیست؟و مگر بسیج جزو زیر مجموعه های سپاه نیست و سپاه جزو نیروی نظامی؟پس ورود این افراد به داخل دانشگاه ممنوع است.پس چرا این افراد وارد دانشگاه شدند؟آیا هدفی جز سرکوب داشتند؟

7- فرض کنیم که این افراد برای دفن شهدا آمده بودند؛در این صورت چرا چاقو، پنجه بکس، باتوم تا شوی جیبی و سایر سلاح های سردی که با آنها به ضرب و شتم دانشجویان پرداختند؛به همراه داشتند؟آیا واقعآ برای تشیع جنازه آمده بودند؟آیا این پروژه ای از پیش طرح ریزی شده نبود؟
حال با توجه به این موارد، تصمیم گیری به عهده ی شما خواننده است که آیا هدف از دفن شهدا تکریم شهدا است؟یا بهانه ای است برای سرکوب دانشجویان؟

حاجی واسه ما دیگه جانماز آب نکش          حاجی ما آخر خطیم تو بدترش

 روزی که جنگ شد یه عده مثل مرد رفتن به جنگ .جنگ، نه، دفاع مقدس.اونا عشق وطن داشتن.عشق حسین و روح الله داشتن.غیرت داشتن.یه عده ای هم این پشتا رفتن تو سوراخ موش از ترس ،ازبی غیرتی.بعد واسه اینکه وجدان نیمه بیدار خودشون را ساکت کنن احساس رو شنفکری میکردن.می گفتن جنگ کار مانیست.جنگ و خون ریزی کار درستی نیست(که مطمئنا خوب نیست).بعضی ها هم احساس زرنگی میکردن میگفتن گوش ما اینجوریا دراز نمیشه.که شده بود وخبرنداشتن.حالا تعجبی نیست اگه امروز هم باقیمونده ی همونا حرفای پوچ رو قشنگ بزنن.مثل بنی اسراییل که برای گوساله پرستی شون هزار دلیل داشتن.همه هم به نظر خودشون منطقی!

چی بگم والا...بزار یه خورده طبع شاعرانمونو رو کنیم

چو به لایبرری میرفتم سر راه مسجدی بود                همه بچه ها بسیجی،تن ما لباس ملحدی بود

 

همه تکبیر و فسون بود دبر لب و بر دل آنان                 و نه امتحان نه درسی،درسشان محمدی بود

 

تو همین بینا که داشتم سرو گوشی آب میدادم             فهمیدم مجری این کار،تو نهاد رهبری بود

 

در عجب مانده ام اما ،چجوری درسو پاسوندن                 آره مثل دکتراشون ،صلواتی احمدی بود

 

بچه یادتون باشه ،شب جمعه ها ازین بعد                   برویم به سوی مسجد ،شاید اونجا ساندیسی بود

سلام
فضای دانشگاه رو یه خورده معنوی میکنه
بعدشم تو وقت دانشجوها صرفه جویی میشه چون دیگه لازم نیست پا بشن هلنگ دلنگ برن  گلزار شهدا فاتحه بخونن
بعدشم جای ما رو که تنگ نکردن قدمشمون رو تخم چشامون
در نهایت ما مخلص هرچی   شهیدمهیده   هستیم
این گلاهم تقدیم  به همه شهدا

مظهر قدرت ایران، شهداء هستند.

مقام معظم رهبری