ناخدایم! روح توفانی چه می‌آید به تو

آن نگاه زیر چشمی با وقارت می‌کند

به! که آن لبخند پنهانی چه می‌آید به تو

حرکت آن خال مشکی با تکان‌های لبت

تا که شب «والیل» می‌خوانی چه می‌آید به تو

اخم کن آخر نمی‌دانی که وقتی ابرویت

چین می‌اندازد به پیشانی، چه می‌آید به تو

موی مجنون، ریش درویشی چه می‌آید به من

این لباس سبز روحانی چه می‌آید به تو

بی‌قرارِ رفتنی، موجی بزن دریای من!

گرچه آرامی، پریشانی چه می‌آید به تو

قیصرِ رومی حجازی! آن عبور با شکوه

با سواران خراسانی چه می‌آید به تو

خال تو آن نقطه‌ی پایان دفترهای ماست

خال در این بیت پایانی چه می‌آید به تو

رفیق راهی و از نیمه راه می گویی

وداع با من بی تکیه گاه می گویی

میان این همه آدم میان این همه اسم

همیشه اسم مرا اشتباه می گویی

به اعتبار چه ایینه ای عزیز دلم

به هر که می رسی از اشک وآه می گویی

دلم به نیم نگاهی خوش است اما تو

به این ملامت سنگین نگاه می گویی!?

هنوز حوصله عشق در رگم جاری است

نمرده ام که غمت را به چاه می گویی

(محمد علی جوشایی)

کنعان به خواب رفتم و در مصر دیدمت

از کاروان برده‌فروشان خریدمت

شب‌های بیشماری از این دست در دمشق

منجر شدی به خوابم و هر شب پریدمت

از دهلی گناه لبت تا عراق شرم

برگونه‌های قرمز جیحون چکیدمت

یونان که حمله کرد به چشمان میشی‌ات

براسب زاگرس به سپاهان دویدمت

وقتی برید موی ترا خنجر عرب

در تار و پود قالی کاشان کشیدمت

باد افاغنه که شبی ریشه تو کند

همچون گیاه مهر به دندان جویدمت

قوم مغول که میل به چشمان گل کشید

در شیون تغزل حافظ خزیدمت

بانوی روز مادر و شب روسپی، وطن!

در پرچمی سه رنگ به آتش کشیدمت

کورش کیانی

حرف که می‌زنی انگار
سوسنی در صدایت راه می‌رود
حرف بزن
می‌خواهم صدایت را بشنوم
تو باغبان صدایت بودی
و خنده‌ات دسته کبوتران سفیدی
که به یکباره پرواز می‌کنند .
تو را دوست دارم
چون صدای اذان در سپیده دم
چون راهی که به خواب منتهی می‌شود
ترا دوست دارم
چون آخرین بسته سیگاری در تبعید …

غلام‌رضا بروسان

کمترین تحریری از یک آرزو این است

آدمی را آب و نانی باید و آنگاه آوازی

در قناری ها نگه کن،در قفس،تا نیک دریابی

کز چه در آن تنگناشان باز شادی های شیرین است

کمترین تصویر از یک زندگانی

آب

نان

آواز

ور فزون تر خواهی از آن

گاهگه پرواز

ور فزون تر خواهی از آن

شادی

ور فزون تر خواهی،باز هم خواهی...گویم باز؟

آنچنان بر ما به نان و آب

اینجا تنگ سالی شد

که کسی در فکر آوازی نخواهد بود

وقتی آوازی نباشد

شوق پروازی نخواهد بود

ای كاش تو رودخانه باشی تا من...

هر روز تمام قطره هایت را من...

من نیز سفال كوچكی باشم كه

یك روز شراب اگر بنوشی با من...

از فکر من بگذر ، خیالت تخت باشد
"من" می تواند بی تو هم خوشبخت باشد

این من که با هر ضربه ای از پا در آمد
تصمیم دارد بعد از این سر سخت باشد

...تصمیم دارد با خودش با کم بسازد
تصمیم دارد هم بسوزد هم بسازد

هرچند دشوار است باید پا بگیرم
تا انتقامم را از این دنیا بگیرم

من خسته ام دیوانه ام آزارکافی ست
راهی ندارم پیش رو دیوار کافی ست

جز دردها سهمم نبود از با تو بودن
لطفا برو دست از سرم بردار کافی ست

لج می کند جسمت بگوید زنده هستی
وقتی برایم مرده ای انکارکافی ست

با ساز دنیا گرچه مجبورم برقصم
حرفی ندارم چون برایم دار کافی ست

من خسته ام دیوانه م دلگیرم از تو
خود را همین امروز پس میگیرم از تو

از فکر من بگذر ، خیالت تخت باشد
"من" می تواند بی تو هم خوشبخت باشد

شاعرشو نمیدونم

موج عشق تو اگر شعله به دل ها بکشد
رود را از جگر کوه به دریا بکشد

گیسوان تو شبیه است به شب؛ اما نه،
شب که اینقدر نباید به درازا بکشد!

خودشناسی قدم اول عاشق شدن است
وای بر یوسف اگر ناز زلیخا بکشد

عقل یکدل شده با عشق، فقط می‌ترسم
هم به حاشا بکشد، هم به تماشا بکشد

زخمی کینه من! این تو و این سینه‌ من
من خودم خواسته ام کار به اینجا بکشد

یکی از ما دو نفر کشته به دست دگری است
وای اگر کار من و عشق به فردا بکشد

فاضل نظری