در فلسفه وفا چنین آمده است

آسمانم! چشم بارانی چه می‌آید به تو

ناخدایم! روح توفانی چه می‌آید به تو

آن نگاه زیر چشمی با وقارت می‌کند

به! که آن لبخند پنهانی چه می‌آید به تو

ﺗﻤﺎم وحشت ﻣﻦ آهوانه از اﯾﻦ اﺳﺖ

ﮐﻪ گرگ وحشی ﻣﻦ ﺳﺮﺑﻪ راه برگردد

دوش با یادت خواب از چشمم گرفت        بر در ویرانکده خطی نوشت

امروز چکاوک های حیاتمان چه صدایی دارند      ارِِِِِِِی انها هم دلتنگند.

وﻗﺘﯽ ﻏﺮور ﻣﺮد ﻏﺰل ﺗﻮی دﺳﺖ ﺗﻮﺳﺖ

ﺑﺎ اﯾﻦ ﺳﻼح ﻧﻈﻢ ﺟﻬﺎن را ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺮﯾﺰ

ﺑﺎﻧﻮ ! ﺗﺒﺮ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺑﮕﯿﺮ اﻧﻘﻼب کن

ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺖ اﺳﺖ بشکن و جاﯾﺶ ﺻﻨﻢ ﺑﺮﯾﺰ

مطرب مهتاب رو آنچه شنیدی بگو            ما همگان محرمیم آنچه بدیدی بگو                         

رهرو ان نیست که گه تندوگهی خسته رود      رهروانست که اهسته و پیوسته رود.

میل داری تو به رفتن ، من به ماندن بیشتر

مطمئناً  دوستــم  داری  ولــی  من  بیشتر