آن شب که چشم سیاهت آتش به ویرانه می زد

در شعله های غمت سوخت بالی که پروانه می زد

تا دل به دامت کشیدم از هرچه جز تو بریدم

اما نگاه امیدم تنها به افسانه می زد

نشنیده ای از نبردم از سینه آهنگ دردم

آه گلوگیر سردم با ناله پیمانه می زد

مردی اگر در وفا بود با قلب من آشنا بود

سهمش سراپا جفا بود از بس که مردانه می زد

ای عشق من برده از یاد سوزاندی ام تا شوی شاد

خاکسترم را ولی باد تا دامنت شانه می زد

بسیـــــــــــــــــــــــــــــــار عالی بود آقا وحید .......... خیــلی قشنگ بود .....

   vahid mariner =D>

امشب اگر از آه من آینه ات کثیف شد

                                              اشک بریز تا شود پاک که پر حریف شد

دست دراز می کنم   پنجره باز میکنم

                                              گرچه شنیدن دعا  مثل دعا  ضعیف شد

فکر محال میشود اهل سوال میشود

                                              سنگ دلت چگونه جا در بدنی ظریف شد

عشق مرا به بادداد رسم گذشت یادداد

                                              خار کنایه ها  ببین   در  دل من لطیف شد

چشمه ء شعر در دلم هست ونمیکند ولم

                                              قافیه های سخت هم در غزلم ردیف شد

 

 

سالها چشم زمین تشنه ی دیدار تو بود        

               دل افسرده ی حق در پی ایثار تو بود

 

کعبه را معبد عزی و هبل  می کردند         

    موبدان را خبرازوعده ی دیدار تو بود

 

کودکان زنده درآغوش زمین می خفتند         

         چشم گریان زمان دیده ی بیدار تو بود

 

عرب بادیه در جهل و توهم می زیست                 

              آخرین بخت بشر رحمت بسیار تو بود

 

ناگهان کنگره برشانه ی کسری بشکست       

         روشنی بخش جهان پرتو رخسار تو بود

 

آنکه  خاموش نمود  آتش  آتشکده  را          

          به  گمانم  عطش  آتش  دلدار  تو بود

 

گل  امید،  دمید  در پی  ایمان   سحر       

             همه اجزای  جهان  محو  شنیدار تو بود

 

عالم از سردی آلام به خود می لرزید        

            آنکه طی کرد خزان راگل بی خار تو بود

 

همه انعام جهان خاروخسی پیش خداست          

      بهترین تحفه ی حق خُلق  فداکار تو بود

 

قمریان صبحِ سحر مدح تو را می گویند         

        نَقل  شیرین دهنان نام  گهربار  تو بود

 

همه  عشاق  جهان  جمله  گرفتار تواند        

          چونکه دردانه ی معشوق گرفتار تو بود

 

در نهانخانه ی معراج، َملک می دانست          

       برتر از بال  ملائک  پَر دَستار  تو بود

  عارف  اسرار ازل از دگران می جوئید

         خبرش نیست جهان نقطه ی پرگارتو بود

 

دلم تنگه قد یه کوزه
چرا میشم من هی رفوزه!
چو دردی به درد آورد روزگار
قرار و مرار همرو بزار کنار
چو حیوانات دریایی و آبزی
دور کلاش قرمزی
بهایم خموشند و گویا بشر
زبان وی جدا کردس به شر
چو همواره گویی که مردم بدن
مبر زن که نامت چو شیرزن برن
تو کز محنت دیگران بی دلیل
بکوبی بر سر این شلیل!!!
مگر تو نداری عقل و هوش
که باشد تو را وصف موش!
خوشا آن که اسفندیار
بزد بر سر او همچو خیار
به ناگه به دور سرش
تو گویی که گنجشک می چرد
برو با بزرگتر بیا چو باد
که رستم بود نزدیک یافتاباد
چنان بر کشد نعره سهمگین
تو گویی که بمب اتم در زمین
غنی سازی آغاز کند چو باد
مگر سانتریفوژ ندیدی ای عماد
مزن بر سر ناتوان دست به زور
که موری بیش نیستی ای بلور
برو کار می کن مگو چیست کار
کروب و این حرفا که نشد ابتکار
مگر من چقدر وقت داشتمی
که اینجا نویسم شعر ماندگار
محمد نگو چون دلم تنگ بید
زنم زیر گریه چونان ابر بهار

عزیز آیا واقعا روت شد اینو اینجا بذاری ؟!

 

وجدانن چی داره كه بهش "شعر" اطلاق كنیم !؟

خیلی زیبا و دلنشین...