باز کلام شد رها؛ از دهن دختری
تیز جوابش دهم؛با سخن برتری
گفتی که مردان بُدند؛تا به ابد زن ذلیل
گویمت آن مرد نیست؛بلکه بود نا اصیل
مرد بُود آن کسی ؛غره کند همچو شیر
ناله کند زن هوا؛ناله ی مرغ اسیر
مرد بُودآن کسی؛ امر دهد بر زنش
وای به حال زنش؛ گر نکند طاعتش
مردی که تو خوانده ای ؛ مرد نه که بچه است
در نظر عاقلان؛ارزش او قطره است
زن چو زند رنگ مو ؛ غازه کند صورتش
تا که دمی وا رهد ؛زشتی ز کل رخش
چون بزدم من ورق ؛برصفحه ی روزگار
هیچ ندیدم به جز ؛ آمده از زن دمار
عهد عرب خوانده ای؛سهم زن از زندگی
یا شده اند زنده گور؛ یا که کنند بردگی
عصر عجم نیز نیست؛ فارغ از این ماجرا
دخترکان بوده اند ؛ در حرم پادشاه
دخترکان را چه به ؛شعر و کلام و سخن
گو روند آشپزی؛ تا ز کتک وارهن (وارهن=رهای پیدا کنند)
دخترکان بشنوید؛پند بزرگ کلام
دخترکان مرده اند ؛ نامه تمام والسلام