یه شعر از خودم بوده:

وقتی که باز می تپد به گلو، بغض های سرد این سینه

 و دل خسته باز می گیرد ،راه غصه های دیرینه

بگذار تا دلم بهانه کند ،اشک های روان چشمم را

و بیاید دوباره بنشیند، به تماشای خود در آیینه

گوش کن
دورترین مرغ جهان میخواند
شب سلیس است و یکدست و باز
شمعدانی ها و صدادارترین شاخه فصل
ماه را میشنوند

.
.
.

گوش کن
جاده صدا میزند از دور قدم های تو را
چشم تو زینت تاریکی نیست
پلک ها را بتکان
کفش به پا کن، و بیا
وبیا تا جایی که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد
و زمان روی کلوخی بنشیند با تو
و مزامیر شب اندام تو را مثل یک قطعه آواز به خود جذب کنند

پارسایی است در آنجا که تو را خواهد گفت:
بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه ی عشق تر است

سهراب...

بهتره بگیم قشنگترین شعرهایی كه دوست داریم !...

روسربنه به بالین تنها مرا رها کن       ترک من خراب شبگرد مبتلا کن

و

هواتراست به رنگ هوای چشمانت             دوباره فال گرفتم برای چشمانت

اگر چه کوچک وتنگ است حجم این دنیا          قبول کن که بریزم به پای چشمانت