| عناوین بحث ها | ارسال کننده | پاسخها | بازدید | بروز رسانی | اولویت | |
|---|---|---|---|---|---|---|
|
|
11
|
90
|
90/7/8 (08:30)
|
|
||
|
|
0
|
5
|
88/10/15 (23:17)
|
|
||
|
|
0
|
17
|
87/11/26 (00:44)
|
|
||
|
|
5
|
29
|
87/7/8 (02:13)
|
|
||
|
|
0
|
6
|
87/6/11 (17:33)
|
|
||
|
|
0
|
5
|
86/11/24 (01:38)
|
|
||
|
|
1
|
21
|
86/2/24 (09:18)
|
|
||
|
|
0
|
27
|
86/1/27 (16:52)
|
|
||
|
|
3
|
31
|
86/1/27 (05:12)
|
|
||
|
|
0
|
11
|
86/1/1 (06:42)
|
|
||
|
|
0
|
10
|
85/10/22 (20:50)
|
|
||
|
|
3
|
23
|
85/10/16 (04:17)
|
|
||
|
|
2
|
39
|
85/7/18 (06:32)
|
|
||
|
|
5
|
40
|
85/6/29 (18:03)
|
|
||
|
|
0
|
9
|
85/6/25 (17:50)
|
|
||
|
|
2
|
21
|
85/6/12 (08:51)
|
|
خوب حداقل چند نفر جواب دادن
ولی یه چندتا مشكل اینجا هست
تمام این نوشته ها غلط نیستن تمام وكمال صحیح و بدون عیب هستند
ولی باید رو اونا بحث بشه
مثلا هنر موسیقی عكس العملی در برابر خواسته های مردمه یا یه چیز فراتر از اون یا یه چیز جدا
یه وقت بگین دور هم جمع شین در مورد اینا بحث كنیم
من می خوام از این تعریف بندی دقیق به یه نتیجه برسم
( آیدم ) : موسیقی تركمنی همانند موسیقی سایر ملل كه ریشه در عقاید مردم دارد. از ذهن مردم و آمال و آرزوهای آنها الهام می گیرد . بخشی ها ، زبان گویا _ مردم تركمن بوده و در ایامی كه نگارش كتبی وجود نداشت رسالت عظیم ادامه دادن روایات ، داستانها ، نقل ها و اساساً حركت تاریخی " فرهنگی را مردانه بدوش كشیدند . نخستین گروه از این مردان را می توان " با با قورد " قهرمان دورة اوغوزی و پیشگوی قوم دانست ، وی با " قوپوز " / دو تار / خود داستانهای عامیانه اوغوزها را برای نسل های بعد از خود به یادگار گذاشته تحت عنوان " اوزان " مطرح است .
بخشهای تركمن در طول تاریخ سراسر رنج و زحمت ، شادیها ، دردها ، آمال و آرزوهای مردم را با " دوتار " خود كه اصطلاحاً به آن " تامدره " نیز می گویند باز گو كرده اند .
دربارة پیدایش " دوتار " اطلاع دقیقی در دست نیست ، طبق روایات گویا نخستین بار شخصی به نام " بابا قنبر " كه از مریدان حضرت علی (ع) بوده از تارهای نازك دم اسب آلت طربی شبیه دو تار تركمنی بوجود آورده كه بتواند با آوای خوش خود اسب را به وجد آورد .
در ادوار گذشته از ابریشم تابیده به جای سیم دوتار استفاده می كردند و از آلات موسیقی تركمن می توان از كمانچه ( قجق) ، نی (توتیك ) كه خود نی به دو قسمت " داش توتیك " (نی سنگی ) ودیگری " قرقی توتیك " ( نی معمولی ) می باشد . علاوه بر آن قووز ( زنبورك ) نیز از وسایل موسیقی تركمن ها می باشد .
بخشی های تركمن اشعار خود را از شعر شاعران تركمن چون مختومقلی فراغی ، كمینه ملانفس ، كوراوغلی ، می گیرند ، موسیقی بزرگ تركمن را " مقام " می گویند . كه در حدود 500 مقام تركمنی وجود دارد كه هر كدام سبك و میزان های خاصی دارد .
مقامهای تركمنی هر كدام از حادثه ای سخن می گویند مثلاً " گوك دفه مقام " اشاره به منفجر كردن قلعة تركمنها توسط روس ها یا " بال صایاد " اشاره به زندگی عاشقانه " صایاد " همراه " می باشد . برخی از مقامهای تركمنی عبارتند از : 1- قونقر باش 2- گوك دفه 3- اوچرا دیم 4- بال صاید 5- آت چاپار
محسن داورزنی
دانشجوی كشاورزی برگفته شده از سایت دانشجویان تركمن
یكی دیگر از آداب و سنتهای اجتماعی تركمن ها است كه در مراسم مختلف نظیر جشن ها
و اعیاد و یا جشن های بزرگ قبیله ای اجرا می شود. در این مراسم ابتدا رهبر گروه به نیایش
و مناجات خداوند می پردازد. پس از مناجات توسط رهبر گروه با آهنگ غزل، ذكر شروع
می شود.سپس افراد شركت كننده رهبر گروه را در خواندن غزل همراهی می كنند، حركات
موزون دست و پا كه به وسیله رهبر گروه هماهنگ می شود از ملایم شروع شده و بتدریج تند
و پیچیده می شود و در پایان با ترتیب خاص حركات، افراد به صورت دایره ای رهبر را در میان
می گیرند، در حالی كه خنجری را به علامت ظفرمندی و ابراز پیروزی و روحیه سلحشوری در
دست و به طرف بالا دارد مراسم پایان می پذیرد.
درباره ریشه تاریخی این مراسم اطلاعات كاملی وجود ندارد و در این باره عقاید متفاوت و
گوناگونی رایج است. نخست آن كه آن را رقص مذهبی می دانند. دوم آن كه برخی از محققان
در كتب تحقیقی خود ذكر خنجر را نوعی ورزش1 ( ورزشی نمایشی نیایشی رزمی) دانسته اند.
در این ورزش كه از فرهنگ اصیل قومی تركمن ها مایه گرفته است، حركات بدنی با ضوابط
معینی كه در رابطه با ورزش پیدا می كند و در این تعریف وارد می شود همراه با نیایش می گردد
كه خود سرچشمه از اعتقادات مذهبی می گیرد. سوم آن كه گویا این مراسم به رقص
دراویش صوفیان مربوط بوده و در بین تركمن ها نیز مروج آن فرقه نقشبندیه و یكی از یاران و
شاگردان بهاء الدین بوده است.
امروزه مراسم و تشریفات مزبور خیلی ساده شده و به صورت سمبلیك درآمده است.
موسیقی بزرگ تركمن را موقام ( مقام ) میگویند.
مقامات به دو گروه خلق موقامی (مقامات مردمی) و حان موقامی (مقامات درباری) تقسیم
می شوند.
« خلق موقامی » یعنی هنر عامّه، تجلی ذوق، فكر و احساس انسان عامی به صورت آثار هنری بدون هیچ تكلف و در نهایت ساده اندیشی . هنری كه بر واقع گرایی و بی پیرایگی و اندیشه
جمعی استوار است.
« حان موقامی » یعنی هنر خاصّه، هنر تفاخر و مدح و ستایش خان ها و بیگ ها، هنر قراردادی
و واقع گریز كه بر اندیشه و خصلت فردی و سلیقه شخصی متكی است.
لازم به ذكر است كه خود خلق موقای (مقامات مردمی) نیز به بخش های مختلف و متفاوتی تقسیم
می شوند كه عبارتند از :
در موسیقی تركمن مقامات و قطعات فراوانی وجود دارد كه نعداد آنها حدوداً به پانصد مقام
می رسد كه هركدام از حادثه و حكایتی سخن می گویند. اسامی برخی از این مقامات
تركمنی عبارتند از :
1-گوك دفه موقامی 2- بال صایاد موقامی
3- بیكه حالان موقامی 4- كچ پلك موقامی
5- آت چاپان موقامی 6- آزاد لئق موقامی
كه پرداختن به این مقامات از حوصله این سخن خارج می باشد.
موسیقی تركمن در چهار دستگاه « مخمس ، قرق لار و تشنید و نوایی » اجرا می گردد.
موسیقی تركمنی را از نظر نقش پیام رسانی و تأثیر گذاری می توان به گونه های زیر
طبقه بندی نمود :
الف- موسیقی عاطفی : اجرای این گونه موسیقی به صورت آوازی است. مادر با آوایی حزین احساسات و آرزوها و تمایلات عاطفی خود را به فرزندش ابراز می دارد. این گونه موسیقی را لالایی و در اصطلاح تركمنی « هودی » Hudi می نامند.
ب- موسیقی تغزلی : در این گونه موسیقی خواننده سوز و گداز عاشقانه و شرح هجران و فراق معشوق را بیان می دارد. موسیقی تغزلی را می توان به دو شكل « لأله » خوانی و چوپانی
خوانی تقسیم كرد. لأله را دختران جوان در جمع همسالان می خوانند. در این جمع معمولاً
یكی از دختران سازی به نام « قاوز » Gavuz كه هان زنبورك است می نوازد و یكی از دختران
كه از صدایی خوش بهره مند است می خواند و شوری بر می انگیزد.
سایر انواع می توان به موسیقی حماسی- رزمی ،موسیقی بزمی و موسیقی آیینی اشاره
كرد.
در یك نگاه كلی می توان گفت موسیقی تركمن از طبیعت و جغرافیای منطقه الهام گرفته است.
