هویت مرحله بالای شخصیت آدمی است.کسی که شخصیت درستی ندارد میتواند هویت داشته باشد ولی کسی که هویت ندارد اصلا تعریف شخصیت برای چنین فردی بی معنی است.(گزاره اگر ...آنگاه برای دوستانی که ریاضی دانند!!!) انسانی که نتواند خویشتن خویش را به درستی وبه صورت کامل زندگی کند هویت مند نیست.تورکی که نتواند تورک زندگی کند وفارسی که نتواند فارس زندگی کند موجود گنگ والکنی است که صاعقه ای بر کمال شخصیتش فرئد آمده استوچنین کسی زندگی متعادلی ندارد.در درون خود دچار دوار فکری وعقیدتی است.قوم غالب که زبان وفرهنگش را به زور بر چنین نگون بختی تحمیل کرده ،افکار اورا تنظیم کرده وبه جای او تصمیم میگیرد.این فرد جز یک تایید گر اجباری نیست!که هر چه ارباب زبانی! دستور دهد رعیت بله میگوید. هویتش را نمیفهمد.گنجینه بزرگ میراث اجدادیش را یکسره به دور میاندازد.دچار عقده خود کم بینی است.ارباب را در همه زمینه ها بر خویشتن چیره میبیند.ضریب هوشی پایینی دارد وروز به روز پایین تر میرود.با هر گونه تازگی دشمن است .به عادتهایش چسبیده است وهرگز نمیتواند خودش باشد!چون خودش را نمیشناسد.مثل افسرده ها به دنبال دنیای خویش است غافل از اینکه به دنیییش تهاجم کرده واورا ازآنجا بیرون انداخته اند.موسیقی دیگران را گوش میدهد وحس میکند که آرام شده است اما وقتی به ژرفنای وجود خود رجوع میکند در مییابد که زندگی را پاک باخته است.احساس سر در گمی میکند ودر آخر اگر صاحب روح وشهامت باشد بر علیه غالب و مهاجم طغیان میکند واگر چنین جسارت وزلالی در وجودش نباشد به بردگی خود تا اخر عمر ادامه میدهد.واین است داستان زندگی کسانی که حقیر است ودر مقابل هر کسی که شیپور بزرگتری در دست دارد خفه میشود.