تجاربی كه اندوخته یا نتایجی كه بدست آورده ام در خصوص موضوع بحث:

1- زندگی تحت هر شرایطی به وجود عشق نیاز دارد.

2- پیش نیاز ایجاد عشق در زندگی ، برقراری ارتباط با مردم هست.

3- بواسطه ارتباطات سودمند ، انگیزه حركت در انسان ایجاد می شود.

4- تنهایی و انزوا ، موجب افسردگی شده و برعكس ، برقراری حداقل ارتباط با مردم ، موجب ممانعت از افسردگی ، تامین حداقل نیاز روحی و شادابی و سرزندگی می گردد.

بنابراین قدری تأمل و نگاهی نو به واژه "برقراری ارتباط" با متنوع ترین مخلوق خداوند یعنی "انسان" می تواند موجب پیشترفتهای خوبی در زندگی گردد و مایه آرامش زیرا انسانی كه عاشقانه تر زندگی میكند معمولا موفقتر است.

زنده عشقست آدم زانكه مجنون می شود ، جان آدم مهرسا بیند دمی لیلا شود

در پاسخ به این سئوال كه "ارتباط چگونه بوجود می آید و نتایج آن چیست؟" ، بعنوان مقدمه شروع بحث ، خدمت دوستان در یك روند چرخه تولیدی :

در شروع ، می توان گفت كه در یك قالب كلی ، تامین نیاز روحی فرد / تحقق یك هدف ، معمولا مولٌد ارتباط بوده و نتیجه اولیه  یك ارتباط صمیمانه ، علاقه / تعلق خاطر  و علاقه مولد عشق و بعضاً عشق می تواند به [ارتباط احساسی ، ] ، وصال ، ارتباط خانوادگی و ... بیانجامد.

      لذا در شروع یك آشنایی یا ایجاد یك رابطه ، لازم است تا فرد ضمن بررسی زوایای برقراری یك رابطه ،  نتایجی كه ممكن است رابطه به آن ختم شود را نیز مد نظر داشته باشد تا غافلگیرانه موجب مشكلات روحی، افسردگی ، خسران مالی و ... برای خود و خانواده اش نگردد.

   بنابراین پیشنهاد می گردد در شروع هر رابطه ، تعامل قابل ملاحظه ای بین اندیشه و احساس قلبی توسط فرد صورت پذیرد تا هرگاه عشقی/...  در اثر یك ارتباط اتفاق افتاد، عاقلانه و افلاطونی باشد و هرگاه در سایه آن ارتباطی وسیعتر برقرار شد ، این ارتباط بواسطه تصمیم گیری عاقلانه موجب نشاط و شادمانی خانواده های ذیربط و مردم گردد. والسلام