برخورد اول اگر چه تعیین‌كننده نیست اما تأثیرگذاره. با تجربه‌هایی كه در این مورد دارم چند نكته به نظرم میرسه. شغل یا تخصص افراد لزوماً اون چیزی كه در روابطشون علاقه‌مند به صحبت در موردش باشن. صحبت از آب‌وهوا موضوعات سیاسی و اجتماعی هم نه ربطی به ما داره و نه فایده‌ای داره چون خیلی هم كلیشه شده. رفتار و صحبت م...ا در اولین برخورد شخصیت ما رو شروع به معرفی می‌كنه. بنابراین با توجه به اینكه ما هیچ شناختی از طرف مقابل نداریم باید در جهت معرفی وجوه شخصیت خودمون قدم برداریم (چیزی كه طرف مقابل نسبت بهش كنجكاوه و حرف نزدن كه یه جور مخفی‌كاریه تأثیر خوبی نمیذاره. از سوال كردن در مورد دلمشغولی‌ها، شرایط خانوادگی و اینكه چندتا بچه هستین و بابات چیكار‌ه است باید خودداری كرد. در عوض میشه از یه واقعه بی‌مزه كه امروز توی محیط خونه یا اینترنت رخ داده صحبت كرد. بعد ربطش داد به یه جوك بعد عكس‌العمل طرف رو مطالعه كرد و با یه سوال اون رو به صحبت وادار كرد: كجا بریم بشینیم؟ یا كجا بریم خوبه؟ بعد در مورد جواب اون یا جایی كه اون معرفی می‌كنه بحث كنیم. مثلاً ممكنه طرف اون‌قدر ناشی باشه كه منظور شما رو كه به حرف‌كشیدنه نفهمه و با یه جواب منفعلانه بگه: نمی‌دونم! اون وقت شما كمی سكوت می‌كنین كه محكوم به پُرحرفی نشین و بعد خودتون یه جایی رو انتخاب می‌كنین و در موردش حرف میزنین. بعد نشون میدین كه هیچ قضاوتی درمورد شخصیت طرف ندارین و ملاقات‌ها رو تكرار می‌كنین تا یخ ‌طرف باز بشه. بعد هزار موضوع پیدا میشه كه در موردش حرف میشه زد. فیلم و سینما و كافی‌شاپ و اینترنت و چَت و غیره. حالاست كه میشه روابط غیر كلامی رو هم وسط كشید مثلاً اینكه بیشتر از اونكه حرف بزنیم شنونده باشیم البته شنونده فعال با حركت سر و همراهی كلماتی مثل: جدی!؟‌ آهان! خوب آره! نه بابا! چه جالب! و طبعتاً زمانی هم كه برای طرف حرف میزنیم نباید بگیم: متوجه‌ای؟ گرفتی؟ اُفتاد؟ منظورم رو می‌گیری كه!؟

« تا مرد سخن نگفته باشد - عیب و هنرش نهفته باشد »
حضرت شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی

به هر حال یك پیام از طرف مقابل به ما منتقل میشه كه مبنای قضاوت ما قرار بگیره. مثلاً برداشتی كه ما از ظاهر ، لباس یا چهره و اندام و حركات شخص داریم كه طی یه جمعبندی پیچیده در مغز ما یه پیش‌زمینه ذهنی ایجاد می‌كنه. (بهش میگن زبان بدن) اما این رابطه بدون روابط كلامی خیلی كــُند نتیجه میده. چون مبنای هر قضاوتی برای ما آدمها به زبان‌آوردن مطلبمونه. ارتباط غیركلامی به میزان گیرندگی و هماهنگیش با فرستنده و میزان فرستندگی سیگنال از طرف مقابل هم داره. من وقتی به سگم چپ نگاه می‌كنم زود حساب كار میاد دستش! یا حتا مادری كه برای توبیخ بچه‌ نگاه معنی داری می‌كنه مثالهایی از ارتباط غیركلامی هستن. اما ما هرگز اطلاعات كاملی از این راه به دست نمیاریم. ارتباط غیر كلامی در شروع رابطه‌ای بدون اینكه حرفی زده بشه مضحكه! یعنی ما همه‌اش یك نفر رو نگاه كنیم؟ یا بهش لبخند بزنیم؟ همین؟
یه چیز جالب یكی از دوستان در یكی از بحثها بهم گفته كه هنوز توی دلم باقی مونده. بهم گفت آدمی كه زیاد می‌دونه كمتر حرف میزنه! نمی‌دونستم چطوری به این آدم بگم اینجا تنها راه ارتباط حرف زدن و نوشتنه.