من یه زمانی خیلی تنها بودم و یه دوست بسیار عالی پیدا کردم و کلی از غمو غصه هام کم کرد و کمکم کرد زندگیمو عوض کنم و حالا تقریبا تناهم گذاشته و دارم از ناراحتی میمیرم و دیگه از تنهایی متنفرم.
باید یه دوست عالی انتخاب کرد و اصلا نباید تنها بود.

من به تازگی همسرم و از دست دادم تحمل نبودنش برام سخته و این تنهایی داره داغونم میكنه

یه وقتایی دل آدم از بعضی از آدما میگیره ولی وقتی نیاز داری  با کسی درد دل کنی می  بینی هیچ کس نیست اون وقته که دوست دارم سرمو بذارم رو شونه ی خدا و های های گریه کنم
تنهایی خیلی بده ! ولی یه وقتایی به آدم کمک می کنه تصمیم درست بگیره

همه انسان‌ها، در لحظاتی از زندگیشان، خود را تنها احساس می کنند. و تنها هم هستند. ... انسان یگانه موجودی است که می داند تنهاست و یگانه موجودی است که در پی یافتن دیگری است. طبیعت او ... میل و عطش تحقق بخشیدن خویش در دیگری را در خود نهفته دارد. انسان خود درد غربت و بازجستن روزگار وصل است.
بنابراین آن‌گاه که او از خویشتن آگاه است از نبود آن دیگری یعنی از تنهایی اش هم آگاه است.... ما همه نیروهایمان را به کار می گیریم تا از بند تنهایی رها شویم. برای همین، احساس تنهایی ما اهمیت و معنایی دوگانه دارد: از سویی آگاهی برخویشتن است، و از سوی دیگر آرزوی گریز از خویشتن...!

... در دنیای ما عشق تجربه‌ای تقریبا دست نیافتنی است. همه‌چیز علیه عشق است: اخلاقیات، طبقات، قوانین، نژادها و حتی خود عشاق: زن برای مرد همیشه آن «دیگری» بوده است، ضد و مکمل او. اگر جزئی از وجود ما در عطش وصل اوست، جز دیگر - که به همان اندازه آمر است - او را دفع می کند. زن شی است، گاه گران بها، گاه زیانبار، اما همیشه متفاوت. مرد با تبدیل کردن زن به شی و با دگرگون کردن او به نحوی که منافع، خودخواهی، عذاب و حتی عشقش انشا می کند، زن را به یک آلت، به وسیله‌ای برای کسب تفاهم و لذت، راهی برای رسیدن به بقا دگرگون می کند.
چنان‌ که سیمون دوبووار گفته است، زن بت است، الهه است، مادر است، جادوگر است، پری است اما هرگز خودش نیست. بنابراین روابط عشقی ما از همان آغاز تباه شده است، از ریشه مسموم است. شبحی بین ما حایل می شود و این شبح تصویر اوست؛ تصویری که ما از او پرداخته‌ایم و او خود را بدان آراسته است. وقتی که دست می بریم تا لمسش کنیم، حتی نمی توانیم تن و جسم بی تفکرش را لمس کنیم. چون این توهم جسم تسلیم رام مطیع همیشه حایل می‌شود. و برای زن هم همین اتفاق می افتد: او خود را فقط به شکل شی می بیند، به شکل چیزی «دیگر».
او هرگز بانوی خویش نیست. وجود او بین آن‌چه واقعا هست و آن‌چه تصور می کند هست تقسیم شده است، و این تصویر تصور چیزی است که خانواده‌اش، طبقه‌اش، مدرسه‌اش، دوستانش، مذهبش و عاشقش به او تحمیل کرده‌اند. او هرگز زنانگی اش را بروز نمی‌دهد چون این زنانگی خود را همیشه به شکلی نشان می‌دهد که مردان برای او ساخته‌اند. عشق امری «طبیعی» نیست. عشق امری بشری است، بشری ترین رگه در شخصیت انسان. چیزی است که ما از خود ساخته‌ایم و در طبیعت وجود ندارد. چیزی که ما هر روز خلق می کنیم و منهدم...!

... انتخاب عشق در جامعه ما ناممکن است ... زن در تصویری که جامعة مذکر بر او تصویر کرده محبوس است، بنابراین اگر به سراغ انتخاب آزاد برود مانند این است که حصار زندان را شکسته است. عاشقان می گویند «عشق او را دگرگون کرده است، عشق او را آدمی دیگر کرده است.» و حق با آن‌هاست. عشق زن را به کلی دگرگون می کند. اگر جرئت کند عشق بورزد، اگر جرئت کند خودش باشد، باید تصویری را که دنیا او را در آن محبوس کرده است نابود کند...!

... تنهایی از ویژگی‌های بزرگسالی نیست. زمانی که انسان به مبارزه با دیگران یا چیزها می‌پردازد، در کارش غرق می‌شود و خود را در خلاقیتش یا در ساختن اشیاء، اندیشه‌ها و نهادها به فراموشی می‌سپارد. آگاهی شخصی او با آگاهی شخصی دیگران یکی می‌شود: زمان معنا و هدف پیدا می‌کند و بدین ترتیب بدل به‌ تاریخ می‌شود با معنا و زنده که گذشته‌ای و آینده‌ای دارد. یگانگی ما – که ناشی از این واقعیت است که در زمان واقع شده‌ایم، زمانی خاص که از خود ما ساخته شده است و درعین این که ما را می‌بلعد، به ما توان و هویت می‌دهد...!

... درد عشق همان درد تنهایی است...!

دیالکتیک تنهایی/ اوکتاویو پاز / مترجم: خشایار دیهیمی

خدا هم از تنهایی بیزار بود که انسان را خلق کرد

تنهایی رو دوست ندارم

be nazaram tanayi khieli khube

bade ye modat

be adam aramesh mide

 

اگه کسی اهل تنهایی باشه بهترین حالته ولی اگه جز شخصیت های پر جنب و جوش باشه تنهایی براش مرگه
اگه از من بپرسی دوست دارم تنها زندگی کنم یا نه جواب من قطعا بله است. چرا؟
چون توانایی هامو پیدا می کنم. بهترین تصمیمهای زندگیمو تنهایی گرفتم

سلام به همگی

آقا منم تنهام،افسرده شدم دارم میمیرم واسم دعا کنید از این تنهایی در بیام

گاهی لازمه تنها باشی ولی من تنهایی رو دوس ندارم

بعضی موقعها لازمه تا آدم با خودش خلوت کنه به اطرافش  به نزدیکانش موشکافانه نگاه کنه ولی نباید زیاد طول بکشه..

سلام
من اول از تنهایی خوشم می اومد ولی دیگه تنهایی دوست ندارم چون باعث میشه فکرهای مزخرفی تو ذهنم بیاد و دیونم کنه دلم میخاد همیشه تو جنگل و فضای سبز باشم تا آرامش بگیرم شلوغیه زیادی هم دوست ندارم چون احساس می کنم توشون گم شدم ولی وقتی که حالم بده دوست دارم تنها باشم و روحم اینطوری آروم می گیره و دوست ندارم کسی پیشم باشه
ولی در کل تنهایی همیشه خوب نیستــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
مرسی بدرود دوستان