اگر منفی ها و بدیه رو نشناسیم كه نمی تونیم اونها رو از مثبت ها تمیز دهیم.

اگر بخواهیم به قله كوه برسیم باید سختی گذشتن از دامنه و سنگهای كوه را بپذیریم.

مثبت اندیشی اینه كه وقتی موضوعی برایت پیش میاد نگرش خوبی نسبت به اون داشته باش و با دید مثبت با اون برخورد كنی .

نیمه پر لیوان رو دیدن ، به كل لیوان و شكل و شمایل لیوان دقت كردن می تونه مثال بارزی باشه.

در مورد مسائل مشترك هر كس از دیدگاه و زاویه دید خودش در مورد آن قضاوت می كند.

از نظر من هم مثبت اندیشی هرگز به معنای نادیده گرفتن نقایص و منفی ها و زندگی در خیالات نیست.

مثبت اندیشی همان واقع گرایی است اما به یک شکل خاص :

تمرکز اولیه همیشه باید بر جنبه های مثبت باشد. دریافت انرژی و شارژ روحی خودمان از طریق خودمان. پس از شارژ روحی با مثبت ها نوبت به توجه به منفی ها می رسد. یعنی چی؟ یعنی من احساس شاد بودن خودم رو وابسته به نتیجه ندونم. احساس شاد بودنم رو وابسته به داشته ها و تواناییها و تلاش خودم بدونم. اجازه نمیدم تا جنبه منفی قضیه انرژی روانیم را تحلیل بده و باعث ایجاد احساس غم و افسردگی بشه.

سلام دوستان

بحث جالبیه .

منهم عقیده دارم باید به منفی ها نگاه کرد تا بتوان قدم مثبت برداشت . خیلی ها اعتقاد دارند در مواجهه با یک مسله فقط باید جنبه های مثبت آنرا نگاه کرد اما من شخصا  در یک حرکت با خودم فکر می کنم : خوب اگر همه چی خوب پیش بره که مسلما بدون دردسر به هدف می رسم  پس حالا باید تمرکزم را بگذارم روی اینکه اگر در هر مرحله از این حرکت اوضاع بر وفق مراد نبود ممکنه چه شکل دیگه ای باشه و من چه عکس العمل هایی  می توانم و یا باید انجام بدهم .

البته تاکید می کنم بعقیده ی من باید به منفی ها هم نگاه کرد ولی نه اینکه همه چیز را منفی دید ! در آنصورت شک نداشته باشید که از زمین و آسمان منفی می باره

بطور کلی واقع بین بودن با دید مثبت روش من است .