مومنین جهان
در مسیر تقرب به خالق و قرب ربوبی
به دو چیز می رسند :

1- با همه جهان بودن .
2- با همه جهان، تنها بودن .

شاید بشه گفت تنهایی یک رنجه برای کسانی که  خودشون رو  براش آماده نکردن و تحملش رو ندارن

او تنهاست چون كسی یا موجودی در حد فكر و شعور لایتناهی او نیست  پس همدمی ندارد  كه با او همداستان

شود  و چون كل و كامل است و در سطحی وسیع تر عمیق تر و برتر از جزء(عالم  خلقت) است  جزء را ساپورت

میدهد  و  همدم عالم خلقت می شود 

   و در این مقوله تنهاست  و  این تنهایی از مصادیق یكتایی اوست.

گاهی وقتها عمق تنهایی رو جایی احساس می کنی که فکر می کنی خیلی ها کنارت اند

اما وقتی نگاه می کنی می بینی هیچ کدوم از ته دلت خبر ندارن و حالش رو نمی پرسند .

اگر با ماست چرا تنهاست ؟

وآیا فقط با ماست ؟ ؟!!

 خود را  رهانیده بود از ...

                                و بریده بود از ...

                                                       و در كنار همه بود

او " تنها " بود.

و تنهایی را برگزیده بود.

آیا « تنها » بمعنای ( جدا از همه ) هست ؟
به معنای رهایی است ؟
به معنای گریخته از شلوغی هاست ؟
...

و فکر کن که چه تنهاست

اگر که ماهی کوچک ،دچار آبی دریای بیکران باشد

تنهایی به نظر من یک حس است

یک حس از نبود و نداشتن یک هم فکر یا هم کلام