انه کان علیه السلام یمشی فی الاسواق وحده و هو ذاک یرشد الضال و یعین الضعیف و یمر بالبیاع و البقال فیفتح

علیه القران و یقرء:تلک الدار الاخرة نجعلها للذین لا یریدون علوا فی الارض و لا فسادا و العاقبة للمتقین. (4) .

المناقب 2:104زاذان می گوید:

حضرت امیر المؤمنین به تنهایی در بازار می گشت و گمشده را راهنمایی و ناتوان را کمک می کرد و بهنگام عبور

از پیش فروشندگان و کسبه،قرآن کریم را در برابر آنها می گشود و این آیه را برای آنها می خواند«خانه

آخرت-سعادت ابدی-را برای کسانی قرار دادیم که قصد سرکشی و فساد در زمین ندارند و عاقبت-نیک-تنها از آن

پرهیزکاران است ».

-دخل ضرار بن ضمرة الکنانی علی معاویة فقال له:صف لی علیا،فقال او تعفینی...؟قال:لا اعفیک،قال:اذ لا بد فانه:

کان و الله بعید المدی شدید القوی یقول فصلا و یحکم عدلا ینفجر العلم من جوانبه و تنطق الحکمة من نواحیه یستوحش

من الدنیا و زهرتها و یستانس باللیل و ظلمته کان و الله غزیر البصیرة طویل الفکرة...یعجبه من اللباس ما قصر و من

الطعام ما جشب کان و الله کاحدنا یدنینا اذا اتیناه و یجیبنا اذا سالناه و کان مع تقربه الینا و قربه منا لا نکلمه هیبة له.

حلیة الاولیاء 1:84

ضرار بن ضمره یکی از اصحاب ویژه حضرت امیر علیه السلام:

بر معاویه وارد شد،معاویه گفت:علی را برای من توصیف کن.ضرار با اصرار معاویه لب به سخن گشود و گفت:

بخدا سوگند او دست نایافتنی و دور از دسترس و دارای نیروهای پر توان بود.سخنانی روشنگر می گفت و به عدل

حکم می راند،از هر سوی او علم می جوشید و از تمامی رفتار او حکمت می تراوید از دنیا و زیورهای آن وحشت

داشت و به شب زنده داری و خلوت شب انس می ورزید.بخدا سوگند او دارای بصیرتی فراوان و اندیشه هایی بلند

بود.لباس کوتاه و طعام خشک و بی نان خورش را-که نشانه تواضع و فقر بود-دوست می داشت.

بخدا سوگند چونان یکی از خود ما بود،هرگاه نزد او می رفتیم ما را به نزدیک خود فرا می خواند و خواسته های ما

را پاسخ می گفت و با این همه مهرورزی و اظهار نزدیکی و یگانگی به دلیل هیبتی که داشت جرات گفتگو با او را

نداشتیم.

قال علی علیه السلام:

ایها الناس!انی و الله ما احثکم علی طاعة الا و اسبقکم الیها و لا انهاکم عن معصیة الا و اتناهی قبلکم عنها.

نهج البلاغة،الخطب:173

حضرت امیر المؤمنین علیه السلام فرمود:

ای مردم!بخدا سوگند من هرگز شما را به هیچ طاعتی فرا نمی خوانم مگر آنکه خود بر شما-در عمل به آن-پیشی می

جویم و از هیچ گناهی بازتان نمی دارم و نهی نمی کنم-مگر آنکه پیش از شما،خود را از عمل به آن باز می دارم.

قال رسول الله صلی الله علیه و آله:

یا علی ان الله جعلک تحب المساکین و ترضی بهم اتباعا و یرضون بک اماما.

کشف الیقین:310 ح 365

پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله فرمود:

یا علی،خدای متعال تو را چنین قرار داده که بینوایان را دوست می داری و آنان را به عنوان پیروان خویش بپسندی

و آنان هم تو را به پیشوایی و امامت بپسندند.

و عرفوا قتلاه-قتلی علی علیه السلام فی لیلة الهریر-بضرباته التی کانت علی و تیرة واحدة، ان ضرب طولا قد و ان

ضرب عرضا قط و کانت کانها مکواة.

ارشاد القلوب:248

و فی روایة:

کانت لعلی علیه السلام:ضربتان:اذا تطاول قد واذا تقاصر قط.قالوا:و کانت ضرباته ابکارا اذا اعتلی قدواذااعترض قط.

المناقب 2:83

در صبحگاه لیلة الهریر (3) کشته شدگان به دست حضرت امیر علیه السلام را از نحوه ضربت های حضرت باز

می شناختند،زیرا ضربت ها همه یکنواخت بود.اگر شمشیر را از بالا فرود می آورد دو نیم می کرد و اگر از پهلو

می زد قطع می کرد.و محل ضربه شمشیر گویی با آهن گداخته داغ شده بود.

و گفته اند:

همه ضربت های علی علیه السلام همین دو نوع بوده وقتی از حریف بلندتر قرار می گرفت از بالا می زد و دو نیم

میکرد و هنگامی که برابر بود از پهلو می زد و قطع می نمود و گفته اند:بر حریف خود بیش از یک ضربه نمی زد.

قال علیه السلام:

و من العجب بعثهم الی ان ابرز للطعان و ان اصبر للجلاد،هبلتهم الهبول!لقد کنت و ما اهدد بالحرب و لا ارهب

بالضرب و انی لعلی یقین من ربی و فی غیر شبهة من دینی.

نهج البلاغة،الخطب:22

حضرت امیر المؤمنین علیه السلام فرمود:

و از شگفتیهای زمانه این است که-شامیان-به من پیام داده اند که خود را برای مقابله با سرنیزه ها آماده کنم و برای

ضربه های شمشیر شکیبا باشم،مادران گریان بسوگشان بنشینند! تاکنون کسی مرا با دعوت به جنگ تهدید نکرده

است و از زخمهای نیزه و شمشیر هراسی نداشتم،چرا که بر یقین به پروردگارم تکیه دادم و دینم را زنگار شبهه

نیالوده است.

 عدالت اجتماعی

و قال علیه السلام:

-لما عوتب علی التسویة فی العطاء- اتامرونی ان اطلب النصر بالجور فیمن ولیت علیه؟!و الله ما اطور به ما سمر

سمیر و ما ام نجم فی السماء نجما،لو کان المال لی لسویت بینهم فکیف و انما المال مال الله.

نهج البلاغة،الخطب:124.آنگاه که حضرت امیر علیه السلام بدلیل رعایت مساوات در تقسیم بیت المال مورد عتاب

قرار گرفت فرمود:

آیا به من امر می کنید و اصرار می ورزید تا پیروزی را به بهای ستم بر کسانی که سؤولیت سرپرستی آنها بر

دوشم نهاده شده است بدست آورم؟!

به خدا سوگند که تا روزگار در گردش است و ستارگان آسمان در پی هم حرکت می کنند، چنین کار ناروایی نخواهم

کرد.اگراین مال ثروت شخصی من بود د تقسیم آن مساوات را رعایت می کردم،چه رسد به اینکه مال،مال الله است.

یا

علیــــــــــــــــــــــی

ادرکنـــــــــــــــــــــی

فضیلت های بی بدیل

عبدالله بن عباس می‌گفت: علی علیه السلام چهار افتخار و فضیلت بزرگ دارد که هیچ عربی ندارد:

او اولین کسی است که با رسول خدا صلی الله علیه و آله نماز خوانده است.

او پرچمدار پیامبر در همه جنگ ها بوده است.

در جنگ احد همه سپاهیان اسلام گریختند جز علی که ثابت قدم در کنار پیامبر ماند.

او بود که پیامبر را پس از مرگ غسل داد و در قبر گذاشت.

بحارالانوار، ج 40، ص 8، حدیث 19 ------ خصال

امام باقر (ع) درباره این آیه فرمودند : روز قیامت که برپا شود در موقف و به گاه حسابرسی کلمه لا اله الا الله از یاد بندگان برود مگر کسی که به ولایت علی(ع) اقرار کرده باشد.( فرات کوفی - تفسیر فرات کوفی ص۲۰۲ - حاکم حکسانی - شواهد التنزیل ج ۲ ص ۳۲۲)

یوم یقوم الروح و الملائکه صفا لا یتکلمون الا من اذن له الرحمن و قال صوابا (سوره نباء آیه ۳۸)

روزی که روح و ملائکه به صف می ایستند و هیچ یک سخن نمی گویند مگر آن کس که خدای رحمان اجازه اش فرماید و سخن به صواب گوید

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص یَا عَلِیُّ مَنْ زَارَنِی فِی حَیَاتِی أَوْ بَعْدَ مَوْتِی أَوْ زَارَكَ فِی

 حَیَاتِكَ أَوْ بَعْدَ مَوْتِكَ أَوْ زَارَ ابْنَیْكَ فِی حَیَاتِهِمَا أَوْ بَعْدَ مَوْتِهِمَا ضَمِنْتُ لَهُ

یَوْمَ الْقِیَامَةِ أَنْ أُخَلِّصَهُ مِنْ أَهْوَالِهَا وَ شَدَائِدِهَا حَتَّى أُصَیِّرَهُ مَعِی فِی دَرَجَتِی

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم فرمودند :

یا علی هرکه مرا در زندگانیم ویا در  بعد از وفاتم  زیارت کند و یا

تو را در زندگانیت و یا بعد از وفاتت زیارت کند و یا پسرانت را در

حیاتشان و یا بعد از وفاتشان زیارت کند برای او ضمانت می کنم که در

روز قیامت از ترسها و گرفتاریهای  _آن روز(قیامت )_ رهایش کنم

 تا اینکه او را به سمت من و در درجه من آورند 

آفرین، آفرین! ای علی چه کسی همانند تو است؟! خداوند متعال به تو نزد فرشتگان مباهات کرد!»

در این هنگام که پیامبر به سوی مدینه می‌رفت، آیه 207 سوره بقره در شأن حضرت علی علیه السلام نازل شد:

« و من الناس من یشری نفسه ابتغاء مرضاة الله و الله رؤف بالعباد»

برخی از مردم مومن و فداکار، جان خود را در قبال خشنودی خدا می‌فروشند؛ و خداوند نسبت به بندگانش مهربان است