فکر کنم _ با توجه به تطور تاریخی موسیقی در این سر زمین_ حتی اگر یه نفر کمر همت ببنده  میتونه تحولات شگفت امیزی در زیمنه های اجتماعی موسیقی در جامعه ایجاد کنه

کاری که علی اکبر خان شهنازی با مضراب بزرگ(مضراب قاشقی) روی تار میکرد رو دیگه بعد از ایشون کسی انجام نداده و فکر کنم اون سبک مضراب زدن در حال انقراض باشه . . .

فقط داریوش پیر نیاکان مونده که فکر نکنم ایشون هم بلد باشه

سلام به همگی از بحثتون خوشم میاد من خودم كلاس موسیقی میرم البته اماتورم ولی خیلیهارو دیدم كه با جونو دل دارن كار میكنن ویاحتی اموزش میدن من فكر میكنم با وجود این ادما ما در حال پیشرفت هستیم ممنون 

سلام دوستان نظرتون چیه که در مورد سبک نوازندگی اساتید تار رو بررسی کنیم و ارتیاطشون و تاثیر گذاریشون رو روی پیشرفت یا درجا زدن یا پسرفت در موسیقی ملی مون رو، مورد مطالعه قرار بدیم؟؟؟؟؟

من نظرمو در مورد استاد علیزاده میگم:

به نظر من استاد یکی از تاثیر گذاران بی شک در موسیقی ما هستند چرا که نوع بیان شخصی جدیدی رو در تار القا کردند.با اینکه کسانی مخالف کارهای استادند و یا میگن خالی از احساسه من نظرم مخالف اینه....در سته که خیلی تکنیکشون در سطح خیلی بالایی قرار داره ولی خالی از احساس نیست یه جورایی یه احساس خیلی خاص دارن که مخاطبان خاصی رو جلب کردن.مثلا کجای کار ماه و مه ، دلشدگان ، زیر تیغ ، کنسرت نوا و.... خالی از احساسه؟؟؟؟این استاد بزرگ هر دو رو تا یه حد مساوی دارن و هیچوقت یکی بر دیگری غالب نمیشه...

از نوع مضراب زدنش هم این برمیاد که در بند شیوه نوازندگی قدیمی به هیچ وجه نیست.از کارهای تلفیقی زیادی هم از ایشون میشه نام برد که در اون ها هم موسیقی ایرانی رو در حد شان و لیاقت خودش رسوندند. از معرفی و عرضه سازهای ابداعی هم میشه این استاد رو تاثیر گذار شمرد.سازهایی مثل سلانه و شورانگیز.
یا تلفیق دو دستگاه همایون و ماهرو در آبوم راز نو که با عنوان مقام داد و بیداد نام بردند، کاریست مهشر که از عهدشون خیلی خوب بر اومدن

مطالب ناقص موند تا دوستانم مرحمت کرده ادامشون رو بنویسن و نظرشونو بگن. و هر جا لازم دیدید آثار استاد دیگری رو مورد مطالعه قرار بدیم.
من خیلی دلم میخواد که ریز بشیم و موشکافانه به پیشرفت موسیقی کشورمون اهمیت بدیم . چون آیده موسیقی ملی ما دست امثال ما هاست اگه لیاقتشو داشته باشیم!!!!!!!!!!!!!!!!

سلام به همه دوستان . مدت یک ماه بود که دور از خونه بودم و به اینترنت دسترسی نداشتم . دیشب رسیدم . انتظار داشتم کلی مطلب واسه مطالعه اینجا پیدا کنم !!!

دوستان خوشحال میشم که این بحث رو ادامه بدیم. من این چند وقته نتونستم اصلا به اینترنت دسترسی پیدا کنم

درود به شما دوست عزیز
میخوام در رابطه با همون چهارچوب پیشنهاد هایی عرضه بشه.اینکه چی کار کنیم تا مردم عادی موسیقی سنتی رو موسیقی بالای 50 سال تلقی نکنن.؟؟درسته در موسیقی هیچ اجباری نیست!!!!ولی من میخوم موسیقی ما پیشرفت کنه .

اضافه کردن سازهای محلی غیر ایرانی یا حتی غربی در موسیقی سنتی چه دستاوردی میتونه داشته باشه؟
کارهای تلفیقی (البته از نوع پخته و درستش) چقدر میتونه در این زمینه کمک کنه؟؟
یا  چنین کارهایی صرفا تجربست با میتونه دنیای دیگه ای رو به روی ما وا کنه؟

بازم چند تا نکته رو با اجازه توضیح می دم
اولا هیچ کس مرسدس SLR رو با 206 مقایسه نمی کنه چون اصلا از یک صنف نیستند . همینطور در مورد سبک های مختلف موسیقی هم چنین مقایسه ای بی معنیه . ما در رپ ایرانی هم کارهای با ارزشی داریم . اصلا هدف و ساختار سبک های مختلف با هم فرق می کنه . ارزششون در اینه که بیانگر حالات مختلف بشر اعم از شور و شیدایی ، غم و حزن ، شادی و شعف ، اعتراض و خشم ، صبوری و امید و ... هستند . حالا چنین مقایسه ای مثل اینه که بخواهیم حالات مختلف روحی که در بالا نام بردم رو ارزش گذاری و طبقه بندی کنیم و مثلا  جایگاه نسبی خشم و اعتراض رو به شادی و شعف یا هرکدوم دیگه تعیین کنیم .
ثانیا من هم منظورم لباس مندرس نبود. کت و شلوار هم یک لباس رسمیه . لباس های محلی هم رسمی هستند . البته با پوشیدن لباسی که چند میلیون قیمتشه و طلا کاری شده هست و شاهانه ، هم مخالفم . منظور من رفتار و منش رسمی و متناسب با حال بود
نکته سوم که قبلا هم در جایی بیان کردم ، علیرغم اینکه خودم عاشق مرضیه هستم و هرجا قراره تصنیفی بخونم از مرضیه می خونم و کلا در حال و هوای موسیقی قدیمی به سر می برم ، اما دلیل اینکه این موسیقی بیشتر به دل مردم می شینه رو در پایین بودن کیفیت کارهای امروز نمیدونم به تنهایی . هرچند ممکنه کارهای بی کیفیت هم باعث این پدیده باشه . ولی یکی از عوامل مهم در این پدیده همون حس " نوستالژی " هستش . من و شما از دوره خاصی از زندگیمون خاطرات خوبی داریم ، از اهنگ بخصوصی یا مکان بخصوصی خاطرات خوشی داریم . اینه که یادآوری اون حالت برای ما خوشاینده . برای همین شنیدن موسیقی که حس نوستالژیک مارو بیدار میکنه برامون خوشاینده . جوون های امروز هم به کارهای امرزو دل می بندند و لحظه هاشون رو با اون نغمه ها ثبت می کنند ، و سی سال دیگه شنیدن آهنگهایی که در جوانی شنیده اند یا چند سال دیگه شنیدن آهنگی که مثلا در فلان مناسبت یا در حال خاصی شنیده اند براشون خوشاینده . این رو دقیقا در برادر کوچکتر خودم مشاهده می کنم و داشتن برادر کوچکتری که با موسیقی روز همونطور ارتباط برقرار میکنه که من با موسیقی زمان خودم ، بسیار در درک این نکته برای من مفید بوده .
من هنوز هم اصرارم روی این موضوعه ، که هر چیزی باید "جایگاه " و "کارکرد" خودشو پیدا کنه . و به جای تعیین ارزش ، باید به تعیین مصداق بپردازیم
از همه کسایی که مطالب منو می خونن و کمک می کنن خودم هم با این بحث بعضی مطالب برام روشن تر بشه ممنونم
درود به همه

من به شخصه هیچ وقت سبکهای هنری دیگه رو به سخره نمی گیرم و برای اینکه هنر ملی رو نشون بدم کار بقیه رو پایین نمیارم. ولی نظر شخصیم مبنی بر اینکه ارزش کدوم سبک بالاتره رو میگم.
اگه تو موبایل من بگردی از همه نوع موسیقی پیدا می کنی... از همون ساسی مانکنش بگیر تا عباس قادریش!!!
ولی جایگاه و ارزش هر کدوم رو می دونم. اونقدر که آهنگ مرضیه رو تحسین می کنم، قطعا به تحسین کار رپ ایرانی نمی پردازم.
با رپ اصلا مشکلی ندارم. اتفاقا از رپ های آمریکایی خوشم میاد (در حد خودش) و به خصوص از رقصشون(هیپ هاپ- مثل فیلم step up)
اینو پست رو برای این گذاشتم که به این باز هم تاکید کنم که جایگاه و ارزش هر کاری رو بدونیم. ساسی مانکن و امثال اون کارشون جالبه، ولی دیگه استاد شجریان نمیشن!!!
206 ماشین خوبیه، ولی بنز SLR، یه چیزه دیگس!!!

صد در صد باید لباس مناسب پوشید. ولی همون هنرمند کلاسیک غربی ببینین چی می پوشه!!! وضع ضاهریش چه جوریه؟؟
لباس مندرس می پوشه یا با کت و شلوار شیک میاد رو سن؟؟ فضای اجرایی چه جوریه؟؟ پشت صحنه از رنگهای زیبا و دلباز استفاده می کنه یا چهارتا پارچه آویزون کرده؟؟!!

اگه یه نگاه به سه چهار دهه قبل بندازیم، می بینیم که اساتیدمون بسیار شیک و زیبا رو سن حاضر می شدن. ولی الان دیگه زیاد از حد غرق در سنت شدیم. چون سنت هست باید آدم با گیوه بره رو سن یا پا برهنه؟!!! یا با وضع ژولیده و نامرتب...به خدا اینا معرفی کننده سنت ما نیست، بلکه تخریب کنننده هم هست.

جوون ایرانی میره با آهنگهای پاپ یا سبک های جدید تو پارتی کیفشو می کنه...حالا میاد بیرون و احتیاج داره که تو یه فضای آروم قرار بگیره. کدوم براش بهتره؟ یه آدم شیک و مرتب، یا یه گروه که طرح لباساشون مال دوران قجره؟؟!! میشه  کت و شلوار رسمی باشه یا حالا یه لباس شاد با رنگهای روشن و به روز، در عین حال سر و سنگین. یه تی-شرت ساده و زیبا هیچ از هنر و اصالت موسیقی ما کم نمی کنه، بلکه نشون دهنده ی فکر باز هنرمنده.

مسلما پارتی های شبانه جایگاهی برای هنر ایرانی نیست. ولی بزم های شبانه چه طور؟؟ اینکه یه خانواده یا چندتا دوست کنار هم بشینن و بزنن و بخونن. حتما که نباید آهنگ سنگین "تو دوری از برم" یا آهنگهای قدیمی شیدا باشه...خیلی فکر می کنن که تصنیفهای قدیمی رو زدن مطربیه!! آهنگهایی خواننده هایی مثل دلکش، مرضیه، الهه و خیلی از آهنگهای قدیمی...
دوران رادیو گلها مردم پارتی هاشون رو می رفتن و کلوب های شبونشون رو هم داشتن... به موقعش هم با لذت کارهای گلها رو گوش میدادن...همه چی سر جای خودش بود تو هنر. موسیقی ملی جایگاه خودش رو داشت، چون چیزی که ارائه می کرد بسیار دلنشین بود. مردم با تصنیفهای دلکش و مرضیه و گلپا خاطره دارن. چون همون موقع که این آهنگا به گوششون می خورد از اون لذت می بردن.

همین الانش هم وقتی امشب شبه مهتابه رو شروع کنی به زدن همه با لبخندی که نشون میده یاد خاطره های خوبی افتادن شروع می کنن به خوندن. ولی تصنیف های امروزی چی؟ چندتاشون تو ذهن و دل مردم نقش بسته؟؟!! همش به خاطر اینه که چیز زیبایی ارائه نمیشه...به جای اینکه نوازنده با سازش ملودی زیبایی بزنه، همش می خواد نشون بده که ببینین چه قدر سریع و خشن ساز میزنم!!!

یکی از راه هایی که می شه جایگاه هنر ملی رو برگردوند اینه که سعی کنیم زیبا ساز بزنیم و به جای کشتی گرفتن با ساز، با لطافت با اون برخورد کنیم.

یه سوال: فرض کنین شما صاحب یه فرزند شدین. و مسلما عاشق اون بچه این. برای ابراز علاقه به اون بچه و اینکه به بقیه نشون بدین که چه قدر اون رو دوست دارین، اون هی میندازین بالا و محکم عین جقجقه تکونش میدین یا تو آغوشتون می گیرینش و با حرفای عاشقانه و قشنگ اونو نوازش می کنین؟؟! ساز هم مثل همون کودک میمونه!!!

سلام
من هم با تکرار پیوسته این چارچوب زیاد موافق نیستم . مخصوصا وقتی این چهارچوب و اسلوب ، وحی منزل تلقی بشه . به قول دوستمون این روزا دیگه خلق و خوی مردم عوض شده ، حوصله شنیدن پیش درآمد طولانی و بعد درآمد آواز و سایر مخلفات رو ندارن . البته این روش در زمان خودش و در حسو حالت خاصی منطقی به نظر می رسه . از جنبه معرفی حسو حالات مختلف موجود در موسیقی و خاتمه با یک رنگ شاد برای خروج از حالت غم . ولی حتی خود ما هم به عنوان مخاطب اهل فن گاهی کم توجهی میکنیم . شاید اگر وقتی میریم توی فروشگاه عرصه محصولات موسیقی ، اگر فقط چشممون دنبال این نباشه که فلان استاد یا فلان گروه کار جدید چی دادن، و گاهی برای گروه های جدید جستجو کنیم ، کارهایی پیدا میکنیم که از اسلوب های جدید و ابداعی خودشون پیروی میکنند . ولی حتی خود ما هم ممکنه وقتی می ریم توی فروشگاه زیاد ریسک نکنیم و کارهای گرو های جدید و گمنام رو نخریم . مگر اینکه کسی اونها رو به ما معرفی و توصیه کرده باشه . شما چنین حسی رو تجربه کردین ؟ تا حالا کارهای جدید از گروه هایی که اصلا نمیشناختین خریدین؟

سلام

بله دوست عزیز نگران نباش همه میخونن
مطالبت خیلی برای من جالب توجهه با حرفات کاملا موافقم.و همینطور با قسمتی از حرف های فرهاد عزیز که گفت موسیقی سنتی یه روال تکراری داره پیش درآمد ، آواز ، قطعه ضربی ، آواز ، تصنیف و آخرش رنگ!!!!!!! خوب من میگم چقدر باید این روال ادامه پیدا کنه؟؟؟ قبول دارم یه قالب و چهارچوبه ولی تا کی ؟ خوشبختانه ما دراین زمینه محدود نیستیم میتونیم اینو عوض کنیم ولی نمیدونم چطوری ؟ واینکه اصلا درسته اینکار؟ کارهایی در این زمینه انجام شده کارهای استاد علیزاده و طهماسبی و مشکاتیان و .... امروزه قمصری. به نظر من که داره خیلی خوب میره جلو .دوستان دیگه هم لطفا نظر بدن

سلام
ببینید ، به نظر من پیش کشیدن بحث ساسی مانکن یا اونطور که استاد کسایی همیشه بیان میکرد: " اندی و مندی و یه مشت زن لخت و پتی " ، یه جورایی تلاش در مخفی کردن ضعف های موسیقی سنتیه . ضمن اینکه ما نمی تونیم از موسیقی سنتی انتظار داشته باشیم چیزی باشه که نیست .
در مورد اول ، عوامل اجتماعی ، گرایش جوانان به خوش گذارنی و راحت طلبی که در سراسر جهان همه گیره ، حتی یه گزارش دیدم که جوانان فلسطینی هم از این قاعده مستثنی نبوده اند و عده ای از اونها دیگه از سنگ پرت کردن خسته شده اند و شبها رو کلوب های شبانه و مراکز تفریحی می گذرونند . نمی شه کسی رو وادار کرد که موسیقی ما رو گوش کنه . قبلا هم گفتم ، یکی از علل ضعف مقطعی موسیقی ما ، تک محصولی بودنش بود . حتی در داخل خود موسیقی سنتی هم تک محصولی بودیم . شاید اگر تنوع نسبی که امروز توی محصولات موسیقی سنتی ( در سبک ها و فضاسازی ها و بیان های مختلف ) هست ، توی این سی سال بوده ، امروز وضع اینطور نبود . البته من زیاد بدبین نیستم به شرایط ولی ازش راضی هم نیستم . از طرف دیگه ببینید موسیقی هایی که دوستان اسمشون رو "موسیقی چیپ " گذاشتند ، از چه تریبونی داره معرفی میشه؟ و چرا در اون فضا موسیقی سنتی معرفی نمیشه ؟ به دلایل اقتصادی !
من شخصا ظهور هر گونه سبک جدید ، حتی سبک های مزخرف و بی محتوا رو نکوهش نمی کنم . چون اعتقاد دارم در بلند مدت باعث پویایی کل هنر وسیقی می شه ، مردم بالاخره متوجه می شن چی می خوان . وقتی تنوع باشه ، وقتی انتخاب آزاد باشه ، کیفیت عرضه بالا باشه ، سطح توقع مخاطب و درک هنریش هم بالا می ره و کیفیت انتخاب هم بالا می ره . همین مخالفت های به نظر من کورکورانه با سبک های جدید ، چه در اهل موسیقی، و چه در سیاستگذاران هنری ، باعث ظهور نوعی نافرمانی مدنی شده ! چیزی که اگرچه خود مخاطب هم می دونه ارزش هنری بالایی نداره ، اما چون توسط شخص و گروه خاصی ممنوع و محکوم شده ، برای بیان مخالفتش ، از اون حمایت میکنه . خود من شخصا اگر امروز از شنیدن سبک خاصی از موسیقی منع بشم، حتما گرایشم بهش بیشتر می شه .
خلاصه بگم ، با محکوم کردن سایر سبک ها و محکوم کردن گرایشات جوانان ، نمی شه موسیقی سنتی رو دوباره به عرصه برگردوند . موسیقی سنتی اگر می خواد دوباره توی صحنه باشه باید خودشو بالا بکشه . این روشی که سالهاست در این مملکت روال شده ، که برای بالابردن خودمون دیگران رو پایین میکشیم ، در نهایت موجب سقوط هم ما خواهد شد ! که شده
موسیقی سنتی ما باید با تلاش اهالی خودش و عرضه کارهای متنوع و با کیفیت ، و همراه با حال و هوای اجتماعی و حتی کمی جلوتر از اون ( اونطور که رسالت هنرمنده ) قدم در مسیر تعالی بگذاره، به قول معروف ، کس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من .

در مورد دوم توضیح بدم ، که چرا نباید انتظارات عجیب از موسیقی سنتی داشت ؟
موسیقی سنتی ، یک شخصیت و هویت مشخصی داره . نمیشه ازش انتظار داشت بتونه در پارتی های شبانه بخشی از جامعه که به این فرهنگ رو آورده ، حضوری داشته باشه . در هیچ جای دنیا هم اینطور نیست که از موسیقی کلاسیکشون انتظار داشته باشند دنبال بعضی از تحولات فرهنگی بخشی از جامعه بره . به جاش سبک های مختلف برای ارضای حالات مختلف ایجاد شده . برای همینه که به جد از پیدایش سبک های جدید و حتی کپی برداری شده از سبک های غربی ( اگرچه کپی های ضعیف و بی محتوایی باشند در شروع ) حمایت می کنم . در همه جای دنیا ف نوازندگان موسیقی کلاسیک ، اشخاصی هستند از تیپ اجتماعی مشخصی . لباس رسمی می پوشند ، رفتار رسمی دارند و به قول معروف جنتلمن هستند . مخاطبشون هم پیرو همون حال و هواست . ولی همون مخاطب کنسرت موسیقی پاپ یا راک رو هم می ره و متناسب با شرایط اونجا لباس می پوشه و رفتار می کنه . شاید بعضی وقتا مشکل در ناتواتی مخاطبین در تفاوت گذاشتن بین محیط ها و فضاهای مختلفه . به نظر من پوشیدن مدل خاصی از لباس و ارائه رفتار موجه و مودبانه و به قول معروف سرسنگین از طرف ارائه کنندگان موسیقی سنتی عیب که نیست هیچ ، یک نوع فرهنگ سازیه . چیزیه که مشخص می کنه در این فضار وقتی وارد شدید ، انتظارهای نامعقول از ما نداشته باشید
آقا من این همه اینجا می نویسم انصافا کسی می خونه ؟!

شاید بشه گفت که به قول دوستمون "پنجره" مراجعه کننده و طالب موسیقی ایرانی بیشتر از دوران گذشته شده، ولی هنوز موسیقی واقعی و اصیل ایرانی کمتر جا افتاده!!
یه دلیل که چیزایی مثل ساسی مانکن رو بورس افتاد، این بود که به حال و هوای جوونا بیشتر نزدیک بود. تو این سه دهه ی اخیر، روند کار در موسیقی ایرانی به گونه ای بود که بیشتر به آواز پرداخته می شد تا تصنیف.
مانند دوران قاجار(قصد توهین ندارم، منظورم اینه که به سبک و سیاق اون دوران)، 5- 6 نفر روی زمین میشینن و با یک پیش درآمد ثقیل و طولانی و (گاها خسته کننده) کارشون رو آغاز می کنن، بعد از اون، نوبت آوازه. اینم 30 دقیقه دیگه ی کار...یه چهار مضراب 10 دقیقه ای و حالا یه تصنیف!!!!
خوب این جوری اون جوون بنده خدا همون دقیقه ی دوم پا به فرار می ذاره!!!
اون وضع لباس پوشیدن گروه ها هم که به کنار. یک لباس سنتی و بی روح!!! اگه اون گروه با یه وضعی مثل خود جوونه بیاد رو سن و نشون بده که ما هم مثل تو لباس می پوشیم و زندگی می کنیم خیلی بهتر جوون گرایش پیدا میکنه. تا اینکه یارو با یه من ریش و پیرهن ژنده و وضع دربه داغون میاد رو سن و اون جوری اخم میکنه و ساز می زنه!!!!