به نام آفریدگار زیبایی ها

  می نویسم برای مردی از به رنگ آب و از جنس بهار

     هیچ وقت کسی را به خاطر ستاره بودن و شهرت و قدرت و زیبایی دوست نداشتم و تحسین نکردم. ولی انگار علاقه ام به او راز دیگری دارد جز این چیزها. جنس این مرد انگار با دیگران فرق دارد.

   سیمایش عجیب زیباست . بی اندازه بی حد و حصر . نه! شاید زیبایی نباشد زیبایی را ممکن است دیگران هم داشته باشند. آنچه در چهره ی اوست باید رازی باشد فراتر از زیبایی . رازی بی نظیر و استثنایی . وقتی دلم می گیرد و یکی از ترانه های فیلم هایش را می شنوم لبخند و احساسات بی نظیر چهره اش شادم می کند. نه تنها چهره اش بلکه وجودش پر از رازهای ناشناخته است که ناخواسته قلبها را تسخیر می کند.

    خدا را می ستایم که چنین هنرمند است و در او این گونه هنرنمایی کرده. چنانکه شیخ اجل سعدی شیرازی فرمود:

اکبر و اعظم خدای عالم و آدم                             صورت خوب آفرید و سیرت زیبا

   اسطوره ی سینماست ولی گفتم که این برای من آن قدر ارزش ندارد که زبان به تحسینش بگشایم. بلکه او اسطوره است از جوانمردی شرافت پاکدلی نجابت زیبایی و مهر. مظلومست هم در سینمایی که در آن ستاره ای پرفروغ بود از آن جهت که به اصطلاح روشنفکران سینمایش را تحقیر می کردند و هم بعد از انقلاب که اوو را به گناه ناکرده اش مجازات کردند.

    زندگی ات زیبا و مرگت نیز زیبا بود. سوم محرم 12 سال پیش در ماه تولدت همان ماهی که هم نامت بود و پیوند عجیبی با آن داشتی . بی دلیل نیست این پیوند زیبا چون تو مانند مطلع بهار شاداب و با طراوت و پر امیدی. چه کردند با تو تنگ نظرانی که چشمشان طاقت تحمل بزرگی و شکوهت را نداشت. ازین نمی نالم که چرا دیگر بر پرده ی نقره ای نیامدی ازین آه دارم که نامردمانی دل پاک و مهربانت را شکستند و تو با همان دل شکسته و سوز سینه به خاک رفتی و آن سوز تا ابد با اسمت همراه شد. اشکم می ریزد و نمی گذارد کاغذ را ببینم و برایت بنویسم .

   دوست دارم گرانبهاترین و زیباترین هدایا را نثارت کنم و آرزو دارم که یک روز بر مزارت بیایم چون می گویند خاکت هم خیلی با صفاست. به روح نازنینت خیرات و صلوات می فرستیم تا به تو بگوییم چقدر دوستت داریم.

    پرده ی نقره ای ایران بی تو دیگر آن صفا را ندارد. روزی که تو صفا و صداقت و نشاط و رندی را بر آن تصویر کردی ما نبودیم اما دیگر کسی را ندیدیم که گوهرت را بازیابد و تو را تکرار کند چون این صفات با وجودت عمیقا پیوند داشت و تو خود را تصویر می کردی نه یک نقش را . این است راز نفوذ تو به قلبها.

    آن دنیای زیبایی اکنون زیر خاک است . کاش خوبی هایت ازین خاک دوباره برویند و ما جمالت را دوباره به تماشا بنشینیم . تو فرزند آفتاب دریای جوانمردی و قهرمان فضیلت ها یی . سرزمین قلب من ملک شاهنشاه عشق توست ای سلطان قلبها. نگاه نجیب و مهربانت لبخند زیبایت و منش بزرگت تا ابد بی نظیر خواهد ماند. همیشه برایت دعا می کنم.

این ابیات ناقابل تقدیم به روح بزرگت:

نگاهش گرم و مهرانگیز چون خورشیدتابان  

عذارش همچو گل شاداب و روحش همچو باران

طلوع فصل آغازست نام بنظیرش                                   

وجودش خرم و سرسبز و زیبا چون بهاران

فتوت راه و رسمش بود و پاکی در خصالش                            

 جهان را پهلوان بودست و بر دلهاست سلطان

چنان سرچشمه می بخشید بر مظلوم و محروم                        

   که می جوشید در قلبش محبت بر یتیمان

چنان اسطوره ی تلخ سیاوش با نجابت                                     

 جوانمرد و شکوه انگیز همچون پور دستان

عزیز و زنده ی تاریخ ایرانست فردین                                      

 شریف و ناب و رخشان همچو مروارید غلتان